Owocu granatu wzór - Historia wersji

Ela o 05:20, 6 maj 2022

2022-05-06T05:20:27Z

Vagnerus: /* Przypisy */

2021-10-01T20:58:15Z

‎Przypisy

Vagnerus: /* Przypisy */

2021-02-11T19:14:11Z

‎Przypisy

Vagnerus: /* Owocu granatu wzór */

2021-02-11T19:13:30Z

‎Owocu granatu wzór

Vagnerus: /* Zobacz też */

2021-01-31T15:17:30Z

‎Zobacz też

Vagnerus: /* Przypisy */

2021-01-31T15:16:15Z

‎Przypisy

Vagnerus: /* Owocu granatu wzór */

2021-01-31T15:15:23Z

‎Owocu granatu wzór

Vagnerus: /* Grafika */

2021-01-31T15:13:19Z

‎Grafika

Cezary o 23:45, 17 sty 2021

2021-01-17T23:45:41Z

Vagnerus: /* Zobacz też */

2020-11-15T22:05:13Z

‎Zobacz też

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 ==Owocu granatu wzór==
-(fr. motif de grenade)
+Jeden z najbardziej popularnych ornamentów w późnogotyckim zdobnictwie introligatorskim od około poł. XV do 1 ćw. XVI w. Wywodzi się z orientalizujących tkanin włoskich XV w. o dekoracji opartej na zmultiplikowanym motywie owocu granatu w centrum stylizowanego kwiatu róży o 5 lub 7 płatkach (zazwyczaj z dodatkowymi, drobniejszymi elementami floralnymi). Tkaniny te były prawdopodobnie masowo eksportowane na płn. od Alp, gdzie wykorzystywano je m.in. na szaty liturgiczne (np. ornaty) i do dekoracji ścian wnętrz mieszkalnych (co ukazują niezliczone dzieła malarstwa gotyckiego). Pod wpływem zdobnictwa tkackiego wzór ten przeniknął m.in. do malarstwa ściennego, a około połowy XV w. także do introligatorstwa, czemu sprzyjał pokrewny – płaszczyznowy – charakter dekoracji tkanin i okładzin opraw. Jednakże ze względu na odmienność techniki tworzenia dekoracji introligatorskiej (za pomocą relatywnie nielicznych tłoków) uległ on silnemu uproszczeniu i schematyzacji. Polegało to na naprzeciwległym (u góry i u dołu) wyciśnięciu tłokiem pojedynczego elementu wzoru o kształcie łuku w ośli grzbiet, a następnie wyciśnięciu w wewnętrznym polu motywu owocu granatu lub gotyckiego kwiatonu. Zwielokrotnione w ten sposób elementy tworzyły całą kompozycję, znakomicie nadającą się do ozdoby zwierciadeł okładzin. Taki ornament, jako bardzo efektowny i modny, a zarazem względnie prosty w wykonaniu, zyskał wielką popularność wśród zachodnioeuropejskich, w tym zwłaszcza niemieckich, introligatorów. Niewątpliwie przyczyniły się do tego tzw. kobergerowskie oprawy, których zwierciadła dekorowano o. g. w. wedle ujednoliconego schematu. Pod wpływem niemieckim wzór ten zyskał sporą popularność w Polsce, gdzie od 3-4 ćw. XV w. stosowali go introligatorzy w każdym większym ośrodku (Kraków, Gdańsk, Poznań). Rozpowszechnienie w. o. g. doprowadziło do ukształtowania się wielu jego wariantów: od dość skomplikowanych kompozycji, wyciskanych ze starannie opracowanych tłoków, do kompozycji prymitywnych i skrajnie uproszczonych. Szczególnie uwidacznia się to w formie łuków tworzących linearną dominantę kompozycji: z ich linii wyodrębniano pączki lub listki o różnorakiej formie, inspirowane dekoracją architektoniczną (tzw. żabkami). Cecha ta dała asumpt niektórym dawnym badaczom niemieckim (Paul Schwenke, Ilse Schunke) do określenia całego wzoru jako →pędu ruty, co zresztą jest odrzucane przez innych tamtejszych tegumentologów (np. Ziesche, Becker, Karpp-Jacottet, von Rabenau). Istotną innowacją było wprowadzenie w warsztatach kobergerowskich plakiet/drewnianych klocków z segmentem wzoru, co przyspieszało pokrycie nim całego zwierciadła. Charakterystyczną grupę stanowią też tłoki, których kształt naśladuje gotyckie łuki architektoniczne: takimi narzędziami można było tworzyć o. g. w., ale też naśladownictwa fryzów na budowlach lub motywy baldachimów na oprawach o architektonicznej dekoracji. Segmenty w. o. g. ukazywano też w kompartymentach grzbietów. Od pocz. XVI w. obserwuje się proces stopniowego wypierania o. g. w. przez nowatorskie ornamenty renesansowe; w wielu przypadkach był on też przekształcany (np. poprzez upodobnienie łuku do wici akantowej lub stykających się wolut). Mimo tego, aż do 2 ćw. XVI w. kompletne w. o. g. bądź łuki tworzące segmenty tego wzoru pojawiały się na oprawach wśród nowatorskich ornamentów. W późniejszych stuleciach wzór ten całkowicie zamarł. Niemniej w XIX-XXI w. jest niekiedy przywoływany w dekoracji opraw historyzujących.
