Szycie na zwięzy wypukłe - Historia wersji

Ela o 21:37, 27 mar 2022

2022-03-27T21:37:10Z

Ela: /* Historia */

2022-03-27T21:36:15Z

‎Historia

Meg: /* Historia */

2022-02-18T20:17:34Z

‎Historia

Meg: /* Przypisy */

2021-09-18T19:37:43Z

‎Przypisy

Ela: /* Zobacz też */

2021-09-18T15:06:07Z

‎Zobacz też

Urszula: /* Szycie na zwięzy wypukłe */ korekta term. ang.

2021-03-04T18:51:40Z

‎Szycie na zwięzy wypukłe: korekta term. ang.

Urszula: /* Szycie na zwięzy wypukłe */ uzupełn. term. ang.

2021-02-03T18:20:23Z

‎Szycie na zwięzy wypukłe: uzupełn. term. ang.

Ela: /* Zobacz też */

2021-01-17T20:59:35Z

‎Zobacz też

Ela o 20:55, 17 sty 2021

2021-01-17T20:55:03Z

Ela o 20:54, 17 sty 2021

2021-01-17T20:54:41Z

@@ Linia 20: / Linia 20: @@
 [[Szycie romańskie]]<br />
 [[Szycie gotyckie]]<br />
 ==Przypisy==

@@ Linia 5: / Linia 5: @@
 ===Historia===
-Szycie kodeksów na zwięzy było naturalną konsekwencją konieczności ochrony bloku książki przed zabrudzeniami i uszkodzeniami mechanicznymi, czyli włożenia go między dwie sztywne okładziny.  Powstał w tym momencie problem trwałego połączenia bloku z oprawą. W blokach szytych systemem bezzwięzowym okładziny doszywano do bloku, co z przyczyn oczywistych nie było dobrym rozwiązaniem konstrukcyjnym. W naturalny zatem sposób wynaleziono nowe rozwiązanie konstrukcyjne systemu broszurowania, czyli zwięzy, na których montowano okładziny. W literaturze przedmiotu można znaleźć informacje, że najstarsze uszyte tą techniką kodeksy pochodzą nawet z IV w. Szycie na zwięzy wypukłe stało się coraz bardziej popularne i jest charakterystyczne dla kodeksów karolińskich od XVIII w. Książkę szyto na pojedynczych rzemieniach, bądź też pasek skóry  przecinano w połowie na takiej długości, jak grubość grzbietu. Szycie na tego rodzaju zwięzy było charakterystyczne dla kodeksów romańskich, w których pojawiły się dodatkowo zwięzy kapitałkowe, jak i kodeksów gotyckich Europy Zachodniej. Na zwięzy w okresie średniowiecza używano skór, również zwierząt łownych, wyprawy tłuszczowej. Wyjątek stanowią kodeksy armeńskie, w których stosowano zwięzy sznurkowe. Popularne one były także w okresie średniowiecza w kodeksach niemieckich. Szycie na zwięzy wypukłe było szeroko stosowane w kodeksach europejskich do końca XVIII w. Zwięzy wypukłe uczytelniają się na oprawie w postaci wypukłości, tzw. garbów.
+Szycie kodeksów na zwięzy było naturalną konsekwencją konieczności ochrony bloku książki przed zabrudzeniami i uszkodzeniami mechanicznymi, czyli włożenia go między dwie sztywne okładziny.  Powstał w tym momencie problem trwałego połączenia bloku z oprawą. W blokach szytych systemem bezzwięzowym okładziny doszywano do bloku, co z przyczyn oczywistych nie było dobrym rozwiązaniem konstrukcyjnym. W naturalny zatem sposób wynaleziono nowe rozwiązanie konstrukcyjne systemu broszurowania, czyli zwięzy, na których montowano okładziny. W literaturze przedmiotu można znaleźć informacje, że najstarsze uszyte tą techniką kodeksy pochodzą nawet z IV w. Szycie na zwięzy wypukłe stało się coraz bardziej popularne i jest charakterystyczne dla kodeksów karolińskich od XVIII w. Książkę szyto na pojedynczych rzemieniach,bądź też na pasek skóry, który rozcinano na połowy na długości, odpowiadającej grubości grzbietu. Szycie na tego rodzaju zwięzy było charakterystyczne dla kodeksów romańskich, w których pojawiły się dodatkowo zwięzy kapitałkowe, jak i kodeksów gotyckich Europy Zachodniej. Na zwięzy w okresie średniowiecza używano skór, również zwierząt łownych, wyprawy tłuszczowej. Wyjątek stanowią kodeksy armeńskie, w których stosowano zwięzy sznurkowe. Popularne one były także w kodeksach niemieckich. Szycie na zwięzy wypukłe było szeroko stosowane w kodeksach europejskich do końca XVIII w. Zwięzy wypukłe uczytelniają się na oprawie w postaci wypukłości, tzw. garbów.
 ===Rodzaje ściegów na zwięzy wypukłe===

