Zaklejanie papieru - Historia wersji

Meg o 12:15, 19 lut 2022

2022-02-19T12:15:49Z

Meg: /* Zaklejanie papieru */

2022-02-19T12:14:45Z

‎Zaklejanie papieru

Meg o 12:06, 19 lut 2022

2022-02-19T12:06:10Z

Meg: /* Przypisy */

2021-09-20T09:41:17Z

‎Przypisy

Meg: /* Przypisy */

2021-09-19T19:19:00Z

‎Przypisy

Ela: /* Zobacz też */

2021-09-19T16:15:25Z

‎Zobacz też

Ela: /* Przypisy */

2021-09-19T15:48:19Z

‎Przypisy

Ela: /* Przypisy */

2021-09-19T15:47:55Z

‎Przypisy

Ela: /* Grafika */

2021-09-19T15:47:37Z

‎Grafika

Ela: /* Grafika */

2021-09-19T15:47:15Z

‎Grafika

@@ Linia 9: / Linia 9: @@
-Dawne papiery ręcznie czerpane nie były klejone w masie, lecz powierzchniowo dopiero po pierwszym przesuszeniu. Papiery przeznaczone do druku często nie były klejone, by lepiej wchłaniały farbę drukarską. Wówczas były zaklejane po druku, podczas oprawy. Zdarzało się także, że księgarze oferowali druki zbroszurowane na papierze nieklejonym - tzw. "wodnym". Wówczas zaklejenie papieru było pierwszą faza oprawy.
+Dawne papiery ręcznie czerpane nie były klejone w masie, lecz powierzchniowo dopiero po pierwszym przesuszeniu. Papiery przeznaczone do druku często nie były klejone, by lepiej wchłaniały farbę drukarską. Wówczas były zaklejane po druku, podczas oprawy. Zdarzało się także, że księgarze oferowali druki zbroszurowane na papierze nieklejonym - tzw. "wodnym". Wówczas zaklejenie papieru było pierwszą fazą oprawy.
 Do planirowania używano klejów glutynowych - uzyskiwanych przez wygotowywanie różnorodnych odpadków zwierzęcych. Zaklejenie przeprowadzano drogą kąpieli w rzadkim kleju lub pokrywania powierzchni przy użyciu pędzla. Po wysuszeniu papier musiał być sprasowany lub zbity młotem. Wynalezienie maszyny papierniczej w XVIII/XIX w. spowodowało upowszechnienie papieru, a w konsekwencji braki surowcowe, także kleju zwierzęcego. Poszukiwania nowych technologii i surowców zaowocowało wprowadzeniem do produkcji papieru kleju żywicznego (M. F. Illig, 1807 r.). Substancje zaklejające zaczęły być wprowadzane na etapie przygotowania masy papierniczej (przed uformowaniem papieru), z tego powodu ten nowy sposób nazwano zaklejaniem w masie.
-Przeklejanie jest także procesem stosowanym w konserwacji-restauracji papieru mającym na celu wzmocnienie strukturalne papieru po mokrych zabiegach konserwatorskich.
+Przeklejanie jest także procesem stosowanym w konserwacji-restauracji papieru mającym na celu wzmocnienie strukturalne papieru po mokrych zabiegach konserwatorskich-restauratorskich.
 ==Zobacz też==

@@ Linia 3: / Linia 3: @@
 Proces technologiczny którego celem jest nadanie papierom zamierzonej odporności na przenikanie cieczy. Celem zaklejenia nie jest wzmocnienie papieru poprzez sklejenie włókien a wzmocnienie ich papierotwórczych właściwości nadanych w trakcie prawidłowo przeprowadzonej obróbki mechanicznej. Zaklejaniu poddawany jest papier podczas produkcji.
-Stopień zaklejenia papieru w przeszłości określano metodą kreskową:
+Stopień zaklejenia papieru zwany także „stopniem hydrofobizacji" określa się różnymi metodami, począwszy od tych najstarszych, coraz rzadziej stosowanych po te, które dają możliwość coraz dokładniejszego określenia tej wielkości. wśród nich można wyróżnić ciągle popularną metodę kreskową. Wynik jest podawany w milimetrach i oznacza szerokość paska wykonanego specjalną farbą, który jeszcze się nie rozlewa:
 * papiery niezaklejone - stopień zaklejenia poniżej 0,4 mm (bibuły, p. chłonne, p. higieniczne),
 * papiery średnio zaklejone - s.z. 0,4 - 1,2 mm,
 * Papiery mocno zaklejone - s.z. powyżej 1,2 mm. (papiery do pisania, kreślarskie, rysunkowe, offsetowe, mapowe).
 Dawne papiery ręcznie czerpane nie były klejone w masie, lecz powierzchniowo dopiero po pierwszym przesuszeniu. Papiery przeznaczone do druku często nie były klejone, by lepiej wchłaniały farbę drukarską. Wówczas były zaklejane po druku, podczas oprawy. Zdarzało się także, że księgarze oferowali druki zbroszurowane na papierze nieklejonym - tzw. "wodnym". Wówczas zaklejenie papieru było pierwszą faza oprawy.