-−
-(nieprawidłowo zwany również: pędu ruty wzór) jeden z najbardziej popularnych ornamentów w późnogotyckim zdobnictwie introligatorskim od około poł. XV do 1 ćw. XVI w. Wywodzi się z orientalizujących tkanin włoskich XV w. o dekoracji opartej na zmultiplikowanym motywie owocu granatu w centrum stylizowanego kwiatu róży o 5 lub 7 płatkach (zazwyczaj z dodatkowymi, drobniejszymi elementami floralnymi). Tkaniny te były prawdopodobnie masowo eksportowane na płn. od Alp, gdzie wykorzystywano je m.in. na szaty liturgiczne (np. ornaty) i do dekoracji ścian wnętrz mieszkalnych (co ukazują niezliczone dzieła malarstwa gotyckiego). Pod wpływem zdobnictwa tkackiego wzór ten przeniknął m.in. do malarstwa ściennego, a około połowy XV w. także do introligatorstwa, czemu sprzyjał pokrewny – płaszczyznowy – charakter dekoracji tkanin i okładzin opraw. Jednakże ze względu na odmienność techniki tworzenia dekoracji introligatorskiej (za pomocą relatywnie nielicznych tłoków) uległ on silnemu uproszczeniu i schematyzacji. Polegało to na naprzeciwległym (u góry i u dołu) wyciśnięciu tłokiem pojedynczego elementu wzoru o kształcie łuku w ośli grzbiet, a następnie wyciśnięciu w wewnętrznym polu motywu owocu granatu lub gotyckiego kwiatonu. Zwielokrotnione w ten sposób elementy tworzyły całą kompozycję, znakomicie nadającą się do ozdoby zwierciadeł okładzin. Taki ornament, jako bardzo efektowny i modny, a zarazem względnie prosty w wykonaniu, zyskał wielką popularność wśród zachodnioeuropejskich, w tym zwłaszcza niemieckich, introligatorów. Niewątpliwie przyczyniły się do tego tzw. kobergerowskie oprawy, których zwierciadła dekorowano o. g. w. wedle ujednoliconego schematu. Pod wpływem niemieckim wzór ten zyskał sporą popularność w Polsce, gdzie od 3-4 ćw. XV w. stosowali go introligatorzy w każdym większym ośrodku (Kraków, Gdańsk, Poznań). Rozpowszechnienie w. o. g. doprowadziło do ukształtowania się wielu jego wariantów: od dość skomplikowanych kompozycji, wyciskanych ze starannie opracowanych tłoków, do kompozycji prymitywnych i skrajnie uproszczonych. Szczególnie uwidacznia się to w formie łuków tworzących linearną dominantę kompozycji: z ich linii wyodrębniano pączki lub listki o różnorakiej formie, inspirowane dekoracją architektoniczną (tzw. żabkami). Cecha ta dała asumpt niektórym dawnym badaczom niemieckim (Paul Schwenke, Ilse Schunke) do określenia całego wzoru jako →pędu ruty, co zresztą jest odrzucane przez innych tamtejszych tegumentologów (np. Ziesche, Becker, Karpp-Jacottet, von Rabenau). Istotną innowacją było wprowadzenie w warsztatach kobergerowskich plakiet/drewnianych klocków z segmentem wzoru, co przyspieszało pokrycie nim całego zwierciadła. Charakterystyczną grupę stanowią też tłoki, których kształt naśladuje gotyckie łuki architektoniczne: takimi narzędziami można było tworzyć o. g. w., ale też naśladownictwa fryzów na budowlach lub motywy baldachimów na oprawach o architektonicznej dekoracji. Segmenty w. o. g. ukazywano też w kompartymentach grzbietów. Od pocz. XVI w. obserwuje się proces stopniowego wypierania o. g. w. przez nowatorskie ornamenty renesansowe; w wielu przypadkach był on też przekształcany (np. poprzez upodobnienie łuku do wici akantowej lub stykających się wolut). Mimo tego, aż do 2 ćw. XVI w. kompletne w. o. g. bądź łuki tworzące segmenty tego wzoru pojawiały się na oprawach wśród nowatorskich ornamentów. W późniejszych stuleciach wzór ten całkowicie zamarł. Niemniej w XIX-XXI w. jest niekiedy przywoływany w dekoracji opraw historyzujących.
 ==Zobacz też==

