Renesansowe oprawy - Historia wersji

Vagnerus: /* Grafika */

2022-09-02T18:03:19Z

‎Grafika

Vagnerus o 18:01, 2 wrz 2022

2022-09-02T18:01:49Z

Vagnerus: /* Grafika */

2022-09-02T18:01:15Z

‎Grafika

Vagnerus: /* Grafika */

2022-09-02T17:50:12Z

‎Grafika

Vagnerus: /* Grafika */

2022-09-02T17:48:21Z

‎Grafika

Vagnerus: /* Grafika */

2022-09-02T17:36:01Z

‎Grafika

Vagnerus o 13:39, 2 wrz 2022

2022-09-02T13:39:12Z

Vagnerus: /* Zobacz też */

2022-09-02T13:38:44Z

‎Zobacz też

Vagnerus o 13:38, 2 wrz 2022

2022-09-02T13:38:00Z

Vagnerus: Utworzono nową stronę "===Renesansowe oprawy=== ==Zobacz też== Indeks alfabetyczny
==Grafika== File:Bookbinders_2.jpg|Obrazek 1 ==Przypisy== # ---- A..."

2022-03-08T18:38:12Z

Utworzono nową stronę "===Renesansowe oprawy=== ==Zobacz też== Indeks alfabetyczny <br> ==Grafika== <gallery> File:Bookbinders_2.jpg|Obrazek 1 </gallery> ==Przypisy== # ---- A..."

Nowa strona

===Renesansowe oprawy===

==Zobacz też==

[[Indeks alfabetyczny ]] <br>

==Grafika==

<gallery>
File:Bookbinders_2.jpg|Obrazek 1

</gallery>

==Przypisy==

#

----
Autor: '''A.W.'''

← poprzednia wersja		Wersja z 18:03, 2 wrz 2022
Linia 38:		Linia 38:

	Plik:Renesansowa oprawa, Florencja, ok. 1471, Ossolineum, Wrocław, repr. wg Sidorowicz-Mulak 2021.jpg \| Renesansowa oprawa, Florencja, ok. 1471, Ossolineum, Wrocław, repr. wg Sidorowicz-Mulak 2021		Plik:Renesansowa oprawa, Florencja, ok. 1471, Ossolineum, Wrocław, repr. wg Sidorowicz-Mulak 2021.jpg \| Renesansowa oprawa, Florencja, ok. 1471, Ossolineum, Wrocław, repr. wg Sidorowicz-Mulak 2021
		+
		+	Plik:Korwinowskie oprawy, Bayerische Staatsbibliothek, Monachium, fot. wg www.bsb-muenchen.de.jpg \| Renesansowa oprawa z księgozbioru króla Macieja Korwina, Włochy, przed 1490 r., Bayerische Staatsbibliothek, Monachium, fot. wg www.bsb-muenchen.de

	Plik:Renesansowa oprawa, Włochy, kon. XV w., BWSD Włocławek, fot. A. Wagner.jpg \| Renesansowa oprawa, Włochy, kon. XV w., BWSD Włocławek, fot. A. Wagner		Plik:Renesansowa oprawa, Włochy, kon. XV w., BWSD Włocławek, fot. A. Wagner.jpg \| Renesansowa oprawa, Włochy, kon. XV w., BWSD Włocławek, fot. A. Wagner

