Woluta filigranowa - Historia wersji

Cezary o 12:30, 3 lut 2021

2021-02-03T12:30:11Z

Ela o 19:13, 17 sty 2021

2021-01-17T19:13:06Z

Vagnerus: Utworzono nową stronę "===Woluta filigranowa=== Jeden z najpopularniejszych elementów dekoracji opraw barokowych, stosowany we Francji a następnie w innych krajach europejskich od lat 20. X..."

2021-01-10T23:38:06Z

Utworzono nową stronę "===Woluta filigranowa=== Jeden z najpopularniejszych elementów dekoracji opraw barokowych, stosowany we Francji a następnie w innych krajach europejskich od lat 20. X..."

Nowa strona

===Woluta filigranowa===

Jeden z najpopularniejszych elementów dekoracji opraw barokowych, stosowany we Francji a następnie w innych krajach europejskich od lat 20. XVII w. do około połowy XVIII w. Jego rozpowszechnienie pokrywało się z rozkwitem techniki filigranowej dekoracji ze srebrnych drucików na złotniczych oprawach. Wyciskana z niewielkich tłoków (ok. 1-2 x 0,5-1 cm) w technice złocenia, ma spiralny kształt, zakończona jest listkiem bądź ślimakową wolutką; najczęściej wewnątrz w. widnieją też drobne listki i perełkowania. Wśród bogactwa form tego motywu daje się wyodrębnić dwie zasadnicze grupy: wybitnie filigranową (pointillé) z wewnętrznymi perełkami lub całkowicie perełkową budową, oraz bardziej linearną i uproszczoną. Z precyzyjnie zestawionych pod różnym kątem w. f. tworzono rozmaite układy kompozycyjne, np. wypełnienia pól w geometrycznych ramach wstęg à la fanfare, naśladownictwa narożnych i centralnych wachlarzy, dopełnienia centralnych medalionów o linearnej formie i geometrycznych kształtach (jako imitacje jubilerskich wisiorów) oraz jako à gerbe dekoracja. Zmultiplikowane w. f. (samodzielnie bądź z innymi elementami floralnymi) chętnie też wkomponowywano w ramy zwierciadła. We Francji XVII w. zapełniano nimi kompartymenty grzbietu jako à la grotesque dekoracja. Na gruncie polskim motywem w. f. posługiwano się w Gdańsku 2 poł. XVII-1 poł. XVIII w. (np. niektóre dzieła atrybuowane Andreasowi Hünefeldowi, na których współtworzą bogate filigranowe medaliony w typie pointillé). W dekoracji →koronkowych opraw z XVIII w. motyw w. f. uległ przekształceniu w formy bardziej realistyczne (wyzbyte perełkowania i z zaakcentowanymi listkami).

==Zobacz też==

[[Indeks alfabetyczny ]] 
[[À la fanfare oprawy]] 
[[Filigranowa dekoracja]] 
[[À gerbe dekoracja]] 
[[À la grotesque dekoracja]] 
[[Pointillé]] 
[[Petite tête]] 
[[Spirala]] 
[[Wachlarz]] 
[[Wachlarzowe oprawy]] 
[[Złotnicze oprawy]] 

==Grafika==

<gallery>
Plik:Woluta filigranowa, przykłady wolut filigranowych na francuskich oprawach z XVII w., wg Devaux 1977.jpg | Przykłady wolut filigranowych na francuskich oprawach z XVII w., wg: Devaux 1977
Plik:Woluta filigranowa, Woluty filigranowe na oprawie francuskiej z ok. 1650 ., wg von Arnim 1992.jpg | Woluty filigranowe na oprawie francuskiej z ok. 1650 r., wg: von Arnim 1992
Plik:Woluta filigranowa, Woluty filigranowe na oprawie włoskiej z ok. 1670 r., wg von Arnim 1992.jpg | Woluty filigranowe na oprawie włoskiej z ok. 1670 r., wg: von Arnim 1992
Plik:Woluta filigranowa, Woluty filigranowe w dekoracji oprawy gdańskiej z XVII w., wg Ogonowska 1993, il. 41.jpg | Woluty filigranowe w dekoracji oprawy gdańskiej z XVII w., wg: Ogonowska 1993
Plik:Woluta filigranowa, Woluty filigranowe na oprawie gdańskiej z XVII w. wg Ogonowska 1993, il. 49.jpg | Woluty filigranowe na oprawie gdańskiej z XVII w. wg: Ogonowska 1993
Plik:Woluta filigranowa, woluty filigranowe na angielskiej oprawie z pocz. XVIII w., wg Nixon, Foot 1992.jpg | Woluty filigranowe na angielskiej oprawie z pocz. XVIII w., wg: Nixon, Foot 1992
Plik:Woluta filigranowa, Wolty filigranowe na oprawie niemieckiej z pocz. XVIII w., wg von Arnim 1992.jpg | Woluty filigranowe na oprawie niemieckiej z pocz. XVIII w., wg: von Arnim 1992