@@ Linia 36: / Linia 36: @@
 # Schreiber 1948, szp. 1369;
 # EWOK 1971, szp. 1697, 1753;
 # Ziesche, Becker 1977, s. 15, 37-38;
 # Lewicka-Kamińska 1980, s. 4, 7-8;
-# Lindberg 1985 II, il. 16;
+# Lindberg 1985 II, s. 72-73, il. 16;
 # Karpp-Jacottet, von Rabenau 2000, s. 19-20;
 # Tondel 2007, il. na s. 160-161;

@@ Linia 36: / Linia 36: @@
 # Schreiber 1948, szp. 1369;
 # EWOK 1971, szp. 1697, 1753;
 # Lewicka-Kamińska 1980, s. 4, 7-8;
 # Lindberg 1985 II, il. 16;

@@ Linia 3: / Linia 3: @@
 (fr. motif de grenade)
-(nieprawidłowo zwany również: pędu ruty wzór) jeden z najbardziej popularnych ornamentów w późnogotyckim zdobnictwie introligatorskim od około poł. XV do 1 ćw. XVI w. Wywodzi się z orientalizujących tkanin włoskich XV w. o dekoracji opartej na zmultiplikowanym motywie owocu granatu w centrum stylizowanego kwiatu róży o 5 lub 7 płatkach (zazwyczaj z dodatkowymi, drobniejszymi elementami floralnymi). Tkaniny te były prawdopodobnie masowo eksportowane na płn. od Alp, gdzie wykorzystywano je m.in. na szaty liturgiczne (np. ornaty) i do dekoracji ścian wnętrz mieszkalnych (co ukazują niezliczone dzieła malarstwa gotyckiego). Pod wpływem zdobnictwa tkackiego wzór ten przeniknął m.in. do malarstwa ściennego, a około połowy XV w. także do introligatorstwa, czemu sprzyjał pokrewny – płaszczyznowy – charakter dekoracji tkanin i okładzin opraw. Jednakże ze względu na odmienność techniki tworzenia dekoracji introligatorskiej (za pomocą relatywnie nielicznych tłoków) uległ on silnemu uproszczeniu i schematyzacji. Polegało to na naprzeciwległym (u góry i u dołu) wyciśnięciu tłokiem pojedynczego elementu wzoru o kształcie łuku w ośli grzbiet, a następnie wyciśnięciu w wewnętrznym polu motywu owocu granatu lub gotyckiego kwiatonu. Zwielokrotnione w ten sposób elementy tworzyły całą kompozycję, znakomicie nadającą się do ozdoby zwierciadeł okładzin. Taki ornament, jako bardzo efektowny i modny, a zarazem względnie prosty w wykonaniu, zyskał wielką popularność wśród zachodnioeuropejskich, w tym zwłaszcza niemieckich, introligatorów. Niewątpliwie przyczyniły się do tego tzw. kobergerowskie oprawy, których zwierciadła dekorowano o. g. w. wedle ujednoliconego schematu. Pod wpływem niemieckim wzór ten zyskał sporą popularność w Polsce, gdzie od 3-4 ćw. XV w. stosowali go introligatorzy w każdym większym ośrodku (Kraków, Gdańsk, Poznań). Rozpowszechnienie w. o. g. doprowadziło do ukształtowania się wielu jego wariantów: od dość skomplikowanych kompozycji, wyciskanych ze starannie opracowanych tłoków, do kompozycji prymitywnych i skrajnie uproszczonych. Szczególnie uwidacznia się to w formie łuków tworzących linearną dominantę kompozycji: z ich linii wyodrębniano pączki lub listki o różnorakiej formie, inspirowane dekoracją architektoniczną (tzw. żabkami). Cecha ta dała asumpt niektórym dawnym badaczom niemieckim (Paul Schwenke, Ilse Schunke) do określenia całego wzoru jako →pędu ruty, co zresztą jest odrzucane przez innych tamtejszych tegumentologów (np. Karpp-Jacottet, von Rabenau). Istotną innowacją było wprowadzenie w warsztatach kobergerowskich plakiet/drewnianych klocków z segmentem wzoru, co przyspieszało pokrycie nim całego zwierciadła. Charakterystyczną grupę stanowią też tłoki, których kształt naśladuje gotyckie łuki architektoniczne: takimi narzędziami można było tworzyć o. g. w., ale też naśladownictwa fryzów na budowlach lub motywy baldachimów na oprawach o architektonicznej dekoracji. Segmenty w. o. g. ukazywano też w kompartymentach grzbietów. Od pocz. XVI w. obserwuje się proces stopniowego wypierania o. g. w. przez nowatorskie ornamenty renesansowe; w wielu przypadkach był on też przekształcany (np. poprzez upodobnienie łuku do wici akantowej lub stykających się wolut). Mimo tego, aż do 2 ćw. XVI w. kompletne w. o. g. bądź łuki tworzące segmenty tego wzoru pojawiały się na oprawach wśród nowatorskich ornamentów. W późniejszych stuleciach wzór ten całkowicie zamarł. Niemniej w XIX-XXI w. jest niekiedy przywoływany w dekoracji opraw historyzujących.
