Gilotyna: Różnice pomiędzy wersjami
(→Grafika) |
|||
Linia 17: | Linia 17: | ||
<gallery> | <gallery> | ||
File:Gilotyna 1820.jpg|Gilotyna ze stałym nożem, ok. 1820. Drzeworyt George Baxter | File:Gilotyna 1820.jpg|Gilotyna ze stałym nożem, ok. 1820. Drzeworyt George Baxter | ||
− | File: | + | File:Gilotyna.JPG|Gilotyna z kołem napędowym. |
File:Bookbinders 4.JPG|Obrazek 3 | File:Bookbinders 4.JPG|Obrazek 3 | ||
File:Thing.jpg|Obrazek 4 | File:Thing.jpg|Obrazek 4 |
Wersja z 15:27, 20 wrz 2018
Gilotyna (krajarka jednonożowa, ang. fr. massiquot, niem Schneidemaschine, Planschneider) maszyna służąca do krojenia stosów papieru lub obcinania bloków książkowych.
Spis treści
Historia
Początkowe koncepcje mechanizacji procesu krojenia polegały na ułatwieniu pracy przy użyciu hebla introligatorskiego. Jednym z rozwiązań było skonstruowanie warsztatu do krojenia z dużą, płasko leżącą prasą belkową (french lying/finishing plough press). W konstrukcji Edwarda Cowpera z 1813 zębaty nóż (piła) przesuwał się tam i z powrotem wcinając się stopniowo w stos papieru. Urządzenie zbudowane przez francuza Thirault w 1837 oraz konstrukcja Guillaume Massiquota z 1844 i 1852 miały nieruchomy nóż. Analogiczna maszyna Richarda Hartmanna z 1852 miała nóż zamocowany w górnej poprzeczce, a krojenie odbywało się poprzez podnoszenie w górę stołu, na którym leżała książka. Pomysł George'a Wilsona z 1840 polegał na zamocowaniu noża do ukośnie ustawionej ramy. Maszynę która sprawdziła się w działaniu zbudował Karl Krause w 1858. W 1877 fabryka Krausego skonstruowała trójnóż, obcinający w jednym procesie wszystkie trzy strony książki, a w kolejnym kroku zaproponowano maszynę obcinającą z czterech stron, stosowaną do jednoczesnego obcinania dwóch książek, złączonych grzbietami lub stosów luźnych kart.
Zasada działania
Stos arkuszy lub blok książki jest ułożony na stole, z tyłu za nożem. Dokładna pozycja jest regulowana za pomocą umieszczonego z tyłu za nożem, równoległego do niego, przesuwanego marginesu, oraz belki bocznej ustawiona pod kątem prostym w stosunku do noża. Obcinany materiał jest przyciskany opuszczaną belką. Spadający z góry długi nóż (typowa maszyna - ok. 100 cm, współczesne automaty nawet 250 cm), poruszający się ruchem ukośnym przecina kolejne warstwy stosu. W stole pod nożem znajduje się szpara, w którą wkładana jest drewniana lun plastikowa szpalta; nóż po przecięciu użytku wchodzi w szpaltę, a następnie powraca do góry. W najpopularniejszym typie krajarek praca noża była napędzana kołem zamachowym, w małych maszynach dźwignią (tzw. heblówki), w nowszych konstrukcjach - silnikiem elektrycznym.
Zobacz też
Indeks alfabetyczny
można i tak
link lokalny
Grafika
Przypisy
- Przypis 1
Autor: E.P.