Pieczęć - Historia wersji

Urszula: /* Pieczęć */ uzupełn. term. ang.

2022-01-08T17:15:37Z

‎Pieczęć: uzupełn. term. ang.

Vagnerus o 21:10, 1 paź 2021

2021-10-01T21:10:46Z

Vagnerus: /* Grafika */

2021-04-25T12:03:41Z

‎Grafika

Ela o 18:25, 14 lut 2021

2021-02-14T18:25:49Z

Vagnerus: /* Grafika */

2021-02-11T19:48:16Z

‎Grafika

Vagnerus: Utworzono nową stronę "===Pieczęć=== Znak własnościowy lub dekoracja oprawy w formie pieczęci. Wyciśnięcia takiego motywu w skórze dokonywano za pomocą oryginalnego stempla pieczętne..."

2021-02-11T19:47:50Z

Utworzono nową stronę "===Pieczęć=== Znak własnościowy lub dekoracja oprawy w formie pieczęci. Wyciśnięcia takiego motywu w skórze dokonywano za pomocą oryginalnego stempla pieczętne..."

Nowa strona

===Pieczęć===
Znak własnościowy lub dekoracja oprawy w formie pieczęci. Wyciśnięcia takiego motywu w skórze dokonywano za pomocą oryginalnego stempla pieczętnego (udostępnionego introligatorowi przez jego właściciela bądź będącego na wyposażeniu introligatorni) lub tłoka introligatorskiego o wzorze naśladującym pieczęć. Przypuszczalnie najstarszy przykład wyciśnięcia p. na oprawie wiąże się z Jeanem de Percy (Francja, poł. XIII w.). Praktyka oznaczania opraw p. z herbem i dookolną inskrypcją lub miniaturową p. sygnetową nasiliła się w Europie łacińskiej w XV w. (pierwsze przypadki w Polsce pochodzą z 2 poł. XV w.). W XVI w. używano wciąż p. sygnetowe jako superekslibrisy (np. jeden z superekslibrisów Piotra Wedelicjusza z Obornik). W tym samym stuleciu, wśród polskich bibliofilów kręgu dygnitarskiego popularność zyskały – w stopniu niespotykanym w innych krajach – okazałe superekslibrisy w formie okrągłej p. z herbem i inskrypcją. Do tej grupy zalicza się też częśc superekslibrisów króla Zygmunta Augusta. Z XVI-XVII w. znane są też przypadki użycia p. miejskiej na oprawach ksiąg urzędowych. W XVII-XVIII w. podobne praktyki uległy znacznemu ograniczeniu (np. jeden z superekslibrisów Jana Fryderyka Sapiehy, przed 1751). Jednocześnie w całej Europie popularność zyskiwał zwyczaj oznaczania strony tytułowej, wyklejki lub okładziny pieczątką lakową. W kategorii p. rozpatrywane są też niektóre ekslibrisy (np. abpa Stanisława Karnkowskiego, lata 80. XVI w.).

==Zobacz też==

[[Indeks alfabetyczny ]] <br>
[[Ekslibris]] <br>
[[Herb]] <br>
[[Superekslibris]] <br>

==Grafika==

<gallery>
File:Plik:Pieczęć, Przykłady pieczęci wyciśniętych na oprawach gotyckich, wg Schwenke, Schunke 1979.jpg | Przykłady pieczęci wyciśniętych na oprawach gotyckich, wg: Schwenke, Schunke 1979
Plik:Pieczęć, Wyciski pieczęci na oprawie z 1 poł. XV w., BUMK, Toruń, fot. A. Wagner.jpg | Wyciski pieczęci na oprawie z 1 poł. XV w., BUMK, Toruń, fot. A. Wagner
Plik:Pieczęć, Superekslibris w formie pieczęci, XVI w..jpg | Superekslibris w formie pieczęci, XVI w.

</gallery>

==Przypisy==

# Lewicka-Kamińska 1977, s. 38;
# Różycki 1978, s. 427-428;
# Schwenke, Schunke 1979, tabl. 311-314/il. 67-72;
# Krynicka 1980, il. 10a-c;
# Schmidt-Künsemüller 1985, s. 227;
# Sipayłło 1988, tabl. 11, 91, 93 i in.;
# Karpp-Jacottet, von Rabenau 2000, s. 36;
# Czyżak 2016, s. 199, 201;
# Wagner 2016, s. 120-126, 234-242, 414-418 i in.;
# Wagner 2017 II, s. 5-22;
# Franczak 2018, s. 167-180.