@@ Linia 8: / Linia 8: @@
 	Jednocześnie, od l. 70-80 XV w. wzorce orientalizujących opraw włoskich przenikały do Węgier za sprawą korwinowskich opraw. Ponadto, wskutek ożywiania się nurtu humanistycznego na Akademii Krakowskiej w 3-4 ćw. XV w., oprawy o gotyckiej strukturze materiałowej, ale niejednokrotnie wprost łudzącej dekoracji italianizującej, pojawiły się w stolicy Królestwa Polskiego. Nurt ten nieprzerwanie rozwijał się w niej (na mniejszą skalę w innych miastach polskich) do l. 60. XVI w., owocując licznymi naśladownictwami różnorakich wzorców dzieł „italico modo” (np. ''alla greca'' oprawy, aldyńsko-grolierowskie oprawy). W l. 30-40 XVI w. nurt italianizujący rozwinął się we Francji, gdzie np. na oprawach dla króla Franciszka I łączono arabeskę i maureskę ze specyficznymi, lokalnymi dekoracjami à semé. Antykizująca ikonografia (np. ''all’antica'' wizerunki) zaczęła wówczas przenikać także na niderlandzkie i francuskie oprawy plakietowe. Nowy styl stopniowo przebijał się też przez silną tradycję gotycką w krajach niemieckich. Na bazie regionalnych nowinek technicznych (radełko) oraz antycznej i biblijnej ikonografii w grafice, w l. 20-30 doszło tam do rozpowszechnienia się radełkowych opraw o charakterystycznej ramowej kompozycji z naprzemiennymi ornamentami i pustymi listwami. Takie dzieła chętnie wzbogacano pośrodku okładzin wyciskami prostokątnych, zazwyczaj złoconych, plakiet. Podlegając regionalnym modyfikacjom w układach kompozycyjnych oraz formie radełkowań, formuła ta sięgnęła Anglii i krajów skandynawskich, a z drugiej strony Hiszpanii, gdzie zyskała specyficzne znamiona stylu ''plateresco''. Pod wpływem m.in. importu druków z ośrodków typografii w Niemczech oraz napływu niemieckich introligatorów, produkcja opraw tego typu upowszechniła się we wszystkich większych miastach Korony i Litwy (np. ''monumenta'' Zygmunta Augusta) oraz Prus Książęcych i Dolnego Śląska. Czynnik ekonomiczny (łatwość i szybkość tworzenia dekoracji radełkowych) oraz artystyczno-religijny (popularność skonwencjonalizowanych scen religijnych) sprawiły, że w prowincjonalnych ośrodkach tradycja opraw radełkowych okazała się nadzwyczaj żywotna, trwając aż po 2 poł. XVII w.
-	Jednocześnie, już w l. 40. XVI w. we Francji formy syntetyzujące pierwiastek islamski, renesansowo-włoski i lokalny doprowadziły do wykształcenia się stylu →kartuszowej dekoracji, cechującej się technicznym i formalnym wyrafinowaniem. Jej ewolucja przebiegała w kierunku komplikowania kompozycji złożonych m.in. z wstęg i centralnych kartuszy, z czasem przybierających formy rollwerku. Tym samym dokonywało się przejście z języka formalnego renesansu na manieryzm. Tendencje te, znamienne dla postaw manierystycznych w sztukach zdobniczych, osiągnęły apogeum w oprawach ''à la fanfare'' z 2 poł. XVI– 1 poł. XVII w. W podobnym kierunku następował w 2 poł. XVI w. rozwój zdobnictwa opraw we Włoszech, gdzie styl ''fanfare'' nabierał charakterystycznego oblicza, nakładając się na wciąż silne tradycje orientalizujące. O przekształceniu się dekoracji renesansowej w manierystyczną przesądził wówczas nie tylko rollwerk, ale też okuciowy ornament, a później ''schweifwerk'', którym na ogół towarzyszyły takie motywy jak herma, maszkaron czy maska. Zjawisko to doprowadziło do zmarginalizowania tradycyjnych form antykizujących i orientalizujących przez nowatorskie dekoracje, odpowiadające potrzebom estetycznym manieryzmu.
+	Jednocześnie, już w l. 40. XVI w. we Francji formy syntetyzujące pierwiastek islamski, renesansowo-włoski i lokalny doprowadziły do wykształcenia się stylu kartuszowej dekoracji, cechującej się technicznym i formalnym wyrafinowaniem. Jej ewolucja przebiegała w kierunku komplikowania kompozycji złożonych m.in. z wstęg i centralnych kartuszy, z czasem przybierających formy rollwerku. Tym samym dokonywało się przejście z języka formalnego renesansu na manieryzm. Tendencje te, znamienne dla postaw manierystycznych w sztukach zdobniczych, osiągnęły apogeum w oprawach ''à la fanfare'' z 2 poł. XVI– 1 poł. XVII w. W podobnym kierunku następował w 2 poł. XVI w. rozwój zdobnictwa opraw we Włoszech, gdzie styl ''fanfare'' nabierał charakterystycznego oblicza, nakładając się na wciąż silne tradycje orientalizujące. O przekształceniu się dekoracji renesansowej w manierystyczną przesądził wówczas nie tylko rollwerk, ale też okuciowy ornament, a później ''schweifwerk'', którym na ogół towarzyszyły takie motywy jak herma, maszkaron czy maska. Zjawisko to doprowadziło do zmarginalizowania tradycyjnych form antykizujących i orientalizujących przez nowatorskie dekoracje, odpowiadające potrzebom estetycznym manieryzmu.
 	Dziełami chronologicznie przynależącymi do Odrodzenia, choć zazwyczaj wyzbytymi dekoracji, są pergaminowe oprawy, które w XVI w. wykonywano na dużą skalę w dwóch zasadniczych wariantach: z makulatury introligatorskiej (pergaminowe kodeksy średniowieczne) oraz ze świeżego surowca – bielonego bądź barwionego na czerwono lub zielono. W wyrobach tych ujawniały się rozliczne, regionalne formuły techniczne w sposobie łączenia okładzin z blokiem oraz nadawania okładzinom ostatecznej formy. Zawirowania religijne w Europie XVI w. nie sprzyjały tworzeniu kosztownych opraw złotniczych dla ksiąg liturgicznych. Toteż znale są relatywnie nieliczne dzieła tego rodzaju, zazwyczaj przeznaczone do modlitewników. Wyjątkowy status na tle europejskiego introligatorstwa i złotnictwa ok. poł. XVI w. ma Srebrna Biblioteka ks. Albrechta Pruskiego. Znajdujące się dzieła w zdecydowanej większości mają już jednak manierystyczną dekorację. Wśród opraw tekstylnych 2 poł. XV-XVI w. wybijają się te z kosztownych tkanin importowanych z krajów orientalnych. Niektóre z nich zachowały dekorację haftowaną w ornamenty z epoki; na pograniczu tradycji renesansowej i manierystycznej sytuują się polskie zabytki tego typu, jak oprawa haftowana przez Annę Jagiellonkę czy woluminy ze zbioru opata Jana Ponętowskiego.