+(nieprawidłowo zwany również: pędu ruty wzór) jeden z najbardziej popularnych ornamentów w późnogotyckim zdobnictwie introligatorskim od około poł. XV do 1 ćw. XVI w. Wywodzi się z orientalizujących tkanin włoskich XV w. o dekoracji opartej na zmultiplikowanym motywie owocu granatu w centrum stylizowanego kwiatu róży o 5 lub 7 płatkach (zazwyczaj z dodatkowymi, drobniejszymi elementami floralnymi). Tkaniny te były prawdopodobnie masowo eksportowane na płn. od Alp, gdzie wykorzystywano je m.in. na szaty liturgiczne (np. ornaty) i do dekoracji ścian wnętrz mieszkalnych (co ukazują niezliczone dzieła malarstwa gotyckiego). Pod wpływem zdobnictwa tkackiego wzór ten przeniknął m.in. do malarstwa ściennego, a około połowy XV w. także do introligatorstwa, czemu sprzyjał pokrewny – płaszczyznowy – charakter dekoracji tkanin i okładzin opraw. Jednakże ze względu na odmienność techniki tworzenia dekoracji introligatorskiej (za pomocą relatywnie nielicznych tłoków) uległ on silnemu uproszczeniu i schematyzacji. Polegało to na naprzeciwległym (u góry i u dołu) wyciśnięciu tłokiem pojedynczego elementu wzoru o kształcie łuku w ośli grzbiet, a następnie wyciśnięciu w wewnętrznym polu motywu owocu granatu lub gotyckiego kwiatonu. Zwielokrotnione w ten sposób elementy tworzyły całą kompozycję, znakomicie nadającą się do ozdoby zwierciadeł okładzin. Taki ornament, jako bardzo efektowny i modny, a zarazem względnie prosty w wykonaniu, zyskał wielką popularność wśród zachodnioeuropejskich, w tym zwłaszcza niemieckich, introligatorów. Niewątpliwie przyczyniły się do tego tzw. kobergerowskie oprawy, których zwierciadła dekorowano o. g. w. wedle ujednoliconego schematu. Pod wpływem niemieckim wzór ten zyskał sporą popularność w Polsce, gdzie od 3-4 ćw. XV w. stosowali go introligatorzy w każdym większym ośrodku (Kraków, Gdańsk, Poznań). Rozpowszechnienie w. o. g. doprowadziło do ukształtowania się wielu jego wariantów: od dość skomplikowanych kompozycji, wyciskanych ze starannie opracowanych tłoków, do kompozycji prymitywnych i skrajnie uproszczonych. Szczególnie uwidacznia się to w formie łuków tworzących linearną dominantę kompozycji: z ich linii wyodrębniano pączki lub listki o różnorakiej formie, inspirowane dekoracją architektoniczną (tzw. żabkami). Cecha ta dała asumpt niektórym dawnym badaczom niemieckim (Paul Schwenke, Ilse Schunke) do określenia całego wzoru jako →pędu ruty, co zresztą jest odrzucane przez innych tamtejszych tegumentologów (np. Ziesche, Becker, Karpp-Jacottet, von Rabenau). Istotną innowacją było wprowadzenie w warsztatach kobergerowskich plakiet/drewnianych klocków z segmentem wzoru, co przyspieszało pokrycie nim całego zwierciadła. Charakterystyczną grupę stanowią też tłoki, których kształt naśladuje gotyckie łuki architektoniczne: takimi narzędziami można było tworzyć o. g. w., ale też naśladownictwa fryzów na budowlach lub motywy baldachimów na oprawach o architektonicznej dekoracji. Segmenty w. o. g. ukazywano też w kompartymentach grzbietów. Od pocz. XVI w. obserwuje się proces stopniowego wypierania o. g. w. przez nowatorskie ornamenty renesansowe; w wielu przypadkach był on też przekształcany (np. poprzez upodobnienie łuku do wici akantowej lub stykających się wolut). Mimo tego, aż do 2 ćw. XVI w. kompletne w. o. g. bądź łuki tworzące segmenty tego wzoru pojawiały się na oprawach wśród nowatorskich ornamentów. W późniejszych stuleciach wzór ten całkowicie zamarł. Niemniej w XIX-XXI w. jest niekiedy przywoływany w dekoracji opraw historyzujących.
 ==Zobacz też==

