Winorośl - Historia wersji

Ela: /* Winorośl */

2022-02-11T11:02:47Z

‎Winorośl

Urszula: /* Winorośl */ uzupełn. term. ang.

2021-12-31T16:15:36Z

‎Winorośl: uzupełn. term. ang.

Vagnerus: /* Przypisy */

2021-10-01T21:37:30Z

‎Przypisy

Vagnerus o 21:36, 1 paź 2021

2021-10-01T21:36:31Z

Ela: /* Zobacz też */

2021-09-10T17:09:06Z

‎Zobacz też

Vagnerus: /* Grafika */

2021-07-04T22:50:28Z

‎Grafika

Urszula: /* Winorośl */ uzupełn. term. ang.

2021-04-19T20:31:52Z

‎Winorośl: uzupełn. term. ang.

Vagnerus: /* Winorośl */

2021-02-21T16:05:25Z

‎Winorośl

Vagnerus: /* Zobacz też */

2021-02-21T16:05:14Z

‎Zobacz też

Vagnerus: /* Grafika */

2021-02-21T16:04:48Z

‎Grafika

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 ==Winorośl==
-(ang. vineleaf ornament, vine pattern; fr. décor de vigne)
+(ang. vineleaf ornament, vine pattern; fr. décor de vigne, niem. Weinlaubranke)
 Motyw zdobniczy oraz ornament wywodzące się z antyku i zaadoptowane w chrześcijaństwie jako symbol chrystologiczny. Od średniowiecza jedna z najpopularniejszych form →wici roślinnych w zdobnictwie opraw książkowych. Ukazywana na wczesnośredniowiecznych →złotniczych oprawach, jako obramienie zwierciadła. W gotyku (XV-pocz. XVI w.) motyw w. ukazywano na nielicznych tłokach, zazwyczaj jako kiść winogron wyrastająca z krótkiego, ulistnionego pędu. Często ukazywano ją w obramieniu gotyckich, zwłaszcza niderlandzkich, plakiet z XV – 1 poł. XVI w. Efektowne formy przyjmowała w. na gotyckich radełkach: jako regularnie wijący się pęd z charakterystycznymi liśćmi i kiściami winogron, niekiedy naprzemiennie z kwiatami a nawet wkomponowanymi między wici zoomorficznymi motywami (np. radełko gdańskiego Introligatora Rozet, ok. 1500; dwa wzory radełka używanego w Krakowie od ok. 1500 do ok. poł. XVI w.). Mimo długotrwałego stosowania niektórych radełek z tym ornamentem, w XVI w. wyparły go inne wzory. Do ponownego rozkwitu w. jako dekoracji bordiur okładzin doszło na klasycystycznych i empirowych oprawach (kon. XVIII-1 ćw. XIX w.). Wówczas też rozpowszechnił się charakterystyczny wzór w. (określanej we Francji: feuille de vigne – liść winorośli), ukazujący nieco rozrzedzone, ale realistyczne i drobiazgowo opracowane, ulistnienie, kiście winogron oraz wąsy czepne (np. różne warianty w. na dziełach Jeana-Claude Bozeriana w Paryżu, Johanna J. A. Lehmanna w Berlinie, anonimowego introligatora warszawskiego pracującego dla wielkiego ks. Konstantego). Upodobanie do w. przetrwało cały XIX w., zarówno na oprawach rzemieślniczych, jak wydawniczych. W ograniczonym stopniu pojawia się do dziś. W praktyce badawczej w. na oprawach z kon. XVIII-XIX w. może być mylona z wicią roślinną w formie pędów bluszczu (kształt liści, wąsy czepne, lecz bez kiści winogron).

