Pędu ruty wzór - Historia wersji

Ela: /* Pędu ruty wzór */

2022-05-06T07:55:14Z

‎Pędu ruty wzór

Vagnerus: /* Pędu ruty wzór */

2021-10-01T21:08:41Z

‎Pędu ruty wzór

Vagnerus o 19:40, 11 lut 2021

2021-02-11T19:40:53Z

Vagnerus o 19:40, 11 lut 2021

2021-02-11T19:40:41Z

Vagnerus o 19:40, 11 lut 2021

2021-02-11T19:40:17Z

Vagnerus: /* Pędu ruty wzór */

2021-01-31T13:31:04Z

‎Pędu ruty wzór

Vagnerus: /* Pędu ruty wzór */

2021-01-31T13:28:48Z

‎Pędu ruty wzór

Vagnerus: /* Pędu ruty wzór */

2019-09-10T20:55:29Z

‎Pędu ruty wzór

Vagnerus: Utworzono nową stronę "==Pędu ruty wzór== (niem. ''Rautengeranke''), podobnie jak →pęd ruty, pojęcie ukonstytuowane w tegumentologii niemieckiej jako alternatywa dla →owocu granatu wzo..."

2019-09-10T17:28:38Z

Utworzono nową stronę "==Pędu ruty wzór== (niem. ''Rautengeranke''), podobnie jak →pęd ruty, pojęcie ukonstytuowane w tegumentologii niemieckiej jako alternatywa dla →owocu granatu wzo..."

Nowa strona

==Pędu ruty wzór==
(niem. ''Rautengeranke''), podobnie jak →pęd ruty, pojęcie ukonstytuowane w tegumentologii niemieckiej jako alternatywa dla →owocu granatu wzoru. W ten sposób akcentowana jest formalna różnica między pierwowzorem (tj. bogatymi dekoracjami na luksusowych tkaninach włoskich z XV w., eksportowanych na płn. od Alp) a prostymi zdobieniami introligatorskimi, wyciskanymi z tłoków lub plakiet/klocków. Ich charakterystyczną cechą są zaakcentowane na „pędach” →żabki, mogące kojarzyć się z pączkami i listkami na łodygach owych roślin zielnych. Wrażenie „pnączy” potęgowane jest przez zawijające się i łączące ze sobą segmenty ornamentu (→łuk w ośli grzbiet) w dekoracji zwierciadła okładziny. Należy jednak podkreślić odosobnienie takiej interpretacji wzoru, nieprzypadkowo różniącej się od nazewnictwa podobnych ornamentów w innych dziedzinach plastyki (np. w malarstwie ściennym). Ponadto skojarzenie ruty (tj. grupy gatunków roślin zielnych) z taką formą dekoracji jest chybione wobec faktycznego wyglądu owych roślin. W końcu, nie uwzględnia ono – bardzo istotnego – pokrewieństwa formalnego „pędów” pokrytych „pączkami” i „liśćmi” z łukami w ośli grzbiet z tzw. żabkami, które stanowią czytelny wzorzec ze sfery gotyckiej dekoracji architektonicznej. Z tego punktu widzenia pojęcie p. r. w., niekiedy stosowane także w polskiej literaturze, uznać należy za nieprawidłowe.

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 ==Pędu ruty wzór==
-(niem. ''Rautengeranke'')
+(niem. ''Rautengerank'')
 Podobnie jak →pęd ruty, pojęcie rozpropagowane przez P. Schwenke i I. Schunke w terminologii oprawoznawczej w Niemczech jako alternatywa dla owocu granatu wzoru. W ten sposób akcentowana jest formalna różnica między pierwowzorem (tj. bogatymi dekoracjami na luksusowych tkaninach włoskich z XV w., eksportowanych na płn. od Alp) a prostymi zdobieniami introligatorskimi, wyciskanymi z tłoków lub plakiet/klocków. Ich charakterystyczną cechą są zaakcentowane na „pędach” żabki, mogące kojarzyć się z pączkami i listkami na łodygach owych roślin zielnych. Wrażenie „pnączy” potęgowane jest przez zawijające się i łączące ze sobą segmenty ornamentu (łuk w ośli grzbiet) w dekoracji zwierciadła okładziny. Należy jednak podkreślić odosobnienie określenia p. r. w., nie spotykanego w nazewnictwie podobnych ornamentów w innych dziedzinach plastyki (np. w malarstwie ściennym). Ponadto skojarzenie ruty (tj. grupy gatunków roślin zielnych) z taką formą dekoracji jest chybione wobec faktycznego wyglądu owych roślin. W końcu, nie uwzględnia ono pokrewieństwa formalnego „pędów” pokrytych „pączkami” i „liśćmi” oraz łuków w ośli grzbiet z tzw. żabkami, które stanowią czytelny wzorzec dla dekoracji opraw czerpany z gotyckiej dekoracji architektonicznej. Doprowadziło to do odrzucenia propozycji nazewniczej Schwenke i Schunke przez innych niemieckich badaczy (np. K. von Rabenau, S. Karpp-Jacottet). Tym samym pojęcie p. r. w., niekiedy stosowane również w polskiej literaturze, uznać należy za nieprawidłowe.