@@ Linia 6: / Linia 6: @@
 ==Zobacz też==
+[[Indeks alfabetyczny]] <br>
 [[Kobergerowskie oprawy]] <br>
 [[Kwiaton]] <br>

@@ Linia 34: / Linia 34: @@
 ==Przypisy==
+# Schreiber 1948, szp. 1369;
 ----
 Autor: '''A.W.'''

@@ Linia 23: / Linia 23: @@
 File:Wog.6.JPG|Przykład wzoru owocu granatu na oprawie gdańskiej z ok. 1500 r., PAN Biblioteka Gdańska, fot. A. Wagner
 File:Wog.7.JPG|Przykład wzoru owocu granatu na oprawie tzw. kobergerowskiej z końca XV w., Biblioteka Towarzystwa Naukowego Płockiego, fot. G. Szumlicka-Rychlik
 File:Wog.8.JPG| Przykład użycia wzoru owocu granatu jako dekoracji kompartymentów na oprawie późnogotyckiej z ok. 1500 r.; Biblioteka Towarzystwa Naukowego Płockiego, fot. G. Szumlicka-Rychlik
 File:Wog.9.JPG| Przykład nietypowego użycia tłoka z łukiem w ośli grzbiet w dekoracji architektonicznej na oprawie Introligatora IC, Kraków, kon. XV w.; Biblioteka WSD we Włocławku, fot. A. Wagner