@@ Linia 36: / Linia 36: @@
 <gallery>
 Plik:Renesansowa Oprawa renesansowa, Włochy, prawdop. Wenecja, po 1520 r., da Castello, Liber Pontificalis, BCzart. MNK, POLONA.jpg | Renesansowa oprawa, prawdopodobnie Wenecja, po 1520, Bibl. Czartoryskich - MN Kraków, fot. wg www.polona.pl
 Plik:Aldyńskie opr. Wenecja, po 1517, wg De Marinis 1960, nr kat. 2369.jpg | Renesansowa oprawa w typie aldyńskim, Wenecja, po 1517 r., repr. wg wg De Marinis 1960
 Plik:Renesansowa oprawa z dekoracją architektoniczną, Kraków, ok. 1540.jpg | Renesansowa oprawa z dekoracją architektoniczną, Kraków, ok. 1540, BWSD Włocławek, fot. A. Wagner

@@ Linia 37: / Linia 37: @@
 <gallery>
 Plik:Renesansowa Oprawa renesansowa, Włochy, prawdop. Wenecja, po 1520 r., da Castello, Liber Pontificalis, BCzart. MNK, POLONA.jpg | Renesansowa oprawa, prawdopodobnie Wenecja, po 1520, Bibl. Czartoryskich - MN Kraków, fot. wg www.polona.pl
+Plik:Aldyńskie opr. Wenecja, po 1517, wg De Marinis 1960, nr kat. 2369.jpg | Renesansowa oprawa w typie aldyńskim, Wenecja, po 1517 r., repr. wg wg De Marinis 1960
 Plik:Renesansowa oprawa z dekoracją architektoniczną, Kraków, ok. 1540.jpg | Renesansowa oprawa z dekoracją architektoniczną, Kraków, ok. 1540, BWSD Włocławek, fot. A. Wagner

