Tablica inskrypcyjna - Historia wersji

Vagnerus: /* Zobacz też */

2021-07-04T17:03:38Z

‎Zobacz też

Vagnerus: /* Tablica inskrypcyjna */

2021-07-04T17:02:31Z

‎Tablica inskrypcyjna

Vagnerus: /* Zobacz też */

2021-07-04T17:02:16Z

‎Zobacz też

Vagnerus: Utworzono nową stronę "===Tablica inskrypcyjna=== Inspirowany dziełami epigraficznymi, a w renesansie również iluminatorskimi, motyw tablicy z zazwyczaj kilkuwersowym napisem o majuskułow..."

2021-07-04T17:01:45Z

Utworzono nową stronę "===Tablica inskrypcyjna=== Inspirowany dziełami epigraficznymi, a w renesansie również iluminatorskimi, motyw tablicy z zazwyczaj kilkuwersowym napisem o majuskułow..."

Nowa strona

===Tablica inskrypcyjna===

Inspirowany dziełami epigraficznymi, a w renesansie również iluminatorskimi, motyw tablicy z zazwyczaj kilkuwersowym napisem o majuskułowym (rzadko minuskułowym) kroju liter. Specyficznymi artefaktami z malowanymi t. i. na niekiedy prawie całej powierzchni drewnianej okładziny są sieneńskie Biccherna oprawy od poł. XIII do XVII w. Oprawy, których część lub całość dekoracji okładzin ukazuje t. i. z informacją o zawartości książki, rozbudowaną formułą własnościową, donacyjną lub dedykacyjną bądź inne treści (np. cytat z dzieła literackiego), zyskały szczególną popularność w XVI w. Prostą formę t. i. z krótkim napisem mają niektóre aldyńskie oprawy. Od pocz. stulecia – najpierw we Włoszech, później w krajach zaalpejskich – tworzono →tabula ansata oprawy. Do najsłynniejszych przykładów t. i. należą superekslibrisy napisowe na monumentach Zygmunta Augusta. Zwierciadła szeregu innych opraw polskich z 2-3 ćw. XVI w. zawierają swobodne imitację t. i. ze złoconymi (w czym nawiązywano do brązowych-złoconych liter na pomnikach) napisami, zawierającymi cytaty religijne lub z humaniorów. Koncepcję t. i. (z rytowanymi i niekiedy niellowanymi napisami) stosowano też na srebrnych oprawach (np. niektóre dzieła ze Srebrnej Biblioteki). Mniej lub bardziej swobodne nawiązania do t. i. spotykane są na oprawach ksiąg o uroczystym charakterze w kolejnych stuleciach, aż po czasy współczesne, czemu sprzyja – podobna do dzieł epigraficznych – relatywnie niewielka, czworoboczna i płaska powierzchnia okładzin oraz możliwość użycia na nich złoconego liternictwa.

==Zobacz też==

[[Indeks alfabetyczny ]] 
[[Aldyńskie oprawy]] 
[[Banderola]] 
[[Biccherna oprawy]] 
[[Epigraficzne oprawy] 
[[Inskrypcja]] 
[[Inskrypcyjne oprawy]] 
[[Kartusz]] 
[[Listwa]] 
[[Monumenta Zygmunta Augusta]] 
[[Srebrne oprawy]] 
[[Złotnicze oprawy]] 

==Grafika==

<gallery>
Plik:Tablica inskrypcyjna, Oprawa aldyńska z dekoracją w formie prostej tablicy inskrypcyjnej, Wenecja, ok. 1530, fot. wg Macchi F. i L. 2007.jpg | Oprawa aldyńska z dekoracją w formie prostej tablicy inskrypcyjnej, Wenecja, ok. 1530, fot. wg: Macchi F. i L. 2007
Plik:Tablica inskrypcyjna, Oprawa z dekoracją w formie tablicy inskrypcyjnej, Francja, ok. 1540, fot. wg Miner et al. 1957.jpg | Oprawa z dekoracją w formie tablicy inskrypcyjnej, Francja, ok. 1540, fot. wg: Miner et al. 1957
Plik:Tablica inskrypcyjna, Superekslibris napisowy Zygmunta Augusta w formie tablicy inskrypcyjnej, Kraków, 1549.jpg | Superekslibris napisowy Zygmunta Augusta w formie tablicy inskrypcyjnej, Kraków, 1549
Plik:Tablica inskrypcyjna, Superekslibris napisowy Zygmunta Augusta w formie nawiązującej do tablicy inskrypcyjnej, Kraków, 1551.jpg | Superekslibris napisowy Zygmunta Augusta w formie nawiązującej do tablicy inskrypcyjnej, Kraków, 1551
Plik:Tablica inskrypcyjna, Rzadki przykład supereklsibrisu w formie tablicy inskrypcyjnej o minuskułowym liternictwie, Polska, XVI w..jpg | Rzadki przykład superekslibrisu w formie tablicy inskrypcyjnej o minuskułowym liternictwie, Polska, XVI w.
</gallery>

==Przypisy==

# Miner 1957, nr kat. 251;
# Macchi F. i L. 2007, tabl. 71-72;
# Petrucci Nardelli 2007, s. 74-81, 91-94, 120-121 i in.;
# Wagner 2014 III, s. 35-52;
# Wagner 2016, s. 291-302.