@@ Linia 2: / Linia 2: @@
 (planirowanie, przeklejanie papieru) (ang. sizing; niem. planieren, fr. encollage du papier)
-Proces technologiczny którego celem jest nadanie papierom zamierzonej odporności na różne płyny. Celem zaklejenia nie jest wzmocnienie papieru poprzez sklejenie włókien a rozwinięcie ich papierotwórczych właściwości w trakcie prawidłowo przeprowadzonej obróbki mechanicznej. Zaklejaniu poddawany jest papier podczas produkcji. Stopień zaklejenia papieru określa się metodą kreskową:
+Proces technologiczny którego celem jest nadanie papierom zamierzonej odporności na przenikanie cieczy. Celem zaklejenia nie jest wzmocnienie papieru poprzez sklejenie włókien a wzmocnienie ich papierotwórczych właściwości nadanych w trakcie prawidłowo przeprowadzonej obróbki mechanicznej. Zaklejaniu poddawany jest papier podczas produkcji.
 * papiery niezaklejone - stopień zaklejenia poniżej 0,4 mm (bibuły, p. chłonne, p. higieniczne),
 * papiery średnio zaklejone - s.z. 0,4 - 1,2 mm,
-* Papiery mocno zaklejone - s.z. powyżej 1,2 mm. (papiery do pisania, kreślarskie, rysunkowe, offsetowe, mapowe)
+* Papiery mocno zaklejone - s.z. powyżej 1,2 mm. (papiery do pisania, kreślarskie, rysunkowe, offsetowe, mapowe).
-Dawne papiery ręcznie czerpane nie były klejone w masie, lecz dopiero po pierwszym przesuszeniu. Papiery przeznaczone do druku często nie były klejone, by lepiej wchłaniały farbę drukarską. Wówczas były zaklejane po druku, podczas oprawy. Zdarzało się także, że księgarze oferowali druki zbroszurowane na papierze nieklejonym - tzw. "wodnym". Wówczas zaklejenie papieru było pierwszą faza oprawy.
+Obecnie
 Do planirowania używano klejów glutynowych - uzyskiwanych przez wygotowywanie różnorodnych odpadków zwierzęcych. Zaklejenie przeprowadzano drogą kąpieli w rzadkim kleju lub pokrywania powierzchni przy użyciu pędzla. Po wysuszeniu papier musiał być sprasowany lub zbity młotem. Wynalezienie maszyny papierniczej w XVIII/XIX w. spowodowało upowszechnienie papieru, a w konsekwencji braki surowcowe, także kleju zwierzęcego. Poszukiwania nowych technologii i surowców zaowocowało wprowadzeniem do produkcji papieru kleju żywicznego (M. F. Illig, 1807 r.). Substancje zaklejające zaczęły być wprowadzane na etapie przygotowania masy papierniczej (przed uformowaniem papieru), z tego powodu ten nowy sposób nazwano zaklejaniem w masie.

@@ Linia 29: / Linia 29: @@
 ==Przypisy==
-# Encyklopedia wiedzy o książce [red. Birkenmajer A., Kocowski B., Trzynadlowski J.], Wrocław, Warszawa, Kraków, 1971, s.2565-2566.
+# Encyklopedia wiedzy o książce [red. Birkenmajer A., Kocowski B., Trzynadlowski J.], Wrocław, Warszawa, Kraków, 1971, szp.2565-2566.
 # Sobucki W., Konserwacja papieru. Zagadnienia chemiczne, Warszawa 2013, s. 129-130.
 ----
 Autor: '''E.P., M.P.B.'''

@@ Linia 29: / Linia 29: @@
 ==Przypisy==
-# Sobucki Władysław, Konserwacja papieru. Zagadnienia chemiczne, Warszawa 2013, s. 129-130.
+# Encyklopedia wiedzy o książce [red. Birkenmajer A., Kocowski B., Trzynadlowski J.], Wrocław, Warszawa, Kraków, 1971, s.2565-2566.
 ----
 Autor: '''E.P., M.P.B.'''

@@ Linia 18: / Linia 18: @@
 [[Klejenie]] <br>
 [[Kleje introligatorskie]] <br>
 ==Grafika==

@@ Linia 22: / Linia 22: @@
 <gallery>
-File:Amman 1588.JPG|Introligator zbijający młotem arkusze papieru po planirowaniu. Drzeworyt Josta Ammana 1588.
+File:Amman 1588.JPG|Introligator zbijający młotem arkusze papieru. Drzeworyt Josta Ammana 1588.
 </gallery>