@@ Linia 2: / Linia 2: @@
 (niem. ''Rautengeranke'')
-Podobnie jak →pęd ruty, pojęcie wprowadzone przez P. Schwenke i I. Schunke do terminologii oprawoznawczej w Niemczech jako alternatywa dla owocu granatu wzoru. W ten sposób akcentowana jest formalna różnica między pierwowzorem (tj. bogatymi dekoracjami na luksusowych tkaninach włoskich z XV w., eksportowanych na płn. od Alp) a prostymi zdobieniami introligatorskimi, wyciskanymi z tłoków lub plakiet/klocków. Ich charakterystyczną cechą są zaakcentowane na „pędach” żabki, mogące kojarzyć się z pączkami i listkami na łodygach owych roślin zielnych. Wrażenie „pnączy” potęgowane jest przez zawijające się i łączące ze sobą segmenty ornamentu (łuk w ośli grzbiet) w dekoracji zwierciadła okładziny. Należy jednak podkreślić odosobnienie określenia p. r. w., nie spotykanego w nazewnictwie podobnych ornamentów w innych dziedzinach plastyki (np. w malarstwie ściennym). Ponadto skojarzenie ruty (tj. grupy gatunków roślin zielnych) z taką formą dekoracji jest chybione wobec faktycznego wyglądu owych roślin. W końcu, nie uwzględnia ono pokrewieństwa formalnego „pędów” pokrytych „pączkami” i „liśćmi” oraz łuków w ośli grzbiet z tzw. żabkami, które stanowią czytelny wzorzec dla dekoracji opraw czerpany z gotyckiej dekoracji architektonicznej. Doprowadziło to do odrzucenia propozycji nazewniczej Schwenke i Schunke przez innych niemieckich badaczy (np. K. von Rabenau, S. Karpp-Jacottet). Tym samym pojęcie p. r. w., niekiedy stosowane również w polskiej literaturze, uznać należy za nieprawidłowe.
+Podobnie jak →pęd ruty, pojęcie rozpropagowane przez P. Schwenke i I. Schunke w terminologii oprawoznawczej w Niemczech jako alternatywa dla owocu granatu wzoru. W ten sposób akcentowana jest formalna różnica między pierwowzorem (tj. bogatymi dekoracjami na luksusowych tkaninach włoskich z XV w., eksportowanych na płn. od Alp) a prostymi zdobieniami introligatorskimi, wyciskanymi z tłoków lub plakiet/klocków. Ich charakterystyczną cechą są zaakcentowane na „pędach” żabki, mogące kojarzyć się z pączkami i listkami na łodygach owych roślin zielnych. Wrażenie „pnączy” potęgowane jest przez zawijające się i łączące ze sobą segmenty ornamentu (łuk w ośli grzbiet) w dekoracji zwierciadła okładziny. Należy jednak podkreślić odosobnienie określenia p. r. w., nie spotykanego w nazewnictwie podobnych ornamentów w innych dziedzinach plastyki (np. w malarstwie ściennym). Ponadto skojarzenie ruty (tj. grupy gatunków roślin zielnych) z taką formą dekoracji jest chybione wobec faktycznego wyglądu owych roślin. W końcu, nie uwzględnia ono pokrewieństwa formalnego „pędów” pokrytych „pączkami” i „liśćmi” oraz łuków w ośli grzbiet z tzw. żabkami, które stanowią czytelny wzorzec dla dekoracji opraw czerpany z gotyckiej dekoracji architektonicznej. Doprowadziło to do odrzucenia propozycji nazewniczej Schwenke i Schunke przez innych niemieckich badaczy (np. K. von Rabenau, S. Karpp-Jacottet). Tym samym pojęcie p. r. w., niekiedy stosowane również w polskiej literaturze, uznać należy za nieprawidłowe.
-−
 ==Zobacz też==