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 ==Winorośl==
-(ang. vineleaf ornament; fr. décor de vigne)
+(ang. vineleaf ornament, vine pattern; fr. décor de vigne)
 Motyw zdobniczy oraz ornament wywodzące się z antyku i zaadoptowane w chrześcijaństwie jako symbol chrystologiczny. Od średniowiecza jedna z najpopularniejszych form →wici roślinnych w zdobnictwie opraw książkowych. Ukazywana na wczesnośredniowiecznych →złotniczych oprawach, jako obramienie zwierciadła. W gotyku (XV-pocz. XVI w.) motyw w. ukazywano na nielicznych tłokach, zazwyczaj jako kiść winogron wyrastająca z krótkiego, ulistnionego pędu. Często ukazywano ją w obramieniu gotyckich, zwłaszcza niderlandzkich, plakiet z XV – 1 poł. XVI w. Efektowne formy przyjmowała w. na gotyckich radełkach: jako regularnie wijący się pęd z charakterystycznymi liśćmi i kiściami winogron, niekiedy naprzemiennie z kwiatami a nawet wkomponowanymi między wici zoomorficznymi motywami (np. radełko gdańskiego Introligatora Rozet, ok. 1500; dwa wzory radełka używanego w Krakowie od ok. 1500 do ok. poł. XVI w.). Mimo długotrwałego stosowania niektórych radełek z tym ornamentem, w XVI w. wyparły go inne wzory. Do ponownego rozkwitu w. jako dekoracji bordiur okładzin doszło na klasycystycznych i empirowych oprawach (kon. XVIII-1 ćw. XIX w.). Wówczas też rozpowszechnił się charakterystyczny wzór w. (określanej we Francji: feuille de vigne – liść winorośli), ukazujący nieco rozrzedzone, ale realistyczne i drobiazgowo opracowane, ulistnienie, kiście winogron oraz wąsy czepne (np. różne warianty w. na dziełach Jeana-Claude Bozeriana w Paryżu, Johanna J. A. Lehmanna w Berlinie, anonimowego introligatora warszawskiego pracującego dla wielkiego ks. Konstantego). Upodobanie do w. przetrwało cały XIX w., zarówno na oprawach rzemieślniczych, jak wydawniczych. W ograniczonym stopniu pojawia się do dziś. W praktyce badawczej w. na oprawach z kon. XVIII-XIX w. może być mylona z wicią roślinną w formie pędów bluszczu (kształt liści, wąsy czepne, lecz bez kiści winogron).

@@ Linia 37: / Linia 37: @@
 # Devauchelle 1995, s. 173;
 # Rządek, Tomaszewski, Żuchowski 1991, s. 57;
 # Tondel 2007, tabl. XXVI, XXXIX.
 ----
 Autor: '''A.W.'''

@@ Linia 2: / Linia 2: @@
 (ang. vineleaf ornament; fr. décor de vigne)
-Motyw zdobniczy oraz ornament wywodzące się z antyku i zaadoptowane w chrześcijaństwie jako symbol chrystologiczny. Od średniowiecza jedna z najpopularniejszych form →wici roślinnych w zdobnictwie opraw książkowych. Ukazywana na wczesnośredniowiecznych →złotniczych oprawach, jako obramienie zwierciadła. W gotyku (XV-pocz. XVI w.) motyw w. ukazywano na nielicznych tłokach, zazwyczaj jako kiść winogron wyrastająca z krótkiego, ulistnionego pędu. Często ukazywano ją w obramieniu gotyckich, zwłaszcza niderlandzkich, plakiet z XV – 1 poł. XVI w. Efektowne formy przyjmowała w. na gotyckich radełkach: jako regularnie wijący się pęd z charakterystycznymi liśćmi i kiściami winogron, niekiedy naprzemiennie z kwiatami a nawet wkomponowanymi między wici zoomorficznymi motywami (np. radełko gdańskiego Introligatora Rozet, ok. 1500; dwa wzory radełka używanego w Krakowie od ok. 1500 do ok. poł. XVI w.). Mimo długotrwałego stosowania niektórych radełek z tym ornamentem, w XVI w. wyparły go inne wzory. Do ponownego rozkwitu w. jako dekoracji bordiur okładzin doszło na klasycystycznych i empirowych oprawach (kon. XVIII-1 ćw. XIX w.). Wówczas też rozpowszechnił się charakterystyczny wzór w., ukazujący nieco rozrzedzone, ale realistyczne i drobiazgowo opracowane, ulistnienie, kiście winogron oraz wąsy czepne (np. różne warianty w. na dziełach Johanna J. A. Lehmanna w Berlinie, Jeana-Claude Bozeriana w Paryżu, anonimowego introligatora warszawskiego pracującego dla wielkiego ks. Konstantego). Upodobanie do w. przetrwało cały XIX w., zarówno na oprawach rzemieślniczych, jak wydawniczych. W ograniczonym stopniu pojawia się do dziś. W praktyce badawczej w. na oprawach z kon. XVIII-XIX w. może być mylona z wicią roślinną w formie pędów bluszczu (kształt liści, wąsy czepne, lecz bez kiści winogron).
+Motyw zdobniczy oraz ornament wywodzące się z antyku i zaadoptowane w chrześcijaństwie jako symbol chrystologiczny. Od średniowiecza jedna z najpopularniejszych form →wici roślinnych w zdobnictwie opraw książkowych. Ukazywana na wczesnośredniowiecznych →złotniczych oprawach, jako obramienie zwierciadła. W gotyku (XV-pocz. XVI w.) motyw w. ukazywano na nielicznych tłokach, zazwyczaj jako kiść winogron wyrastająca z krótkiego, ulistnionego pędu. Często ukazywano ją w obramieniu gotyckich, zwłaszcza niderlandzkich, plakiet z XV – 1 poł. XVI w. Efektowne formy przyjmowała w. na gotyckich radełkach: jako regularnie wijący się pęd z charakterystycznymi liśćmi i kiściami winogron, niekiedy naprzemiennie z kwiatami a nawet wkomponowanymi między wici zoomorficznymi motywami (np. radełko gdańskiego Introligatora Rozet, ok. 1500; dwa wzory radełka używanego w Krakowie od ok. 1500 do ok. poł. XVI w.). Mimo długotrwałego stosowania niektórych radełek z tym ornamentem, w XVI w. wyparły go inne wzory. Do ponownego rozkwitu w. jako dekoracji bordiur okładzin doszło na klasycystycznych i empirowych oprawach (kon. XVIII-1 ćw. XIX w.). Wówczas też rozpowszechnił się charakterystyczny wzór w. (określanej we Francji: feuille de vigne – liść winorośli), ukazujący nieco rozrzedzone, ale realistyczne i drobiazgowo opracowane, ulistnienie, kiście winogron oraz wąsy czepne (np. różne warianty w. na dziełach Jeana-Claude Bozeriana w Paryżu, Johanna J. A. Lehmanna w Berlinie, anonimowego introligatora warszawskiego pracującego dla wielkiego ks. Konstantego). Upodobanie do w. przetrwało cały XIX w., zarówno na oprawach rzemieślniczych, jak wydawniczych. W ograniczonym stopniu pojawia się do dziś. W praktyce badawczej w. na oprawach z kon. XVIII-XIX w. może być mylona z wicią roślinną w formie pędów bluszczu (kształt liści, wąsy czepne, lecz bez kiści winogron).
 ==Zobacz też==
 [[Indeks alfabetyczny ]] <br>
 [[Floralna dekoracja]] <br>
 [[Wić roślinna]] <br>