</gallery>

==Przypisy==

# Devaux 1977, s. 118, 125-133, 158 i in.;
# Mazal 1990, il. 179-181, 184, 189-190 i in.;
# Nixon, Foot 1992, il. 53, 55, 63 i in.;
# Bologna 1998, s. 121, 123, 126-127 i in.

----
Autor: '''A.W.'''

← poprzednia wersja		Wersja z 12:30, 3 lut 2021
Linia 1:		Linia 1:
	==Woluta filigranowa==		==Woluta filigranowa==
		+	(fr. volute en filigrane)

	Jeden z najpopularniejszych elementów dekoracji opraw barokowych, stosowany we Francji a następnie w innych krajach europejskich od lat 20. XVII w. do około połowy XVIII w. Jego rozpowszechnienie pokrywało się z rozkwitem techniki filigranowej dekoracji ze srebrnych drucików na złotniczych oprawach. Wyciskana z niewielkich tłoków (ok. 1-2 x 0,5-1 cm) w technice złocenia, ma spiralny kształt, zakończona jest listkiem bądź ślimakową wolutką; najczęściej wewnątrz w. widnieją też drobne listki i perełkowania. Wśród bogactwa form tego motywu daje się wyodrębnić dwie zasadnicze grupy: wybitnie filigranową (pointillé) z wewnętrznymi perełkami lub całkowicie perełkową budową, oraz bardziej linearną i uproszczoną. Z precyzyjnie zestawionych pod różnym kątem w. f. tworzono rozmaite układy kompozycyjne, np. wypełnienia pól w geometrycznych ramach wstęg à la fanfare, naśladownictwa narożnych i centralnych wachlarzy, dopełnienia centralnych medalionów o linearnej formie i geometrycznych kształtach (jako imitacje jubilerskich wisiorów) oraz jako à gerbe dekoracja. Zmultiplikowane w. f. (samodzielnie bądź z innymi elementami floralnymi) chętnie też wkomponowywano w ramy zwierciadła. We Francji XVII w. zapełniano nimi kompartymenty grzbietu jako à la grotesque dekoracja. Na gruncie polskim motywem w. f. posługiwano się w Gdańsku 2 poł. XVII-1 poł. XVIII w. (np. niektóre dzieła atrybuowane Andreasowi Hünefeldowi, na których współtworzą bogate filigranowe medaliony w typie pointillé). W dekoracji →koronkowych opraw z XVIII w. motyw w. f. uległ przekształceniu w formy bardziej realistyczne (wyzbyte perełkowania i z zaakcentowanymi listkami).		Jeden z najpopularniejszych elementów dekoracji opraw barokowych, stosowany we Francji a następnie w innych krajach europejskich od lat 20. XVII w. do około połowy XVIII w. Jego rozpowszechnienie pokrywało się z rozkwitem techniki filigranowej dekoracji ze srebrnych drucików na złotniczych oprawach. Wyciskana z niewielkich tłoków (ok. 1-2 x 0,5-1 cm) w technice złocenia, ma spiralny kształt, zakończona jest listkiem bądź ślimakową wolutką; najczęściej wewnątrz w. widnieją też drobne listki i perełkowania. Wśród bogactwa form tego motywu daje się wyodrębnić dwie zasadnicze grupy: wybitnie filigranową (pointillé) z wewnętrznymi perełkami lub całkowicie perełkową budową, oraz bardziej linearną i uproszczoną. Z precyzyjnie zestawionych pod różnym kątem w. f. tworzono rozmaite układy kompozycyjne, np. wypełnienia pól w geometrycznych ramach wstęg à la fanfare, naśladownictwa narożnych i centralnych wachlarzy, dopełnienia centralnych medalionów o linearnej formie i geometrycznych kształtach (jako imitacje jubilerskich wisiorów) oraz jako à gerbe dekoracja. Zmultiplikowane w. f. (samodzielnie bądź z innymi elementami floralnymi) chętnie też wkomponowywano w ramy zwierciadła. We Francji XVII w. zapełniano nimi kompartymenty grzbietu jako à la grotesque dekoracja. Na gruncie polskim motywem w. f. posługiwano się w Gdańsku 2 poł. XVII-1 poł. XVIII w. (np. niektóre dzieła atrybuowane Andreasowi Hünefeldowi, na których współtworzą bogate filigranowe medaliony w typie pointillé). W dekoracji →koronkowych opraw z XVIII w. motyw w. f. uległ przekształceniu w formy bardziej realistyczne (wyzbyte perełkowania i z zaakcentowanymi listkami).

