Papier ręcznie czerpany welinowy - Historia wersji

Ela: /* Historia */

2022-03-13T17:01:51Z

‎Historia

Ela: /* Historia */

2022-03-13T16:59:22Z

‎Historia

Ela: /* Papier ręcznie czerpany welinowy */

2022-03-13T16:58:37Z

‎Papier ręcznie czerpany welinowy

Ela: /* Znakowanie papierów ręcznie czerpanych welinowych */

2022-03-13T16:58:16Z

‎Znakowanie papierów ręcznie czerpanych welinowych

Ela: /* Historia */

2022-03-13T16:50:33Z

‎Historia

Ela: /* Papier ręcznie czerpany welinowy */

2022-03-13T16:49:03Z

‎Papier ręcznie czerpany welinowy

Ela: /* Papier ręcznie czerpany welinowy */

2022-03-13T16:43:22Z

‎Papier ręcznie czerpany welinowy

Ela: /* Historia */

2022-03-13T16:42:59Z

‎Historia

Ela o 16:26, 13 mar 2022

2022-03-13T16:26:25Z

Meg o 18:47, 20 lut 2022

2022-02-20T18:47:07Z

@@ Linia 9: / Linia 9: @@
 Pierwszy papier welinowy wykazywał jeszcze pewien relief powierzchni, dający się zaobserwować w przeźroczu w postaci "strefy cienia", po obu stronach linii styku sita tkanego z listwą ramy, do której przytwierdzono sito. Wskazuje to na fakt, że do wyrobu pierwszych papierów welinowych Whatman zastosował tradycyjną formę zanurzeniową, w której zmienił jedynie sito. Jednak już w wydanej w 1759 r. książce J. Baskerville'a "Paradise Regained" zastosowano papier welinowy wykazujący jednorodność przeźrocza na całej powierzchni. Książkę wydrukowano subtelnym krojem pisma opracowanego przez Baskervilla, które z przyczyn technicznych nie mogło być oddane na papierze żeberkowym.
-James Whatman osiągnął to wprowadzając do formy papierniczej pomiędzy listwy mocujące sito (ang. rib) dodatkowe listwy. Sito nie było do nich mocowane, stanowiły one wyłącznie oparcie dla sita (il. 1). W sicie żeberkowym, żeberka ułożone prostopadle do listew, nadają mu sztywność w tym kierunku, której nie wykazuje sito tkane. Ta drobna zmiana nieoczekiwanie poprawiła odwadnianie zawiesiny włókien prowadząc do jednorodnego przeźrocza papieru. Z tego powodu listwy te określa się jako odwadniające (ang. water bars). Na kontynencie europejskim pierwsze próby produkcji papieru welinowego podjęto najpierw we Francji w l. 1780 - 1783, w Niemczech w 1795 r., we Włoszech w 1796 r., w Holandii w 1807 r. (w 1788 r. w USA). W Europie początkowo wypowiadano się krytycznie o nowej metodzie, co wynikało ze znacznego spowolnienia odwadniania zawiesiny włókien i przekładało się na obniżenie wydajności w porównaniu z produkcją papieru na tradycyjnym sicie żeberkowym. We Francji papiernicy (Montgolfier, Johannot) wprowadzili formę papierniczą z dwoma sitami: wierzchnie tkane, spodnie żeberkowe o odległości żeberek ok 5 mm. Taki układ sit umożliwił radykalną poprawę szybkości odwadniania zawiesiny.
+James Whatman osiągnął to wprowadzając do formy papierniczej pomiędzy listwy mocujące sito (ang. rib) dodatkowe listwy. Sito nie było do nich mocowane, stanowiły one wyłącznie oparcie dla sita (il. 1). W sicie żeberkowym, żeberka ułożone prostopadle do listew, nadają mu sztywność w tym kierunku, której nie wykazuje sito tkane. Ta drobna zmiana nieoczekiwanie poprawiła odwadnianie zawiesiny włókien prowadząc do jednorodnego przeźrocza papieru. Z tego powodu listwy te określa się jako odwadniające (ang. water bars). Na kontynencie europejskim pierwsze próby produkcji papieru welinowego podjęto najpierw we Francji w l. 1780 - 1783, w Niemczech w 1795 r., we Włoszech w 1796 r., w Holandii w 1807 r. (w 1788 r. w USA). W Europie początkowo wypowiadano się krytycznie o nowej metodzie, co wynikało ze znacznego spowolnienia odwadniania zawiesiny włókien i przekładało się na obniżenie wydajności w porównaniu z produkcją papieru na tradycyjnym sicie żeberkowym. We Francji papiernicy (Montgolfier, Johannot) wprowadzili formę papierniczą z dwoma sitami: wierzchnie tkane, spodnie żeberkowe o rozstawie żeberek ok 5 mm. Taki układ sit umożliwił radykalną poprawę szybkości odwadniania zawiesiny.
 W późniejszym okresie sita tkane zastosowano w maszynach papierniczych.