← poprzednia wersja		Wersja z 17:48, 2 wrz 2022
Linia 41:		Linia 41:
	Plik:Renesansowa oprawa z dekoracją architektoniczną, Kraków, ok. 1540.jpg \| Renesansowa oprawa z dekoracją architektoniczną, Kraków, ok. 1540, BWSD Włocławek, fot. A. Wagner		Plik:Renesansowa oprawa z dekoracją architektoniczną, Kraków, ok. 1540.jpg \| Renesansowa oprawa z dekoracją architektoniczną, Kraków, ok. 1540, BWSD Włocławek, fot. A. Wagner

		+	Plik:Renesansowa oprawa z dekoracją wg proj. G. Tory'ego, Francja, 2 ćw. XVI w., repr. wg Devauchelle 1995.jpg \| Renesansowa oprawa z dekoracją wg proj. G. Tory'ego, Francja, ok. 1530 r., repr. wg Devauchelle 1995

		+	Plik:Renesansowa oprawa z księgozbioru Jeana Groliera, Paryż, warsztat J. Picarda, l. 40. XVI w., BnF, fot. wg reliures.bnf.fr.jpg \| Renesansowa oprawa z księgozbioru Jeana Groliera, Paryż, warsztat J. Picarda, l. 40. XVI w., BnF, fot. wg reliures.bnf.fr

	Plik:Renesansowa oprawa z dekoracją radełkową, Jerzy Moeller, Kraków, 1538, KK Toruń.jpg \| Renesansowa oprawa z dekoracją radełkową i quasi medalierskim portretem all'antica Juliusza Cezara, Jerzy Moeller, Kraków, 1538, Książnica Kopernikańska,Toruń, fot. T. Dorawa		Plik:Renesansowa oprawa z dekoracją radełkową, Jerzy Moeller, Kraków, 1538, KK Toruń.jpg \| Renesansowa oprawa z dekoracją radełkową i quasi medalierskim portretem all'antica Juliusza Cezara, Jerzy Moeller, Kraków, 1538, Książnica Kopernikańska,Toruń, fot. T. Dorawa

