Szycie z wiązaniem - Historia wersji

Ela: /* Zobacz też */

2022-03-27T22:31:34Z

‎Zobacz też

Ela: /* Rodzaje szyć z wiązaniem */

2022-03-27T22:30:12Z

‎Rodzaje szyć z wiązaniem

Meg: /* Przypisy */

2021-09-19T13:21:32Z

‎Przypisy

Ela: /* Zobacz też */

2021-09-18T20:57:07Z

‎Zobacz też

Ela o 20:56, 18 wrz 2021

2021-09-18T20:56:42Z

Ela o 20:56, 18 wrz 2021

2021-09-18T20:56:29Z

Meg: /* Przypisy */

2021-09-18T17:04:45Z

‎Przypisy

Meg: /* Przypisy */

2020-12-30T17:26:40Z

‎Przypisy

Meg o 10:09, 24 sie 2019

2019-08-24T10:09:22Z

Meg: Utworzono nową stronę "Ścieg szelkowy (ang. tacketing, niem. Langstichband, wł. legatura con cucitura, esterna sul dorso) bezzwięzowy system szycia kodeksów z jednoczesnym połączeniem bl..."

2019-08-24T10:00:30Z

Utworzono nową stronę "Ścieg szelkowy (ang. tacketing, niem. Langstichband, wł. legatura con cucitura, esterna sul dorso) bezzwięzowy system szycia kodeksów z jednoczesnym połączeniem bl..."

Nowa strona

Ścieg szelkowy (ang. tacketing, niem. Langstichband, wł. legatura con cucitura, esterna sul dorso) bezzwięzowy system szycia kodeksów z jednoczesnym połączeniem bloków z okładką. Najprostszy ścieg szelkowy to przeprowadzenie nici/sznurka/rzemienia przez dwa otwory w grzbiecie składki i obleczeniu i następnie związanie jego końców.

==Historia==
Szycie ściegiem szelkowe stosowane było w kodeksach koptyjskich już w IV w. Zastosowano je do połączenia bloków i okładek jednoskładkowych kodeksów z Nadż Hammadi, pochodzących z poł. IV w. Ściegi szelkowe wykonywano rzemieniami, sznurkami, nićmi, rzadziej paskami pergaminowymi. Ten sposób konstrukcji kodeksów, tj. szycia i wiązania był popularny w całym średniowieczu aż do 1 poł. XVIII w., szczególnie w miękkich oprawach pergaminowych. W różnych odmianach, zdobył największą popularność we Włoszech, Hiszpanii, Niemczech i Holandii.

==Rodzaje szycia ściegiem szelkowym==
Szycie ściegiem szelkowym dzieli się przede wszystkim na pierwotne (ang. primary) i wtórne (ang. secondary). Szycie pierwotne łączy pojedyncze składki kodeksu z obleczeniem. Wtórne natomiast, łączy uszyty już blok z obleczeniem.
* 1. Ścieg szelkowy pierwotny - nić przeprowadzano przez dwa otwory w grzbiecie składki i okładki, a końce związywano, przy czym przed związaniem nici były często owijane wokół siebie, tak że nić wychodząca z prawego otworu ostatecznie zawiązywany była po lewej stronie i na odwrót. (il. 1)
*2. Ścieg szelkowy wtórny - łączenie składek w blok może być wykonane różnymi systemami szycia (ściegiem łańcuszkowym, podłużnym). Szycie wykonywano często przez kościane, metalowe, drewniane płytki, tzw. wzmocnienia. Stanowiły one wewnętrzną podporę konstrukcji. Przez te wzmocnienia przewlekano w różny sposób sznurkowe, bądź rzemienne szelki, które następnie przewlekano przez otwory w obleczeniu(il. 2). Na zewnątrz okładki miejsca wiązań (stacje) były wzmacniane ochraniaczami (ang. overband, wł. copri nervi). Były to najczęściej 3 paski ze skóry lub pergaminu umieszczone w poprzek grzbietu i przedłużone na okładki (il. 3).
==Zobacz też==
* sposób szycia
* system szycia
* szycie ściegiem na pierścień
* szycie ściegiem łańcuszkowym