@@ Linia 11: / Linia 11: @@
 James Whatman osiągnął to wprowadzając do formy papierniczej pomiędzy listwy mocujące sito (ang. rib) dodatkowe listwy. Sito nie było do nich mocowane, stanowiły one wyłącznie oparcie dla sita (il. 1). W sicie żeberkowym, żeberka ułożone prostopadle do listew, nadają mu sztywność w tym kierunku, której nie wykazuje sito tkane. Ta drobna zmiana nieoczekiwanie poprawiła odwadnianie zawiesiny włókien prowadząc do jednorodnego przeźrocza papieru. Z tego powodu listwy te określa się jako odwadniające (ang. water bars). Na kontynencie europejskim pierwsze próby produkcji papieru welinowego podjęto najpierw we Francji w l. 1780 - 1783, w Niemczech w 1795 r., we Włoszech w 1796 r., w Holandii w 1807 r. (w 1788 r. w USA). W Europie początkowo wypowiadano się krytycznie o nowej metodzie, co wynikało ze znacznego spowolnienia odwadniania zawiesiny włókien i przekładało się na obniżenie wydajności w porównaniu z produkcją papieru na tradycyjnym sicie żeberkowym. We Francji papiernicy (Montgolfier, Johannot) wprowadzili formę papierniczą z dwoma sitami: wierzchnie tkane, spodnie żeberkowe o odległości żeberek ok 5 mm. Taki układ sit umożliwił radykalną poprawę szybkości odwadniania zawiesiny.
-W późniejszym okresie sita siatkowe zastosowano w maszynach papierniczych.
+W późniejszym okresie sita tkane zastosowano w maszynach papierniczych.
 ===Znakowanie papierów ręcznie czerpanych welinowych===

@@ Linia 2: / Linia 2: @@
 (ang. handmade wove  paper; fr. velin; niem. Velinpapier)
-Papier ręcznie czerpany na sicie tkanym z drutu, nie wykazujący znaku wodnego sita i charakteryzujący się - w porównaniu z papierem ręcznie czerpanym żeberkowym - znacznie gładszą powierzchnią. Pozbawiony żeberek papier początkowo traktowano jako imitację pergaminu, stąd jego nazwa (fr. velin to nazwa najdelikatniejszego pergaminu)
+Papier ręcznie czerpany na sicie tkanym z drutu, nie wykazujący znaku wodnego sita i charakteryzujący się - w porównaniu z papierem ręcznie czerpanym żeberkowym - znacznie gładszą powierzchnią. Pozbawiony żeberek papier początkowo traktowano jako imitację pergaminu, stąd jego nazwa (fr. velin to nazwa najdelikatniejszego pergaminu).
 ===Historia===