@@ Linia 5: / Linia 5: @@
 ===Historia===
-Szycie kodeksów na zwięzy było naturalną konsekwencją konieczności ochrony bloku książki przed zabrudzeniami i uszkodzeniami mechanicznymi, czyli włożenia go między dwie sztywne okładziny.  Powstał w tym momencie problem trwałego połączenia bloku z oprawą. W blokach szytych systemem bezzwięzowym okładziny doszywano do bloku, co z przyczyn oczywistych nie było dobrym rozwiązaniem konstrukcyjnym. W naturalny zatem sposób wynaleziono nowe rozwiązanie konstrukcyjne systemu broszurowania, czyli zwięzy, na których montowano okładziny. W literaturze przedmiotu można znaleźć informacje, że najstarsze uszyte tą techniką kodeksy pochodzą nawet z IV w. Szycie na zwięzy wypukłe stało się coraz bardziej popularne i jest charakterystyczne dla kodeksów karolińskich od XVIII w. Książkę szyto na pojedynczych rzemieniach, bądź też pasek skóry  przecinano w połowie na takiej długości, jak grubość grzbietu. Szycie na tego rodzaju zwięzy było charakterystyczne dla kodeksów romańskich, w których pojawiły się dodatkowo zwięzy kapitałkowe, jak i kodeksów gotyckich Europy Zachodniej. Na zwięzy w okresie średniowiecza używano skór, również zwierząt leśnych, wyprawy tłuszczowej. Wyjątek stanowią kodeksy armeńskie, w których stosowano zwięzy sznurkowe. Popularne one były także w okresie średniowiecza w kodeksach niemieckich. Szycie na zwięzy wypukłe było szeroko stosowane w kodeksach europejskich do końca XVIII w. Zwięzy wypukłe uczytelniają się na oprawie w postaci wypukłości, tzw. garbów.
+Szycie kodeksów na zwięzy było naturalną konsekwencją konieczności ochrony bloku książki przed zabrudzeniami i uszkodzeniami mechanicznymi, czyli włożenia go między dwie sztywne okładziny.  Powstał w tym momencie problem trwałego połączenia bloku z oprawą. W blokach szytych systemem bezzwięzowym okładziny doszywano do bloku, co z przyczyn oczywistych nie było dobrym rozwiązaniem konstrukcyjnym. W naturalny zatem sposób wynaleziono nowe rozwiązanie konstrukcyjne systemu broszurowania, czyli zwięzy, na których montowano okładziny. W literaturze przedmiotu można znaleźć informacje, że najstarsze uszyte tą techniką kodeksy pochodzą nawet z IV w. Szycie na zwięzy wypukłe stało się coraz bardziej popularne i jest charakterystyczne dla kodeksów karolińskich od XVIII w. Książkę szyto na pojedynczych rzemieniach, bądź też pasek skóry  przecinano w połowie na takiej długości, jak grubość grzbietu. Szycie na tego rodzaju zwięzy było charakterystyczne dla kodeksów romańskich, w których pojawiły się dodatkowo zwięzy kapitałkowe, jak i kodeksów gotyckich Europy Zachodniej. Na zwięzy w okresie średniowiecza używano skór, również zwierząt łownych, wyprawy tłuszczowej. Wyjątek stanowią kodeksy armeńskie, w których stosowano zwięzy sznurkowe. Popularne one były także w okresie średniowiecza w kodeksach niemieckich. Szycie na zwięzy wypukłe było szeroko stosowane w kodeksach europejskich do końca XVIII w. Zwięzy wypukłe uczytelniają się na oprawie w postaci wypukłości, tzw. garbów.
-−
 ===Rodzaje ściegów na zwięzy wypukłe===
 * szycie ściegiem w jodełkę