==Grafika==

<gallery>
File:Szel1.jpg|il. 1. Ścieg szelkowy pierwotny. (rys. Middleton B.C., 1978, s. 14)
File:Szel2.jpg|il. 2. Ścieg szelkowy wtórny przewleczony przez wewnętrzne podpory konstrukcji. (rys. Szirmai J.A., 2017, s. 305)
File:Szel 3 szir s 310.jpg|il. 3. Ścieg szelkowy wtórny. Pomiędzy grzbietem bloku a obleczeniem wzmocnienia/podpory konstrukcji, na zewnatrz obleczenia paskki zwane ochraniaczami. (rys. Szirmai J.A., 2017, s. 310)

</gallery>

==Przypisy==
# Bardenstein R., Historical Bindings of the Chamberlain-Warren Samaritan Collection, [w:] Sauve Mechanichals. Essays on the History of Bookbinding [red. Miller J.], Volume 3, 2016.
# Johnson A.W., The Thames and Hudson Mannual of Bookbinding, Londyn, 1978.
# Majkowski H., Krótki zarys historii introligatorstwa [w:] „Polska gazeta introligatorska”, 1933, nr 6.
# Marks P.J.M., The British Library Guide to Bookbinding History and Techniques, Londyn, 1998.
# Middleton B.C., A History of English Craft Bookbinding Technique, Londyn, 1978.
# Miller J., Books will speak plain. A handbook for identifying and describing historical bindings, 2014.
# Miller J., Puzzle me this, Early bindings fragments in the Papyrology Collection of the University of Michigan Collection [w:] Sauve Mechanichals. Essays on the History of Bookbinding [red. J. Miller], Volume 2, 2015.
# Pokorzyńska E., Z dziejów introligatorstwa warszawskiego XIX i 1. połowy XX wieku, Katowice, 2009.
# Szirmai J.A., The archeology of medieval bookbinding, New York, 2017.
# Zjawiński Z., Introligatorstwo, Warszawa, 1966.

----
Autor: '''MPG, B.W.'''

@@ Linia 16: / Linia 16: @@
 [[System szycia]] <br>
 [[Szycie na pierścień]] <br>
-[[Szycie ściegiem łańcuszkowym]] <br>
+[[Szycie ściegiem archiwalnym]] <br>
 ==Grafika==

@@ Linia 8: / Linia 8: @@
 ===Rodzaje szyć z wiązaniem===
-Szycia z wiązaniem dzielą się przede wszystkim na pierwotne (ang. primary) i wtórne (ang. secondary). Szycie z wiązaniem pierwotne łączy pojedyncze składki kodeksu z obleczeniem. Wtórne szycie z wiązaniem natomiast, łączy uszyty już blok z obleczeniem.
+Szycia z wiązaniem dzielą się na szycie z wiązaniem pierwotne, które łączy pojedyncze składki kodeksu z obleczeniem oraz wtórne, które łączy uszyty już blok z obleczeniem.
-* 1. Szycie z wiązaniem pierwotne -  nić przeprowadzano przez dwa otwory w grzbiecie składki i okładki, a końce związywano, przy czym przed związaniem nici były często owijane wokół siebie, tak że nić wychodząca z prawego otworu ostatecznie zawiązywany była po lewej stronie i na odwrót. (il. 1)
+* szycie z wiązaniem pierwotne (ang. primary) - nić przeprowadzano przez dwa otwory w grzbiecie składki i okładki, a końce związywano, przy czym przed związaniem nici były często owijane wokół siebie, tak że nić wychodząca z prawego otworu ostatecznie zawiązywany była po lewej stronie i na odwrót (il. 1);
-*2. Szycie z wiązaniem wtórne - łączenie składek w blok może być wykonane różnymi systemami szycia (np. ściegiem łańcuszkowym, podłużnym). Szycie wykonywano często przez kościane, metalowe, drewniane płytki, tzw. wzmocnienia. Stanowiły one wewnętrzną podporę konstrukcji. Przez te wzmocnienia przewlekano w różny sposób sznurki, bądź rzemienie, które następnie przewlekano przez otwory w obleczeniu(il. 2). Na zewnątrz okładki miejsca wiązań (stacje) były wzmacniane ochraniaczami (ang. overband, wł. copri nervi). Były to najczęściej 3 paski ze skóry lub pergaminu umieszczone w poprzek grzbietu i przedłużone na okładki (il. 3).
+* szycie z wiązaniem wtórne (ang. secondary) - łączenie składek w blok może być wykonane różnymi systemami szycia (np. ściegiem łańcuszkowym, podłużnym). Szycie wykonywano często przez kościane, metalowe, drewniane płytki, tzw. wzmocnienia. Stanowiły one wewnętrzną podporę konstrukcji. Przez te wzmocnienia przewlekano w różny sposób sznurki, bądź rzemienie, które następnie przewlekano przez otwory w obleczeniu. Na zewnątrz okładki miejsca wiązań (stacje) były wzmacniane ochraniaczami  (ang. overband, wł. copri nervi). Były to najczęściej 3 paski ze skóry lub pergaminu umieszczone w poprzek grzbietu i przedłużone na okładki (il. 3).
 ==Zobacz też==