----
Autor: '''A.W.'''

@@ Linia 16: / Linia 16: @@
 [[Monumenta Zygmunta Augusta]] <br>
 [[Srebrne oprawy]] <br>
 [[Tabula ansata oprawy]] <br>
 [[Złotnicze oprawy]] <br>

@@ Linia 9: / Linia 9: @@
 [[Banderola]] <br>
 [[Biccherna oprawy]] <br>
-[[Epigraficzne oprawy] <br>
+[[Epigraficzne oprawy]] <br>
 [[Inskrypcja]] <br>
 [[Inskrypcyjne oprawy]] <br>
@@ Linia 16: / Linia 16: @@
 [[Monumenta Zygmunta Augusta]] <br>
 [[Srebrne oprawy]] <br>
-[[Złotnicze oprawy]] <br>
+[[Tabula ansata oprawy]] <br>
 ==Grafika==

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 ===Tablica inskrypcyjna===
-Inspirowany dziełami epigraficznymi, a w renesansie również iluminatorskimi, motyw tablicy z zazwyczaj kilkuwersowym napisem o majuskułowym (rzadko minuskułowym) kroju liter. Specyficznymi artefaktami z malowanymi t. i. na niekiedy prawie całej powierzchni drewnianej okładziny są sieneńskie Biccherna oprawy od poł. XIII do XVII w. Oprawy, których część lub całość dekoracji okładzin ukazuje t. i. z informacją o zawartości książki, rozbudowaną formułą własnościową, donacyjną lub dedykacyjną bądź inne treści (np. cytat z dzieła literackiego), zyskały szczególną popularność w XVI w. Prostą formę t. i. z krótkim napisem mają niektóre aldyńskie oprawy. Od pocz. stulecia – najpierw we Włoszech, później w krajach zaalpejskich – tworzono →tabula ansata oprawy. Do najsłynniejszych przykładów t. i. należą superekslibrisy napisowe na monumentach Zygmunta Augusta. Zwierciadła szeregu innych opraw polskich z 2-3 ćw. XVI w. zawierają swobodne imitację t. i. ze złoconymi (w czym nawiązywano do brązowych-złoconych liter na pomnikach) napisami, zawierającymi cytaty religijne lub z humaniorów. Koncepcję t. i. (z rytowanymi i niekiedy niellowanymi napisami) stosowano też na srebrnych oprawach (np. niektóre dzieła ze Srebrnej Biblioteki). Mniej lub bardziej swobodne nawiązania do t. i. spotykane są na oprawach ksiąg o uroczystym charakterze w kolejnych stuleciach, aż po czasy współczesne, czemu sprzyja – podobna do dzieł epigraficznych – relatywnie niewielka, czworoboczna i płaska powierzchnia okładzin oraz możliwość użycia na nich złoconego liternictwa.
+Inspirowany dziełami epigraficznymi, a w renesansie również iluminatorskimi, motyw tablicy z zazwyczaj kilkuwersowym napisem o majuskułowym (rzadko minuskułowym) kroju liter. Specyficznymi artefaktami z malowanymi t. i. na niekiedy prawie całej powierzchni drewnianej okładziny są sieneńskie Biccherna oprawy od poł. XIII do XVII w. Oprawy, których część lub całość dekoracji okładzin ukazuje t. i. z informacją o zawartości książki, rozbudowaną formułą własnościową, donacyjną lub dedykacyjną bądź inne treści (np. cytat z dzieła literackiego), zyskały szczególną popularność w XVI w. Prostą formę t. i. z krótkim napisem mają niektóre aldyńskie oprawy. Od pocz. stulecia – najpierw we Włoszech, później w krajach zaalpejskich – tworzono tabula ansata oprawy. Do najsłynniejszych przykładów t. i. należą superekslibrisy napisowe na monumentach Zygmunta Augusta. Zwierciadła szeregu innych opraw polskich z 2-3 ćw. XVI w. zawierają swobodne imitację t. i. ze złoconymi (w czym nawiązywano do brązowych-złoconych liter na pomnikach) napisami, zawierającymi cytaty religijne lub z humaniorów. Koncepcję t. i. (z rytowanymi i niekiedy niellowanymi napisami) stosowano też na srebrnych oprawach (np. niektóre dzieła ze Srebrnej Biblioteki). Mniej lub bardziej swobodne nawiązania do t. i. spotykane są na oprawach ksiąg o uroczystym charakterze w kolejnych stuleciach, aż po czasy współczesne, czemu sprzyja – podobna do dzieł epigraficznych – relatywnie niewielka, czworoboczna i płaska powierzchnia okładzin oraz możliwość użycia na nich złoconego liternictwa.
 ==Zobacz też==