← poprzednia wersja		Wersja z 23:45, 17 sty 2021
Linia 1:		Linia 1:
	==Owocu granatu wzór==		==Owocu granatu wzór==
		+
		+	(fr. motif de grenade)

	(nieprawidłowo zwany również: pędu ruty wzór) jeden z najbardziej popularnych ornamentów w późnogotyckim zdobnictwie introligatorskim od około poł. XV do 1 ćw. XVI w. Wywodzi się z orientalizujących tkanin włoskich XV w. o dekoracji opartej na zmultiplikowanym motywie owocu granatu w centrum stylizowanego kwiatu róży o 5 lub 7 płatkach (zazwyczaj z dodatkowymi, drobniejszymi elementami floralnymi). Tkaniny te były prawdopodobnie masowo eksportowane na płn. od Alp, gdzie wykorzystywano je m.in. na szaty liturgiczne (np. ornaty) i do dekoracji ścian wnętrz mieszkalnych (co ukazują niezliczone dzieła malarstwa gotyckiego). Pod wpływem zdobnictwa tkackiego wzór ten przeniknął m.in. do malarstwa ściennego, a około połowy XV w. także do introligatorstwa, czemu sprzyjał pokrewny – płaszczyznowy – charakter dekoracji tkanin i okładzin opraw. Jednakże ze względu na odmienność techniki tworzenia dekoracji introligatorskiej (za pomocą relatywnie nielicznych tłoków) uległ on silnemu uproszczeniu i schematyzacji. Polegało to na naprzeciwległym (u góry i u dołu) wyciśnięciu tłokiem pojedynczego elementu wzoru o kształcie łuku w ośli grzbiet, a następnie wyciśnięciu w wewnętrznym polu motywu owocu granatu lub gotyckiego kwiatonu. Zwielokrotnione w ten sposób elementy tworzyły całą kompozycję, znakomicie nadającą się do ozdoby zwierciadeł okładzin. Taki ornament, jako bardzo efektowny i modny, a zarazem względnie prosty w wykonaniu, zyskał wielką popularność wśród zachodnioeuropejskich, w tym zwłaszcza niemieckich, introligatorów. Niewątpliwie przyczyniły się do tego tzw. kobergerowskie oprawy, których zwierciadła dekorowano o. g. w. wedle ujednoliconego schematu. Pod wpływem niemieckim wzór ten zyskał sporą popularność w Polsce, gdzie od 3-4 ćw. XV w. stosowali go introligatorzy w każdym większym ośrodku (Kraków, Gdańsk, Poznań). Rozpowszechnienie w. o. g. doprowadziło do ukształtowania się wielu jego wariantów: od dość skomplikowanych kompozycji, wyciskanych ze starannie opracowanych tłoków, do kompozycji prymitywnych i skrajnie uproszczonych. Szczególnie uwidacznia się to w formie łuków tworzących linearną dominantę kompozycji: z ich linii wyodrębniano pączki lub listki o różnorakiej formie, inspirowane dekoracją architektoniczną (tzw. żabkami). Ta cecha dała asumpt niektórym dawnym badaczom niemieckim do określenia całego wzoru jako pędu ruty. Istotną innowacją było wprowadzenie w warsztatach kobergerowskich plakiet/drewnianych klocków z segmentem wzoru, co przyspieszało pokrycie nim całego zwierciadła. Charakterystyczną grupę stanowią też tłoki, których kształt naśladuje gotyckie łuki architektoniczne: takimi narzędziami można było tworzyć o. g. w., ale też naśladownictwa fryzów na budowlach lub motywy baldachimów na oprawach o architektonicznej dekoracji. Segmenty w. o. g. ukazywano też w kompartymentach grzbietów. Od pocz. XVI w. obserwuje się proces stopniowego wypierania o. g. w. przez nowatorskie ornamenty renesansowe; w wielu przypadkach był on też przekształcany (np. poprzez upodobnienie łuku do wici akantowej lub stykających się wolut). Mimo tego, aż do 2 ćw. XVI w. kompletne w. o. g. bądź łuki tworzące segmenty tego wzoru pojawiały się na oprawach wśród nowatorskich ornamentów. W późniejszych stuleciach wzór ten całkowicie zamarł. Niemniej w XIX-XXI w. jest niekiedy przywoływany w dekoracji opraw historyzujących.		