@@ Linia 23: / Linia 23: @@
 ==Przypisy==
-# Burdett E., The Craft of Bookbinding. A practical Handbook, West Vancouver, 1975.
+# Burdett E., The Craft of Bookbinding. A practical Handbook, West Vancouver, 1975, s. 77, 90.
-# Devaux Y., Deux siècles de reliure, Paryż, 1981.
+# Middleton B.C., A History of English Craft Bookbinding Technique, Londyn, 1978, s. 15.
-# Diehl E., Bookbinding its background and technique, Nowy Jork, 2014.
+# Miller J., Books will speak plain. A handbook for identifying and describing historical bindings, 2014, s. 199.
-# Johnson A.W., The Thames and Hudson Mannual of Bookbinding, Londyn, 1978.
+# Szirmai J.A.,  The archeology of medieval bookbinding, New York, 2017, s. 100-101.
-# Marks P.J.M., The British Library Guide to Bookbinding History and Techniques, Londyn, 1998.
+# Wachnik B., Systemy szycia zabytkowych kodeksów - terminologia, historia, systematyka, zagadnienia konserwatorskie, część teoretyczno-badawcza pracy dyplomowej magisterskiej, promotor: dr hab. M. Pronobis-Gajdzis, prof. UMK, Toruń UMK 2020, s. 50-66.
 # Middleton B.C., A History of English Craft Bookbinding Technique, Londyn, 1978.
-# Miller J., Books will speak plain. A handbook for identifying and describing historical bindings, 2014.
-# Miller J., Puzzle me this, Early bindings fragments in the Papyrology Collection of the University of Michigan Collection [w:] Sauve Mechanichals. Essays on the History of Bookbinding [red. J. Miller], Volume 2, 2015.
-# 26.	Montelatici Claudio, Alla ricerca del libro perduto. Note sull’ evolutione della tecnica di legatura, [w:] Biblioteche Oggi 5 (1987) 3.
-# Pollard Graham, Early bookbinding manuals: An annotated list of technical accounts of bookbinding to 1840, 1984.
 # Szirmai J.A.,  The archeology of medieval bookbinding, New York, 2017.
-# Wachnik Barbara, Systemy szycia zabytkowych kodeksów - terminologia, historia, systematyka, zagadnienia konserwatorskie, część teoretyczno-badawcza pracy dyplomowej magisterskiej, promotor: dr hab. M. Pronobis-Gajdzis, prof. UMK, Toruń UMK 2020.
 ----
-Autor: '''MPG'''
+Autor: '''M.P.B.'''

@@ Linia 16: / Linia 16: @@
 [[Indeks alfabetyczny]]<br />
 [[Garby]]<br />
 [[System szycia]]<br />
 [[Szycie karolińskie]]<br />

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 ==Szycie na zwięzy wypukłe==
-(ang. flexibe binding, sewing on bands)
+(ang. flexible sewing, sewing on bands)
 Zwięzowy system szycia kodeksów, w którym składki łączone są przy pomocy zwięzów (najczęściej rzemienie i sznurki), które przylegają do grzbietów składek,  wokół których lub ponad którymi prowadzona jest nić, którymś z wybranych ściegów. Wprawdzie zwięzy przylegają do grzbietów, ale posiadając określoną grubość tworzą na grzbiecie oprawy wypukłości tzw. garbiki.