@@ Linia 4: / Linia 4: @@
 Pojęcie o płynnych granicach znaczeniowych, odnoszące się do opraw powstałych między ok. poł. XV (Włochy) a 2 poł. XVI w. (kraje zaalpejskie), których dekoracja oraz struktura i technika wykonania odzwierciedlają zjawiska charakterystyczne dla epoki Odrodzenia. Należą do nich: recepcja sztuki islamskiej w Italii (XV-XVI w.), napływ do Włoch introligatorów bizantyńskich (XV-pocz. XVI w.), naśladownictwo sztuki, w tym zwłaszcza ornamentyki, antyku rzymskiego (XV-XVI w.) oraz italianizm i orientalizacja w kulturze państw na płn. od Alp (2 poł. XV-pocz. XVII w.). W dyskursie bibliologicznym mianem o. r. określa się też dzieła z l. 40 XVI w. – kon. XVI w., które są wprawdzie wytworami kultury Odrodzenia, ale de facto reprezentują styl manierystyczny. Jasnym kryteriom stylowym wymykają się też oprawy z krajów zaalpejskich, w których elementy gotyckie przenikają się z renesansowymi (gotycko-renesansowe oprawy). Ponadto pojęcia tego używa się wobec opraw wykonanych nawet w 2 poł. XVII w., ale reprezentujących anachroniczny – renesansowy – styl dekoracji radełkowej.
-	Początek introligatorstwa renesansowego przypada na ok. poł. XV w. we Włoszech. Na słabo rozwiniętą tradycję gotycką nałożyły się wówczas silne wpływy introligatorstwa islamskiego, zarówno w sferze materiałowo-technicznej, jak dekoracyjnej. Sprzyjały temu m.in. ożywione kontakty Italii z Orientem na polu gospodarczym, politycznym, a nawet kulturalnym (np. praktyka oddawania kodeksów włoskich do oprawy w introligatorniach arabskich). Tą drogą, poprzez krąg uniwersytecki w Padwie i patrycjuszowskich bibliofilów w Wenecji, rozpowszechniała się moda na oprawy o islamskich kompozycjach dekoracji (np. z centralnym medalionem i narożnymi ćwierćmedalionami) i ornamentyce (np. plecionka, arabeska o silnej stylizacji, ''mandorla stilizzata'' i in.). Inną drogą przenikania wzorców islamskich było od l. 40. XV w. Królestwo Neapolu, w którym naśladowano i rozwijano styl ''mudéjar''. Od ok. 1500 r. słabszym pierwiastkiem islamskim na rzecz form geometrycznych i motywów antykizujących odznaczały się aldyńskie oprawy. W ich niewielkim formacie i zastąpieniu desek okładzin kartonem lub tekturą dokonało się też przełamanie wielowiekowej, średniowiecznej tradycji. Do wzorców antycznych medali, monet i gemm nawiązywano też w →kameowych oraz plakietowych oprawach (''a placchetta''), z kolei motywy antykizującej arkady, ''ediculi'' itp. naśladowano w architektonicznych oprawach.
+	Początek introligatorstwa renesansowego przypada na ok. poł. XV w. we Włoszech. Na słabo rozwiniętą tradycję gotycką nałożyły się wówczas silne wpływy introligatorstwa islamskiego, zarówno w sferze materiałowo-technicznej, jak dekoracyjnej. Sprzyjały temu m.in. ożywione kontakty Italii z Orientem na polu gospodarczym, politycznym, a nawet kulturalnym (np. praktyka oddawania kodeksów włoskich do oprawy w introligatorniach arabskich). Tą drogą, poprzez krąg uniwersytecki w Padwie i patrycjuszowskich bibliofilów w Wenecji, rozpowszechniała się moda na oprawy o islamskich kompozycjach dekoracji (np. z centralnym medalionem i narożnymi ćwierćmedalionami) i ornamentyce (np. plecionka, arabeska o silnej stylizacji, ''mandorla stilizzata'' i in.). Inną drogą przenikania wzorców islamskich było od l. 40. XV w. Królestwo Neapolu, w którym naśladowano i rozwijano styl ''mudéjar''. Od ok. 1500 r. słabszym pierwiastkiem islamskim na rzecz form geometrycznych i motywów antykizujących odznaczały się aldyńskie oprawy. W ich niewielkim formacie i zastąpieniu desek okładzin kartonem lub tekturą dokonało się też przełamanie wielowiekowej, średniowiecznej tradycji. Do wzorców antycznych medali, monet i gemm nawiązywano też w kameowych oraz plakietowych oprawach (''a placchetta''), z kolei motywy antykizującej arkady, ''ediculi'' itp. naśladowano w architektonicznych oprawach.