@@ Linia 16: / Linia 16: @@
 [[System szycia]] <br>
 [[Szycie na pierścień]] <br>
 [[Szycie ściegiem łańcuszkowym]] <br>

@@ Linia 4: / Linia 4: @@
 Bezzwięzowy system szycia kodeksów (np. szycie ściegiem łańcuszkowym, podłużnym) z jednoczesnym połączeniem bloków z okładką (wiązanie). Najprostsze wiązanie składek z obleczeniem to przeprowadzenie nici/sznurka/rzemienia przez dwa otwory w grzbiecie składki i obleczeniu i następnie związanie jego końców.
-==Historia==
+===Historia===
 Wiązanie składek z obleczeniem stosowane było w kodeksach koptyjskich  już w IV w. Zastosowano je do połączenia bloków i okładek jednoskładkowych kodeksów z Nadż Hammadi, pochodzących z poł. IV w. Do wiązań wykorzystywano rzemienie, sznurki, nici, rzadziej pergaminowe paski. Ten sposób konstrukcji kodeksów, tj. szycia i wiązania był popularny w całym średniowieczu, aż do 1 poł. XVIII w., szczególnie w miękkich oprawach pergaminowych. W różnych odmianach, zdobył największą popularność we Włoszech, Hiszpanii, Niemczech i Holandii.
-==Rodzaje szyć z wiązaniem==
+===Rodzaje szyć z wiązaniem===
 Szycia z wiązaniem dzielą się przede wszystkim na pierwotne (ang. primary) i wtórne (ang. secondary). Szycie z wiązaniem pierwotne łączy pojedyncze składki kodeksu z obleczeniem. Wtórne szycie z wiązaniem natomiast, łączy uszyty już blok z obleczeniem.
 * 1. Szycie z wiązaniem pierwotne -  nić przeprowadzano przez dwa otwory w grzbiecie składki i okładki, a końce związywano, przy czym przed związaniem nici były często owijane wokół siebie, tak że nić wychodząca z prawego otworu ostatecznie zawiązywany była po lewej stronie i na odwrót. (il. 1)