@@ Linia 14: / Linia 14: @@
 ===Znakowanie papierów ręcznie czerpanych welinowych===
-Początkowo papiery welinowe nie były znakowane. Poczynając od 1800 r. o sita tkanego zaczęto przytwierdzać filigrany z drutu, tworząc w ten sposób w przeźroczu papierów obraz filigranu, który najczęściej stanowił inicjał papiernika lub nazwa papierni umiejscowione przy krawędzi arkusza. Jednakże nieco wcześniej odkryto, że sito tkane umożliwia zupełnie nowy sposób znakowania papieru już w fazie jego formowania. Sito tkane dawało się łatwo tłoczyć, a wypukłości tworzyły w arkuszu miejsca cieńsze, widoczne w przeźroczu jako rozjaśnienia natomiast wklęsłości tworzyły zaciemnienia. Zatem wytłoczone sito tkane - nie zawierając dodatkowych aplikacji - powoduje wystąpienie znaku wodnego w przeźroczu papieru. Tę istotną w znakowaniu papieru zastosowano po raz pierwszy w l. 1793 - 96 we Francji (w drukowaniu asygnat). Technikę tę wkrótce udoskonalono celem produkcji papieru trudnego do podrobienia. Tłoczenia na sicie tkanym wykonywano przy pomocy matrycy i patrycy w ten sposób uzyskano w przeźroczu papieru obraz przejść tonalnych. Znak wodny powstający w papierze welinowym na tak ukształtowanej powierzchni sita tkanego, nazywa się cieniowanym lub trójwymiarowym. Papiery w ten sposób znakowane zaczęto wytwarzać tuz po 1800 r. Oryginalny sposób znakowania papierów ręcznie czerpanych welinowych zastosował w 1818 r. Wiliam Congreve. Opracował wyrób papieru wielowarstwowego, gdzie każda warstwa była uformowana z różnych zawiesin (niebarwionych i barwnych) i na różnych sitach. Umożliwiło to wyrób papieru ze znakami wodnymi kolorowymi. Technika ze względu na pracochłonność nie była nigdy stosowana na skalę masową. udoskonalanie metod znakowania papierów wspierane było przez instytucje rządowe i banki.
+Początkowo papiery welinowe nie były znakowane. Poczynając od 1800 r. do sita tkanego zaczęto przytwierdzać filigrany z drutu, tworząc w ten sposób w przeźroczu papierów obraz filigranu, którym najczęściej był inicjał papiernika lub nazwa papierni umiejscowione przy krawędzi arkusza. Jednakże nieco wcześniej odkryto, że sito tkane umożliwia zupełnie nowy sposób znakowania papieru. Sito tkane dawało się łatwo tłoczyć, wypukłości tworzyły w arkuszu miejsca cieńsze, widoczne w przeźroczu jako rozjaśnienia oraz wklęsłości tworzące zaciemnienia. Wytłoczone sito tkane - nie zawierając dodatkowych aplikacji - powoduje wystąpienie znaku wodnego w przeźroczu papieru. Technikę tę zastosowano po raz pierwszy w l. 1793-1796 we Francji w wytwarzaniu asygnat trudnych do podrobienia. Tłoczenia na sicie tkanym wykonywano przy pomocy matrycy i patrycy, uzyskując w przeźroczu papieru obraz przejść tonalnych. Tak powstający znak wodny nazywa się cieniowanym, wielotonalnym lub trójwymiarowym. Papiery w ten sposób znakowane zaczęto wytwarzać tuż po 1800 r.
 ==Zobacz też==

← poprzednia wersja		Wersja z 16:50, 13 mar 2022
Linia 10:		Linia 10:

	James Whatman osiągnął to wprowadzając do formy papierniczej pomiędzy listwy mocujące sito (ang. rib) dodatkowe listwy. Sito nie było do nich mocowane, stanowiły one wyłącznie oparcie dla sita (il. 1). W sicie żeberkowym, żeberka ułożone prostopadle do listew, nadają mu sztywność w tym kierunku, której nie wykazuje sito tkane. Ta drobna zmiana nieoczekiwanie poprawiła odwadnianie zawiesiny włókien prowadząc do jednorodnego przeźrocza papieru. Z tego powodu listwy te określa się jako odwadniające (ang. water bars). Na kontynencie europejskim pierwsze próby produkcji papieru welinowego podjęto najpierw we Francji w l. 1780 - 1783, w Niemczech w 1795 r., we Włoszech w 1796 r., w Holandii w 1807 r. (w 1788 r. w USA). W Europie początkowo wypowiadano się krytycznie o nowej metodzie, co wynikało ze znacznego spowolnienia odwadniania zawiesiny włókien i przekładało się na obniżenie wydajności w porównaniu z produkcją papieru na tradycyjnym sicie żeberkowym. We Francji papiernicy (Montgolfier, Johannot) wprowadzili formę papierniczą z dwoma sitami: wierzchnie tkane, spodnie żeberkowe o odległości żeberek ok 5 mm. Taki układ sit umożliwił radykalną poprawę szybkości odwadniania zawiesiny.		James Whatman osiągnął to wprowadzając do formy papierniczej pomiędzy listwy mocujące sito (ang. rib) dodatkowe listwy. Sito nie było do nich mocowane, stanowiły one wyłącznie oparcie dla sita (il. 1). W sicie żeberkowym, żeberka ułożone prostopadle do listew, nadają mu sztywność w tym kierunku, której nie wykazuje sito tkane. Ta drobna zmiana nieoczekiwanie poprawiła odwadnianie zawiesiny włókien prowadząc do jednorodnego przeźrocza papieru. Z tego powodu listwy te określa się jako odwadniające (ang. water bars). Na kontynencie europejskim pierwsze próby produkcji papieru welinowego podjęto najpierw we Francji w l. 1780 - 1783, w Niemczech w 1795 r., we Włoszech w 1796 r., w Holandii w 1807 r. (w 1788 r. w USA). W Europie początkowo wypowiadano się krytycznie o nowej metodzie, co wynikało ze znacznego spowolnienia odwadniania zawiesiny włókien i przekładało się na obniżenie wydajności w porównaniu z produkcją papieru na tradycyjnym sicie żeberkowym. We Francji papiernicy (Montgolfier, Johannot) wprowadzili formę papierniczą z dwoma sitami: wierzchnie tkane, spodnie żeberkowe o odległości żeberek ok 5 mm. Taki układ sit umożliwił radykalną poprawę szybkości odwadniania zawiesiny.
		+
		+	W późniejszym okresie sita siatkowe zastosowano w maszynach papierniczych.