@@ Linia 12: / Linia 12: @@
 [[Owocu granatu wzór]] <br>
 [[Żabka]] <br>
 ==Przypisy==

← poprzednia wersja		Wersja z 19:40, 11 lut 2021
Linia 13:		Linia 13:
	[[Żabka]] <br>		[[Żabka]] <br>

−	~~==Grafika==~~

−	~~<gallery>~~
−
−
−	~~</gallery>~~

	==Przypisy==		==Przypisy==

@@ Linia 2: / Linia 2: @@
 (niem. ''Rautengeranke'')
-Podobnie jak →pęd ruty, pojęcie wprowadzone przez P. Schwenke i I. Schunke do terminologii oprawoznawczej w Niemczech jako alternatywa dla owocu granatu wzoru. W ten sposób akcentowana jest formalna różnica między pierwowzorem (tj. bogatymi dekoracjami na luksusowych tkaninach włoskich z XV w., eksportowanych na płn. od Alp) a prostymi zdobieniami introligatorskimi, wyciskanymi z tłoków lub plakiet/klocków. Ich charakterystyczną cechą są zaakcentowane na „pędach” żabki, mogące kojarzyć się z pączkami i listkami na łodygach owych roślin zielnych. Wrażenie „pnączy” potęgowane jest przez zawijające się i łączące ze sobą segmenty ornamentu (łuk w ośli grzbiet) w dekoracji zwierciadła okładziny. Należy jednak podkreślić odosobnienie określenia p. r. w., nie spotykanego w nazewnictwie podobnych ornamentów w innych dziedzinach plastyki (np. w malarstwie ściennym). Ponadto skojarzenie ruty (tj. grupy gatunków roślin zielnych) z taką formą dekoracji jest chybione wobec faktycznego wyglądu owych roślin. W końcu, nie uwzględnia ono pokrewieństwa formalnego „pędów” pokrytych „pączkami” i „liśćmi” oraz łuków w ośli grzbiet z tzw. żabkami, które stanowią czytelny wzorzec dla dekoracji opraw czerpany z gotyckiej dekoracji architektonicznej. Doprowadziło to do odrzucenia propozycji nazewniczej Schwenke i Schunke przez innych niemieckich badaczy (np. K. von Rabenau, S. Karpp-Jacottet). W konsekwencji, pojęcie p. r. w., niekiedy stosowane również w polskiej literaturze, uznać należy za nieprawidłowe.
+Podobnie jak →pęd ruty, pojęcie wprowadzone przez P. Schwenke i I. Schunke do terminologii oprawoznawczej w Niemczech jako alternatywa dla owocu granatu wzoru. W ten sposób akcentowana jest formalna różnica między pierwowzorem (tj. bogatymi dekoracjami na luksusowych tkaninach włoskich z XV w., eksportowanych na płn. od Alp) a prostymi zdobieniami introligatorskimi, wyciskanymi z tłoków lub plakiet/klocków. Ich charakterystyczną cechą są zaakcentowane na „pędach” żabki, mogące kojarzyć się z pączkami i listkami na łodygach owych roślin zielnych. Wrażenie „pnączy” potęgowane jest przez zawijające się i łączące ze sobą segmenty ornamentu (łuk w ośli grzbiet) w dekoracji zwierciadła okładziny. Należy jednak podkreślić odosobnienie określenia p. r. w., nie spotykanego w nazewnictwie podobnych ornamentów w innych dziedzinach plastyki (np. w malarstwie ściennym). Ponadto skojarzenie ruty (tj. grupy gatunków roślin zielnych) z taką formą dekoracji jest chybione wobec faktycznego wyglądu owych roślin. W końcu, nie uwzględnia ono pokrewieństwa formalnego „pędów” pokrytych „pączkami” i „liśćmi” oraz łuków w ośli grzbiet z tzw. żabkami, które stanowią czytelny wzorzec dla dekoracji opraw czerpany z gotyckiej dekoracji architektonicznej. Doprowadziło to do odrzucenia propozycji nazewniczej Schwenke i Schunke przez innych niemieckich badaczy (np. K. von Rabenau, S. Karpp-Jacottet). Tym samym pojęcie p. r. w., niekiedy stosowane również w polskiej literaturze, uznać należy za nieprawidłowe.
 ==Zobacz też==
@@ Linia 22: / Linia 22: @@
 ==Przypisy==
+# Schwenke, Schunke 1979, tabl. 231-243.
 ----
 Autor: '''A.W.'''