← poprzednia wersja		Wersja z 19:13, 17 sty 2021
Linia 1:		Linia 1:
−	===Woluta filigranowa===	+	==Woluta filigranowa==

	Jeden z najpopularniejszych elementów dekoracji opraw barokowych, stosowany we Francji a następnie w innych krajach europejskich od lat 20. XVII w. do około połowy XVIII w. Jego rozpowszechnienie pokrywało się z rozkwitem techniki filigranowej dekoracji ze srebrnych drucików na złotniczych oprawach. Wyciskana z niewielkich tłoków (ok. 1-2 x 0,5-1 cm) w technice złocenia, ma spiralny kształt, zakończona jest listkiem bądź ślimakową wolutką; najczęściej wewnątrz w. widnieją też drobne listki i perełkowania. Wśród bogactwa form tego motywu daje się wyodrębnić dwie zasadnicze grupy: wybitnie filigranową (pointillé) z wewnętrznymi perełkami lub całkowicie perełkową budową, oraz bardziej linearną i uproszczoną. Z precyzyjnie zestawionych pod różnym kątem w. f. tworzono rozmaite układy kompozycyjne, np. wypełnienia pól w geometrycznych ramach wstęg à la fanfare, naśladownictwa narożnych i centralnych wachlarzy, dopełnienia centralnych medalionów o linearnej formie i geometrycznych kształtach (jako imitacje jubilerskich wisiorów) oraz jako à gerbe dekoracja. Zmultiplikowane w. f. (samodzielnie bądź z innymi elementami floralnymi) chętnie też wkomponowywano w ramy zwierciadła. We Francji XVII w. zapełniano nimi kompartymenty grzbietu jako à la grotesque dekoracja. Na gruncie polskim motywem w. f. posługiwano się w Gdańsku 2 poł. XVII-1 poł. XVIII w. (np. niektóre dzieła atrybuowane Andreasowi Hünefeldowi, na których współtworzą bogate filigranowe medaliony w typie pointillé). W dekoracji →koronkowych opraw z XVIII w. motyw w. f. uległ przekształceniu w formy bardziej realistyczne (wyzbyte perełkowania i z zaakcentowanymi listkami).		Jeden z najpopularniejszych elementów dekoracji opraw barokowych, stosowany we Francji a następnie w innych krajach europejskich od lat 20. XVII w. do około połowy XVIII w. Jego rozpowszechnienie pokrywało się z rozkwitem techniki filigranowej dekoracji ze srebrnych drucików na złotniczych oprawach. Wyciskana z niewielkich tłoków (ok. 1-2 x 0,5-1 cm) w technice złocenia, ma spiralny kształt, zakończona jest listkiem bądź ślimakową wolutką; najczęściej wewnątrz w. widnieją też drobne listki i perełkowania. Wśród bogactwa form tego motywu daje się wyodrębnić dwie zasadnicze grupy: wybitnie filigranową (pointillé) z wewnętrznymi perełkami lub całkowicie perełkową budową, oraz bardziej linearną i uproszczoną. Z precyzyjnie zestawionych pod różnym kątem w. f. tworzono rozmaite układy kompozycyjne, np. wypełnienia pól w geometrycznych ramach wstęg à la fanfare, naśladownictwa narożnych i centralnych wachlarzy, dopełnienia centralnych medalionów o linearnej formie i geometrycznych kształtach (jako imitacje jubilerskich wisiorów) oraz jako à gerbe dekoracja. Zmultiplikowane w. f. (samodzielnie bądź z innymi elementami floralnymi) chętnie też wkomponowywano w ramy zwierciadła. We Francji XVII w. zapełniano nimi kompartymenty grzbietu jako à la grotesque dekoracja. Na gruncie polskim motywem w. f. posługiwano się w Gdańsku 2 poł. XVII-1 poł. XVIII w. (np. niektóre dzieła atrybuowane Andreasowi Hünefeldowi, na których współtworzą bogate filigranowe medaliony w typie pointillé). W dekoracji →koronkowych opraw z XVIII w. motyw w. f. uległ przekształceniu w formy bardziej realistyczne (wyzbyte perełkowania i z zaakcentowanymi listkami).