 	Jednocześnie, od l. 70-80 XV w. wzorce orientalizujących opraw włoskich przenikały do Węgier za sprawą korwinowskich opraw. Ponadto, wskutek ożywiania się nurtu humanistycznego na Akademii Krakowskiej w 3-4 ćw. XV w., oprawy o gotyckiej strukturze materiałowej, ale niejednokrotnie wprost łudzącej dekoracji italianizującej, pojawiły się w stolicy Królestwa Polskiego. Nurt ten nieprzerwanie rozwijał się w niej (na mniejszą skalę w innych miastach polskich) do l. 60. XVI w., owocując licznymi naśladownictwami różnorakich wzorców dzieł „italico modo” (np. ''alla greca'' oprawy, aldyńsko-grolierowskie oprawy). W l. 30-40 XVI w. nurt italianizujący rozwinął się we Francji, gdzie np. na oprawach dla króla Franciszka I łączono arabeskę i maureskę ze specyficznymi, lokalnymi dekoracjami à semé. Antykizująca ikonografia (np. ''all’antica'' wizerunki) zaczęła wówczas przenikać także na niderlandzkie i francuskie oprawy plakietowe. Nowy styl stopniowo przebijał się też przez silną tradycję gotycką w krajach niemieckich. Na bazie regionalnych nowinek technicznych (radełko) oraz antycznej i biblijnej ikonografii w grafice, w l. 20-30 doszło tam do rozpowszechnienia się radełkowych opraw o charakterystycznej ramowej kompozycji z naprzemiennymi ornamentami i pustymi listwami. Takie dzieła chętnie wzbogacano pośrodku okładzin wyciskami prostokątnych, zazwyczaj złoconych, plakiet. Podlegając regionalnym modyfikacjom w układach kompozycyjnych oraz formie radełkowań, formuła ta sięgnęła Anglii i krajów skandynawskich, a z drugiej strony Hiszpanii, gdzie zyskała specyficzne znamiona stylu ''plateresco''. Pod wpływem m.in. importu druków z ośrodków typografii w Niemczech oraz napływu niemieckich introligatorów, produkcja opraw tego typu upowszechniła się we wszystkich większych miastach Korony i Litwy (np. ''monumenta'' Zygmunta Augusta) oraz Prus Książęcych i Dolnego Śląska. Czynnik ekonomiczny (łatwość i szybkość tworzenia dekoracji radełkowych) oraz artystyczno-religijny (popularność skonwencjonalizowanych scen religijnych) sprawiły, że w prowincjonalnych ośrodkach tradycja opraw radełkowych okazała się nadzwyczaj żywotna, trwając aż po 2 poł. XVII w.
@@ Linia 12: / Linia 12: @@
 	Dziełami chronologicznie przynależącymi do Odrodzenia, choć zazwyczaj wyzbytymi dekoracji, są pergaminowe oprawy, które w XVI w. wykonywano na dużą skalę w dwóch zasadniczych wariantach: z makulatury introligatorskiej (pergaminowe kodeksy średniowieczne) oraz ze świeżego surowca – bielonego bądź barwionego na czerwono lub zielono. W wyrobach tych ujawniały się rozliczne, regionalne formuły techniczne w sposobie łączenia okładzin z blokiem oraz nadawania okładzinom ostatecznej formy. Zawirowania religijne w Europie XVI w. nie sprzyjały tworzeniu kosztownych opraw złotniczych dla ksiąg liturgicznych. Toteż znale są relatywnie nieliczne dzieła tego rodzaju, zazwyczaj przeznaczone do modlitewników. Wyjątkowy status na tle europejskiego introligatorstwa i złotnictwa ok. poł. XVI w. ma Srebrna Biblioteka ks. Albrechta Pruskiego. Znajdujące się dzieła w zdecydowanej większości mają już jednak manierystyczną dekorację. Wśród opraw tekstylnych 2 poł. XV-XVI w. wybijają się te z kosztownych tkanin importowanych z krajów orientalnych. Niektóre z nich zachowały dekorację haftowaną w ornamenty z epoki; na pograniczu tradycji renesansowej i manierystycznej sytuują się polskie zabytki tego typu, jak oprawa haftowana przez Annę Jagiellonkę czy woluminy ze zbioru opata Jana Ponętowskiego.
-	Do restytucji kompozycji i ornamentów o renesansowej genezie doszło w XIX w. na fali historyzmu w introligatorstwie. Odtąd pojawiają się one m.in. na oprawach sporządzanych dla druków z XVI w. przechowywanych w bibliotekach bądź oferowanych na rynku antykwarycznym. Zarówno za granicą, jak w Polsce znana jest też praktyka →fałszowania opraw z tej epoki.
+	Do restytucji kompozycji i ornamentów o renesansowej genezie doszło w XIX w. na fali historyzmu w introligatorstwie. Odtąd pojawiają się one m.in. na oprawach sporządzanych dla druków z XVI w. przechowywanych w bibliotekach bądź oferowanych na rynku antykwarycznym. Zarówno za granicą, jak w Polsce znana jest też praktyka fałszowania opraw z tej epoki.
 ==Zobacz też==