	===Znakowanie papierów ręcznie czerpanych welinowych===		===Znakowanie papierów ręcznie czerpanych welinowych===

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 ==Papier ręcznie czerpany welinowy==
-(ang. handmade wove  paper, niem. Velinpapier)
+(ang. handmade wove  paper; fr. velin; niem. Velinpapier)
 Papier ręcznie czerpany na sicie tkanym z drutu, nie wykazujący znaku wodnego sita i charakteryzujący się - w porównaniu z papierem ręcznie czerpanym żeberkowym - znacznie gładszą powierzchnią.

@@ Linia 5: / Linia 5: @@
 ===Historia===
-Wynalazku sita tkanego z drutu dokonał James Whatman (Starszy) najprawdopodobniej w 1756 r., a może już w 1754 r. Wynalazek miał ścisły związek z drukowaniem wklęsłym. Technika wymaga jak najściślejszego przylegania papieru do metalowej matrycy z grawerunkiem wypełnionym farba drukarską. Papier żeberkowy z rozwiniętym reliefem powierzchni nie spełniał tych oczekiwań. Tylko dzięki spełnianiu tych oczekiwać oraz możliwości produkcji papieru o dużym formacie, należy przypisać tak duże rozpowszechnienie się papieru welinowego. Pierwszy papier welinowy wykazywał jeszcze pewien relief powierzchni, dający się zaobserwować w przeźroczu w postaci "strefy cienia", po obu stronach linii styku sita tkanego z listwą ramy, do której przytwierdzono sito. Wskazuje to na fakt, że do wyrobu pierwszych papierów welinowych Whatman zastosował tradycyjną formę zanurzeniową, w której zmienił jedynie sito. Jednak już w wydanej w 1759 r. książce (J. Baskerville "Paradise Regained"), subtelności nowego kroju pisma opracowanego przez Baskervilla nie mogły być oddane z przyczyn technicznych na papierze żeberkowym) zastosowano papier welinowy wykazujący jednorodność przeźrocza na całej powierzchni. James Whatman osiągnął to wprowadzając do formy papierniczej pomiędzy listwy mocujące sito (ang. rib) - jeszcze po dwie dodatkowe listwy. Sito nie było do nich mocowane, stanowiły one wyłącznie oparcie dla sita (il. 1). W przypadku sita żeberkowego, żeberka ułożone prostopadle do listew, nadają mu sztywność w tym kierunku, której nie wykazuje sito tkane. Ta drobna zmiana nieoczekiwanie poprawiła odwadnianie zawiesiny włókien prowadząc do jednorodnego przeźrocza papieru, z tego powodu listwy te określa się jako odwadniające (ang. water bars). Na kontynencie europejskim pierwsze próby produkcji papieru welinowego podjęto najpierw we Francji w l. 1780 - 1783 (W Polsce z resztą przyjęto francuską nazwę velin, czyli welinowy), następnie w Niemczech w 1795 r., Włoszech w 1796 r., w Holandii w 1807 r. (w 1788 r. w USA). W Europie początkowo wypowiadano się krytycznie o nowej metodzie, co związane było z radykalnym spowolnieniem odwadniania zawiesiny włókien i przekładało się na obniżenie wydajności produkcji w porównaniu z produkcją papieru na tradycyjnym sicie żeberkowym. We Francji papiernicy (Montgolfier, Johannot) wprowadzili formę papierniczą z dwoma sitami: wierzchnie tkane, spodnie żeberkowe o odległości żeberek ok 5 mm. Taki układ sit umożliwił radykalną poprawę szybkości odwadniania zawiesiny.
+Wynalazku sita tkanego z drutu dokonał James Whatman (Starszy) najprawdopodobniej w 1756 r., a może już w 1754 r. Wynalazek miał ścisły związek z drukowaniem wklęsłym. Technika ta wymaga jak najściślejszego przylegania papieru do metalowej matrycy z grawerunkiem wypełnionym farbą drukarską. Papier żeberkowy z rozwiniętym reliefem powierzchni nie spełniał tych oczekiwań, gładki papier welinowy dawał wyższą jakość odbitki. Dodatkowa możliwość produkcji papieru o dużym formacie spowodowała szybkie rozpowszechnienie się papieru welinowego.
 ===Znakowanie papierów ręcznie czerpanych welinowych===