----
Autor: '''A.W.'''

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 ==Pieczęć==
 )
@@ Linia 6: / Linia 8: @@
 )
-Znak osoby lub instytucji wyciskany za pomocą stempla w wosku lub laku, umieszczony w specjalnej puszce i połączony z oprawą za pomocą sznura, zwykle przeciągniętego przez jedna lub obie okładziny. Typowy dla opraw dyplomów uniwersyteckich oraz różnorakich, uroczystych aktów prawnych (np. zbiór barokowych opraw z p. należących do absolwentów włoskich uczelni w zbiorach BJ Kraków).
+Znak osoby lub instytucji wyciskany za pomocą stempla w wosku lub laku (ang. wax seal), umieszczony w specjalnej puszce i połączony z oprawą za pomocą sznura, zwykle przeciągniętego przez jedna lub obie okładziny . Typowy dla opraw dyplomów uniwersyteckich oraz różnorakich, uroczystych aktów prawnych (np. zbiór barokowych opraw z p. należących do absolwentów włoskich uczelni w zbiorach BJ Kraków).
 ==Zobacz też==

← poprzednia wersja		Wersja z 18:25, 14 lut 2021
Linia 1:		Linia 1:
−	===Pieczęć===	+	==Pieczęć==
	Znak własnościowy lub dekoracja oprawy w formie pieczęci. Wyciśnięcia takiego motywu w skórze dokonywano za pomocą oryginalnego stempla pieczętnego (udostępnionego introligatorowi przez jego właściciela bądź będącego na wyposażeniu introligatorni) lub tłoka introligatorskiego o wzorze naśladującym pieczęć. Przypuszczalnie najstarszy przykład wyciśnięcia p. na oprawie wiąże się z Jeanem de Percy (Francja, poł. XIII w.). Praktyka oznaczania opraw p. z herbem i dookolną inskrypcją lub miniaturową p. sygnetową nasiliła się w Europie łacińskiej w XV w. (pierwsze przypadki w Polsce pochodzą z 2 poł. XV w.). W XVI w. używano wciąż p. sygnetowe jako superekslibrisy (np. jeden z superekslibrisów Piotra Wedelicjusza z Obornik). W tym samym stuleciu, wśród polskich bibliofilów kręgu dygnitarskiego popularność zyskały – w stopniu niespotykanym w innych krajach – okazałe superekslibrisy w formie okrągłej p. z herbem i inskrypcją. Do tej grupy zalicza się też częśc superekslibrisów króla Zygmunta Augusta. Z XVI-XVII w. znane są też przypadki użycia p. miejskiej na oprawach ksiąg urzędowych. W XVII-XVIII w. podobne praktyki uległy znacznemu ograniczeniu (np. jeden z superekslibrisów Jana Fryderyka Sapiehy, przed 1751). Jednocześnie w całej Europie popularność zyskiwał zwyczaj oznaczania strony tytułowej, wyklejki lub okładziny pieczątką lakową. W kategorii p. rozpatrywane są też niektóre ekslibrisy (np. abpa Stanisława Karnkowskiego, lata 80. XVI w.).		Znak własnościowy lub dekoracja oprawy w formie pieczęci. Wyciśnięcia takiego motywu w skórze dokonywano za pomocą oryginalnego stempla pieczętnego (udostępnionego introligatorowi przez jego właściciela bądź będącego na wyposażeniu introligatorni) lub tłoka introligatorskiego o wzorze naśladującym pieczęć. Przypuszczalnie najstarszy przykład wyciśnięcia p. na oprawie wiąże się z Jeanem de Percy (Francja, poł. XIII w.). Praktyka oznaczania opraw p. z herbem i dookolną inskrypcją lub miniaturową p. sygnetową nasiliła się w Europie łacińskiej w XV w. (pierwsze przypadki w Polsce pochodzą z 2 poł. XV w.). W XVI w. używano wciąż p. sygnetowe jako superekslibrisy (np. jeden z superekslibrisów Piotra Wedelicjusza z Obornik). W tym samym stuleciu, wśród polskich bibliofilów kręgu dygnitarskiego popularność zyskały – w stopniu niespotykanym w innych krajach – okazałe superekslibrisy w formie okrągłej p. z herbem i inskrypcją. Do tej grupy zalicza się też częśc superekslibrisów króla Zygmunta Augusta. Z XVI-XVII w. znane są też przypadki użycia p. miejskiej na oprawach ksiąg urzędowych. W XVII-XVIII w. podobne praktyki uległy znacznemu ograniczeniu (np. jeden z superekslibrisów Jana Fryderyka Sapiehy, przed 1751). Jednocześnie w całej Europie popularność zyskiwał zwyczaj oznaczania strony tytułowej, wyklejki lub okładziny pieczątką lakową. W kategorii p. rozpatrywane są też niektóre ekslibrisy (np. abpa Stanisława Karnkowskiego, lata 80. XVI w.).

