Promień - Historia wersji

Urszula: /* Promień */ uzupełn. term. ang.

2022-01-08T20:41:52Z

‎Promień: uzupełn. term. ang.

Ela o 18:37, 8 cze 2021

2021-06-08T18:37:24Z

Vagnerus: /* Grafika */

2021-06-06T20:43:06Z

‎Grafika

Vagnerus: /* Grafika */

2021-06-06T20:38:21Z

‎Grafika

Vagnerus: Utworzono nową stronę "===Promień=== * Jako autonomiczny tłok: motyw falującej (rzadziej prostej) i spiczastej smugi światła. W zdobnictwie introligatorskim XV-XVI w. przeważnie jako zw..."

2021-06-06T20:38:04Z

Utworzono nową stronę "===Promień=== * Jako autonomiczny tłok: motyw falującej (rzadziej prostej) i spiczastej smugi światła. W zdobnictwie introligatorskim XV-XVI w. przeważnie jako zw..."

Nowa strona

===Promień===

* Jako autonomiczny tłok: motyw falującej (rzadziej prostej) i spiczastej smugi światła. W zdobnictwie introligatorskim XV-XVI w. przeważnie jako zwielokrotnione wyciski glorii promienistej otaczającej centralny motyw chrystogramu. Niekiedy na oprawach późnogotyckich i gotycko-renesansowych rozmaite konfiguracje p-i widnieją w kompozycjach architektonicznych opraw (np. krakowskie oprawy Mistrza Antyfonarza Wawelskiego, 2 dekada XVI w.). We włoskim introligatorstwie renesansowym XVI w. krótkie, ale zagęszczone motywy p. otaczają centralne motywy zwierciadeł, wewnętrze krawędzie ram zwierciadła, ćwierćmedaliony itp. Miniaturowe motywy p. gęsto i regularnie rozmieszczone w zwierciadle, są charakterystyczne dla rzymskich opraw „warsztatu Rospigliosi” (3 ćw. XVII w.). Generalnie jednak od XVII w. motyw ten występował jako integralny składnik większych kompozycji.

* Jako integralny składnik większych motywów: w renesansie włoskim (zwłaszcza weneckim i rzymskim) XVI w., zwielokrotnione p. widnieją w przedstawieniach płomienistej wazy; jako elementy motywów płomieni cieszyły się popularnością w introligatorstwie francuskim, będąc aluzją wobec „króla słońce” – Ludwika XIV. Od ery kontrreformacji p. jako zmultiplikowany element gorejącego serca występował introligatorstwie krajów katolickich. Szczególnie efektownie prezentują się zwielokrotnione p. w gloriach promienistych i podobnych motywach na oprawach złotniczych (od XV w.). Są też nieodłącznym elementem wszelkich przedstawień glorii na tłokach i plakietach (XV-XIX w.).

==Zobacz też==

[[Indeks alfabetyczny ]] 
[[Architektoniczne oprawy]] 
[[Chrystogram]] 
[[Gloria promienista]] 
[[Serce]] 
[[Waza]] 

==Grafika==

<gallery>
Plik:Architektoniczne oprawy 3.jpg | (Promień - 1)Zwielokrotnione motywy promienia na późnogotyckiej oprawie architektonicznej, Kraków, 1513, AKKK, Kraków, fot. A. Wagner
Plik:Ihs 1.jpg (Promień - 1) Zwielokrotnione motywy promienia tworzące glorię promienistą w motywie chrystogramu, oprawa renesansowa, Polska, XVI w.
Plik:Słońce 1.jpg | (Promień - 2) Promienie w symbolicznym wizerunku Króla Słońce - Ludwika XIV na oprawie francuskiej, ok. 1700 r.

</gallery>

==Przypisy==

# Lewicka-Kamińska 1972, tabl. V;
# Krynicka 1974, il. 4;
# Laucevičius 1976, il. 16, 242-253, 351 i in.;
# Schwenke, Schunke 1979, tabl. 299/il. 6-8;
# Mazal 1990, tabl. 25, 76, 95 i in.;
# von Anim 1992, tabl. 87,
# Hobson, Quaquarelli 1998, frontyspis, tabl. 5-6, 17, 49 i in.;
# Macchi F. i L. 2002, s. 177-178, 411;
# Macchi F. i L. 2007, tabl. 21, 24, 26 i in.;
# Franczak 2018, s. 184.
----
Autor: '''A.W.'''