@@ Linia 7: / Linia 7: @@
 [[Indeks alfabetyczny ]] <br>
-[[Floralne dekoracje]] <br>
+[[Floralna dekoracja]] <br>
 [[Wić roślinna]] <br>

@@ Linia 21: / Linia 21: @@
 Plik:Wić roślinna 15.jpg | Ornament w formie winorośli na oprawie empirowej, pocz. XIX w.
 Plik:Winorośl, Ornament w formie winorośli na oprawie empirowej, introligator warszawski, po 1814, wg Birkenmajer 1930.jpg | Ornament w formie winorośli na oprawie empirowej, introligator warszawski, po 1814, fot. wg: Birkenmajer 1930
 </gallery>

@@ Linia 16: / Linia 16: @@
 Plik:Wić roślinna 14.jpg | Winorośl w dekoracji radełka na gotyckiej oprawie, ok. 1500 r.
 Plik:Winorośl jako dekoracja zwierciadła gotyckiej plakiety niderlandzkiej, przed 1543, BUMK Toruń, fot. A. Wagner.jpg | Winorośl jako dekoracja zwierciadła gotyckiej plakiety niderlandzkiej, przed 1543, BUMK Toruń, fot. A. Wagner
 Plik:Winorośl, Ornament w formie winorośli na oprawie empirowej, J.C. Bozerian, Paryż, po 1800 r., wg Culot 1979.jpg | Ornament w formie winorośli na oprawie empirowej, J.C. Bozerian, Paryż, po 1800 r., fot. wg:  Culot 1979
 Plik:Winorośl, Ornament w formie winorośli na oprawie empirowej, J. Bozerian, Paryż, 1812, wg von Arnim 1812.jpg | Ornament w formie winorośli na oprawie empirowej, J. Bozerian, Paryż, 1812, fot. wg: von Arnim 1992
+Plik:Wić roślinna 15.jpg | Ornament w formie winorośli na oprawie empirowej, pocz. XIX w.
 Plik:Wić roślinna 15.jpg
-−
-−
 Plik:Winorośl, Ornament w formie winorośli na oprawie empirowej, introligator warszawski, po 1814, wg Birkenmajer 1930.jpg | Ornament w formie winorośli na oprawie empirowej, introligator warszawski, po 1814, fot. wg: Birkenmajer 1930