← poprzednia wersja		Wersja z 20:55, 10 wrz 2019
Linia 1:		Linia 1:
	==Pędu ruty wzór==		==Pędu ruty wzór==
	(niem. ''Rautengeranke''), podobnie jak →pęd ruty, pojęcie ukonstytuowane w tegumentologii niemieckiej jako alternatywa dla →owocu granatu wzoru. W ten sposób akcentowana jest formalna różnica między pierwowzorem (tj. bogatymi dekoracjami na luksusowych tkaninach włoskich z XV w., eksportowanych na płn. od Alp) a prostymi zdobieniami introligatorskimi, wyciskanymi z tłoków lub plakiet/klocków. Ich charakterystyczną cechą są zaakcentowane na „pędach” →żabki, mogące kojarzyć się z pączkami i listkami na łodygach owych roślin zielnych. Wrażenie „pnączy” potęgowane jest przez zawijające się i łączące ze sobą segmenty ornamentu (→łuk w ośli grzbiet) w dekoracji zwierciadła okładziny. Należy jednak podkreślić odosobnienie takiej interpretacji wzoru, nieprzypadkowo różniącej się od nazewnictwa podobnych ornamentów w innych dziedzinach plastyki (np. w malarstwie ściennym). Ponadto skojarzenie ruty (tj. grupy gatunków roślin zielnych) z taką formą dekoracji jest chybione wobec faktycznego wyglądu owych roślin. W końcu, nie uwzględnia ono – bardzo istotnego – pokrewieństwa formalnego „pędów” pokrytych „pączkami” i „liśćmi” z łukami w ośli grzbiet z tzw. żabkami, które stanowią czytelny wzorzec ze sfery gotyckiej dekoracji architektonicznej. Z tego punktu widzenia pojęcie p. r. w., niekiedy stosowane także w polskiej literaturze, uznać należy za nieprawidłowe.		(niem. ''Rautengeranke''), podobnie jak →pęd ruty, pojęcie ukonstytuowane w tegumentologii niemieckiej jako alternatywa dla →owocu granatu wzoru. W ten sposób akcentowana jest formalna różnica między pierwowzorem (tj. bogatymi dekoracjami na luksusowych tkaninach włoskich z XV w., eksportowanych na płn. od Alp) a prostymi zdobieniami introligatorskimi, wyciskanymi z tłoków lub plakiet/klocków. Ich charakterystyczną cechą są zaakcentowane na „pędach” →żabki, mogące kojarzyć się z pączkami i listkami na łodygach owych roślin zielnych. Wrażenie „pnączy” potęgowane jest przez zawijające się i łączące ze sobą segmenty ornamentu (→łuk w ośli grzbiet) w dekoracji zwierciadła okładziny. Należy jednak podkreślić odosobnienie takiej interpretacji wzoru, nieprzypadkowo różniącej się od nazewnictwa podobnych ornamentów w innych dziedzinach plastyki (np. w malarstwie ściennym). Ponadto skojarzenie ruty (tj. grupy gatunków roślin zielnych) z taką formą dekoracji jest chybione wobec faktycznego wyglądu owych roślin. W końcu, nie uwzględnia ono – bardzo istotnego – pokrewieństwa formalnego „pędów” pokrytych „pączkami” i „liśćmi” z łukami w ośli grzbiet z tzw. żabkami, które stanowią czytelny wzorzec ze sfery gotyckiej dekoracji architektonicznej. Z tego punktu widzenia pojęcie p. r. w., niekiedy stosowane także w polskiej literaturze, uznać należy za nieprawidłowe.
		+
		+	A.W.