← poprzednia wersja		Wersja z 18:37, 8 cze 2021
Linia 1:		Linia 1:
−	===Promień===	+	==Promień==

	* Jako autonomiczny tłok: motyw falującej (rzadziej prostej) i spiczastej smugi światła. W zdobnictwie introligatorskim XV-XVI w. przeważnie jako zwielokrotnione wyciski glorii promienistej otaczającej centralny motyw chrystogramu. Niekiedy na oprawach późnogotyckich i gotycko-renesansowych rozmaite konfiguracje p-i widnieją w kompozycjach architektonicznych opraw (np. krakowskie oprawy Mistrza Antyfonarza Wawelskiego, 2 dekada XVI w.). We włoskim introligatorstwie renesansowym XVI w. krótkie, ale zagęszczone motywy p. otaczają centralne motywy zwierciadeł, wewnętrze krawędzie ram zwierciadła, ćwierćmedaliony itp. Miniaturowe motywy p. gęsto i regularnie rozmieszczone w zwierciadle, są charakterystyczne dla rzymskich opraw „warsztatu Rospigliosi” (3 ćw. XVII w.). Generalnie jednak od XVII w. motyw ten występował jako integralny składnik większych kompozycji.		* Jako autonomiczny tłok: motyw falującej (rzadziej prostej) i spiczastej smugi światła. W zdobnictwie introligatorskim XV-XVI w. przeważnie jako zwielokrotnione wyciski glorii promienistej otaczającej centralny motyw chrystogramu. Niekiedy na oprawach późnogotyckich i gotycko-renesansowych rozmaite konfiguracje p-i widnieją w kompozycjach architektonicznych opraw (np. krakowskie oprawy Mistrza Antyfonarza Wawelskiego, 2 dekada XVI w.). We włoskim introligatorstwie renesansowym XVI w. krótkie, ale zagęszczone motywy p. otaczają centralne motywy zwierciadeł, wewnętrze krawędzie ram zwierciadła, ćwierćmedaliony itp. Miniaturowe motywy p. gęsto i regularnie rozmieszczone w zwierciadle, są charakterystyczne dla rzymskich opraw „warsztatu Rospigliosi” (3 ćw. XVII w.). Generalnie jednak od XVII w. motyw ten występował jako integralny składnik większych kompozycji.

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 ==Promień==
 * Jako autonomiczny tłok: motyw falującej (rzadziej prostej) i spiczastej smugi światła. W zdobnictwie introligatorskim XV-XVI w. przeważnie jako zwielokrotnione wyciski glorii promienistej otaczającej centralny motyw chrystogramu. Niekiedy na oprawach późnogotyckich i gotycko-renesansowych rozmaite konfiguracje p-i widnieją w kompozycjach architektonicznych opraw (np. krakowskie oprawy Mistrza Antyfonarza Wawelskiego, 2 dekada XVI w.). We włoskim introligatorstwie renesansowym XVI w. krótkie, ale zagęszczone motywy p. otaczają centralne motywy zwierciadeł, wewnętrze krawędzie ram zwierciadła, ćwierćmedaliony itp. Miniaturowe motywy p. gęsto i regularnie rozmieszczone w zwierciadle, są charakterystyczne dla rzymskich opraw „warsztatu Rospigliosi” (3 ćw. XVII w.). Generalnie jednak od XVII w. motyw ten występował jako integralny składnik większych kompozycji.
 * Jako integralny składnik większych motywów: w renesansie włoskim (zwłaszcza weneckim i rzymskim) XVI w., zwielokrotnione p. widnieją w przedstawieniach płomienistej wazy; jako elementy motywów płomieni cieszyły się popularnością w introligatorstwie francuskim, będąc aluzją wobec „króla słońce” – Ludwika XIV. Od ery kontrreformacji p. jako zmultiplikowany element gorejącego serca występował introligatorstwie krajów katolickich. Szczególnie efektownie prezentują się zwielokrotnione p. w gloriach promienistych i podobnych motywach na oprawach złotniczych (od XV w.). Są też nieodłącznym elementem wszelkich przedstawień glorii na tłokach i plakietach (XV-XIX w.).
 ==Zobacz też==

@@ Linia 19: / Linia 19: @@
 Plik:Architektoniczne oprawy 3.jpg | (Promień - 1)Zwielokrotnione motywy promienia na późnogotyckiej oprawie architektonicznej, Kraków, 1513, AKKK, Kraków, fot. A. Wagner
 Plik:Ihs 1.jpg | (Promień - 1) Zwielokrotnione motywy promienia tworzące glorię promienistą w motywie chrystogramu, oprawa renesansowa, Polska, XVI w.
 Plik:Słońce 1.jpg | (Promień - 2) Promienie w symbolicznym wizerunku Króla Słońce - Ludwika XIV na oprawie francuskiej, ok. 1700 r.