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 ==Pieczęć==
-Znak własnościowy lub dekoracja oprawy w formie pieczęci. Wyciśnięcia takiego motywu w skórze dokonywano za pomocą oryginalnego stempla pieczętnego (udostępnionego introligatorowi przez jego właściciela bądź będącego na wyposażeniu introligatorni) lub tłoka introligatorskiego o wzorze naśladującym pieczęć. Przypuszczalnie najstarszy przykład wyciśnięcia p. na oprawie wiąże się z Jeanem de Percy (Francja, poł. XIII w.). Praktyka oznaczania opraw p. z herbem i dookolną inskrypcją lub miniaturową p. sygnetową nasiliła się w Europie łacińskiej w XV w. (pierwsze przypadki w Polsce pochodzą z 2 poł. XV w.). W XVI w. używano wciąż p. sygnetowe jako superekslibrisy (np. jeden z superekslibrisów Piotra Wedelicjusza z Obornik). W tym samym stuleciu, wśród polskich bibliofilów kręgu dygnitarskiego popularność zyskały – w stopniu niespotykanym w innych krajach – okazałe superekslibrisy w formie okrągłej p. z herbem i inskrypcją. Do tej grupy zalicza się też częśc superekslibrisów króla Zygmunta Augusta. Z XVI-XVII w. znane są też przypadki użycia p. miejskiej na oprawach ksiąg urzędowych. W XVII-XVIII w. podobne praktyki uległy znacznemu ograniczeniu (np. jeden z superekslibrisów Jana Fryderyka Sapiehy, przed 1751). Jednocześnie w całej Europie popularność zyskiwał zwyczaj oznaczania strony tytułowej, wyklejki lub okładziny pieczątką lakową. W kategorii p. rozpatrywane są też niektóre ekslibrisy (np. abpa Stanisława Karnkowskiego, lata 80. XVI w.).
+)
 ==Zobacz też==
@@ Linia 21: / Linia 27: @@
 ==Przypisy==
 # Lewicka-Kamińska 1977, s. 38;
 # Różycki 1978, s. 427-428;
@@ Linia 27: / Linia 34: @@
 # Schmidt-Künsemüller 1985, s. 227;
 # Sipayłło 1988, tabl. 11, 91, 93 i in.;
 # Karpp-Jacottet, von Rabenau 2000, s. 36;
 # Czyżak 2016, s. 199, 201;

@@ Linia 14: / Linia 14: @@
 Plik:Pieczęć, Przykłady pieczęci wyciśniętych na oprawach gotyckich, wg Schwenke, Schunke 1979.jpg | Przykłady pieczęci wyciśniętych na oprawach gotyckich, wg: Schwenke, Schunke 1979
 Plik:Pieczęć, Wyciski pieczęci na oprawie z 1 poł. XV w., BUMK, Toruń, fot. A. Wagner.jpg | Wyciski pieczęci na oprawie z 1 poł. XV w., BUMK, Toruń, fot. A. Wagner
 Plik:Pieczęć, Superekslibris w formie pieczęci, XVI w..jpg | Superekslibris w formie pieczęci, XVI w.