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
-Szycie z wiązaniem (ang. tacketing, niem. Langstichband, wł. legatura con cucitura, esterna sul dorso) bezzwięzowy system szycia kodeksów (np. szycie ściegiem łańcuszkowym, podłużnym) z jednoczesnym połączeniem bloków z okładką (wiązanie). Najprostsze wiązanie składek z obleczeniem to przeprowadzenie nici/sznurka/rzemienia przez dwa otwory w grzbiecie składki i obleczeniu i następnie związanie jego końców.
+==Szycie z wiązaniem==
 ==Historia==
@@ Linia 8: / Linia 11: @@
 * 1. Szycie z wiązaniem pierwotne -  nić przeprowadzano przez dwa otwory w grzbiecie składki i okładki, a końce związywano, przy czym przed związaniem nici były często owijane wokół siebie, tak że nić wychodząca z prawego otworu ostatecznie zawiązywany była po lewej stronie i na odwrót. (il. 1)
 *2. Szycie z wiązaniem wtórne - łączenie składek w blok może być wykonane różnymi systemami szycia (np. ściegiem łańcuszkowym, podłużnym). Szycie wykonywano często przez kościane, metalowe, drewniane płytki, tzw. wzmocnienia. Stanowiły one wewnętrzną podporę konstrukcji. Przez te wzmocnienia przewlekano w różny sposób sznurki, bądź rzemienie, które następnie przewlekano przez otwory w obleczeniu(il. 2). Na zewnątrz okładki miejsca wiązań (stacje) były wzmacniane ochraniaczami (ang. overband, wł. copri nervi). Były to najczęściej 3 paski ze skóry lub pergaminu umieszczone w poprzek grzbietu i przedłużone na okładki (il. 3).
 ==Grafika==
@@ Linia 24: / Linia 27: @@
 </gallery>
 ==Przypisy==
@@ Linia 38: / Linia 40: @@
 # Wachnik Barbara, Systemy szycia zabytkowych kodeksów - terminologia, historia, systematyka, zagadnienia konserwatorskie, część teoretyczno-badawcza pracy dyplomowej magisterskiej, promotor: dr hab. M. Pronobis-Gajdzis, prof. UMK, Toruń UMK 2020, s. 20.
 # Zjawiński Z., Introligatorstwo, Warszawa, 1966.
 ----
 Autor: '''M.P.B.'''

@@ Linia 28: / Linia 28: @@
 ==Przypisy==
-# Bardenstein R., Historical Bindings of the Chamberlain-Warren Samaritan Collection, [w:] Sauve Mechanichals. Essays on the History of Bookbinding [red. Miller J.], Volume 3, 2016.
+# Middleton B.C., A History of English Craft Bookbinding Technique, Londyn, 1978, s. 9, 14-15.
-# Johnson A.W., The Thames and Hudson Mannual of Bookbinding, Londyn, 1978.
+# Miller J., Books will speak plain. A handbook for identifying and describing historical bindings, 2014, s. 25, 126, 128, 292, 494.
-# Majkowski H., Krótki zarys historii introligatorstwa [w:] „Polska gazeta introligatorska”, 1933, nr 6.
+# Szirmai J.A.,  The archeology of medieval bookbinding, New York, 2017, s. 7-8, 115, 290, 305.
-# Marks P.J.M., The British Library Guide to Bookbinding History and Techniques, Londyn, 1998.
+# Wachnik B., Systemy szycia zabytkowych kodeksów - terminologia, historia, systematyka, zagadnienia konserwatorskie, część teoretyczno-badawcza pracy dyplomowej magisterskiej, promotor: dr hab. M. Pronobis-Gajdzis, prof. UMK, Toruń UMK 2020, s. 11, 20, 42-44, 85, 97-98.
 # Middleton B.C., A History of English Craft Bookbinding Technique, Londyn, 1978.
-# Miller J., Books will speak plain. A handbook for identifying and describing historical bindings, 2014, s. 292, 494.
-# Miller J., Puzzle me this, Early bindings fragments in the Papyrology Collection of the University of Michigan Collection [w:] Sauve Mechanichals. Essays on the History of Bookbinding [red. J. Miller], Volume 2, 2015.
-# Pokorzyńska E., Z dziejów introligatorstwa warszawskiego XIX i 1. połowy XX wieku, Katowice, 2009.
 # Szirmai J.A.,  The archeology of medieval bookbinding, New York, 2017.
-# Wachnik Barbara, Systemy szycia zabytkowych kodeksów - terminologia, historia, systematyka, zagadnienia konserwatorskie, część teoretyczno-badawcza pracy dyplomowej magisterskiej, promotor: dr hab. M. Pronobis-Gajdzis, prof. UMK, Toruń UMK 2020, s. 20.
-# Zjawiński Z., Introligatorstwo, Warszawa, 1966.
 ----
 Autor: '''M.P.B.'''