@@ Linia 23: / Linia 23: @@
 [[à la fanfare oprawy]] <br>
 [[Gotycko-renesansowe oprawy]] <br>
 [[Korwinowskie oprawy]] <br>
 [[Manierystyczne oprawy]] <br>
@@ Linia 29: / Linia 30: @@
 [[Plakietowe oprawy]] <br>
 [[Plateresco oprawy]] <br>
-[[Radełkowa dekoracja]] <br>
+[[Radełkowe oprawy]] <br>
 [[Ramowa kompozycja]] <br>

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
-==Zobacz też==
+	Początek introligatorstwa renesansowego przypada na ok. poł. XV w. we Włoszech. Na słabo rozwiniętą tradycję gotycką nałożyły się wówczas silne wpływy introligatorstwa islamskiego, zarówno w sferze materiałowo-technicznej, jak dekoracyjnej. Sprzyjały temu m.in. ożywione kontakty Italii z Orientem na polu gospodarczym, politycznym, a nawet kulturalnym (np. praktyka oddawania kodeksów włoskich do oprawy w introligatorniach arabskich). Tą drogą, poprzez krąg uniwersytecki w Padwie i patrycjuszowskich bibliofilów w Wenecji, rozpowszechniała się moda na oprawy o islamskich kompozycjach dekoracji (np. z centralnym medalionem i narożnymi ćwierćmedalionami) i ornamentyce (np. plecionka, arabeska o silnej stylizacji, ''mandorla stilizzata'' i in.). Inną drogą przenikania wzorców islamskich było od l. 40. XV w. Królestwo Neapolu, w którym naśladowano i rozwijano styl ''mudéjar''. Od ok. 1500 r. słabszym pierwiastkiem islamskim na rzecz form geometrycznych i motywów antykizujących odznaczały się aldyńskie oprawy. W ich niewielkim formacie i zastąpieniu desek okładzin kartonem lub tekturą dokonało się też przełamanie wielowiekowej, średniowiecznej tradycji. Do wzorców antycznych medali, monet i gemm nawiązywano też w →kameowych oraz plakietowych oprawach (''a placchetta''), z kolei motywy antykizującej arkady, ''ediculi'' itp. naśladowano w architektonicznych oprawach.
 [[Indeks alfabetyczny ]] <br>
 ==Grafika==
@@ Linia 16: / Linia 41: @@
 ==Przypisy==
+# Loubier 1926, s. 142-237;
 ----
 Autor: '''A.W.'''

Renesansowe oprawy - Historia wersji

Vagnerus: /* Grafika */

Vagnerus o 18:01, 2 wrz 2022

Vagnerus: /* Grafika */

Vagnerus: /* Grafika */

Vagnerus: /* Grafika */

Vagnerus: /* Grafika */

Vagnerus o 13:39, 2 wrz 2022

Vagnerus: /* Zobacz też */

Vagnerus o 13:38, 2 wrz 2022

Vagnerus: Utworzono nową stronę "===Renesansowe oprawy=== ==Zobacz też== Indeks alfabetyczny ==Grafika== File:Bookbinders_2.jpg|Obrazek 1 ==Przypisy== # ---- A..."

Vagnerus: Utworzono nową stronę "===Renesansowe oprawy=== ==Zobacz też== Indeks alfabetyczny
==Grafika== File:Bookbinders_2.jpg|Obrazek 1 ==Przypisy== # ---- A..."