(nieprawidłowo zwany również: pędu ruty wzór) jeden z najbardziej popularnych ornamentów w późnogotyckim zdobnictwie introligatorskim od około poł. XV do 1 ćw. XVI w. Wywodzi się z orientalizujących tkanin włoskich XV w. o dekoracji opartej na zmultiplikowanym motywie owocu granatu w centrum stylizowanego kwiatu róży o 5 lub 7 płatkach (zazwyczaj z dodatkowymi, drobniejszymi elementami floralnymi). Tkaniny te były prawdopodobnie masowo eksportowane na płn. od Alp, gdzie wykorzystywano je m.in. na szaty liturgiczne (np. ornaty) i do dekoracji ścian wnętrz mieszkalnych (co ukazują niezliczone dzieła malarstwa gotyckiego). Pod wpływem zdobnictwa tkackiego wzór ten przeniknął m.in. do malarstwa ściennego, a około połowy XV w. także do introligatorstwa, czemu sprzyjał pokrewny – płaszczyznowy – charakter dekoracji tkanin i okładzin opraw. Jednakże ze względu na odmienność techniki tworzenia dekoracji introligatorskiej (za pomocą relatywnie nielicznych tłoków) uległ on silnemu uproszczeniu i schematyzacji. Polegało to na naprzeciwległym (u góry i u dołu) wyciśnięciu tłokiem pojedynczego elementu wzoru o kształcie łuku w ośli grzbiet, a następnie wyciśnięciu w wewnętrznym polu motywu owocu granatu lub gotyckiego kwiatonu. Zwielokrotnione w ten sposób elementy tworzyły całą kompozycję, znakomicie nadającą się do ozdoby zwierciadeł okładzin. Taki ornament, jako bardzo efektowny i modny, a zarazem względnie prosty w wykonaniu, zyskał wielką popularność wśród zachodnioeuropejskich, w tym zwłaszcza niemieckich, introligatorów. Niewątpliwie przyczyniły się do tego tzw. kobergerowskie oprawy, których zwierciadła dekorowano o. g. w. wedle ujednoliconego schematu. Pod wpływem niemieckim wzór ten zyskał sporą popularność w Polsce, gdzie od 3-4 ćw. XV w. stosowali go introligatorzy w każdym większym ośrodku (Kraków, Gdańsk, Poznań). Rozpowszechnienie w. o. g. doprowadziło do ukształtowania się wielu jego wariantów: od dość skomplikowanych kompozycji, wyciskanych ze starannie opracowanych tłoków, do kompozycji prymitywnych i skrajnie uproszczonych. Szczególnie uwidacznia się to w formie łuków tworzących linearną dominantę kompozycji: z ich linii wyodrębniano pączki lub listki o różnorakiej formie, inspirowane dekoracją architektoniczną (tzw. żabkami). Ta cecha dała asumpt niektórym dawnym badaczom niemieckim do określenia całego wzoru jako pędu ruty. Istotną innowacją było wprowadzenie w warsztatach kobergerowskich plakiet/drewnianych klocków z segmentem wzoru, co przyspieszało pokrycie nim całego zwierciadła. Charakterystyczną grupę stanowią też tłoki, których kształt naśladuje gotyckie łuki architektoniczne: takimi narzędziami można było tworzyć o. g. w., ale też naśladownictwa fryzów na budowlach lub motywy baldachimów na oprawach o architektonicznej dekoracji. Segmenty w. o. g. ukazywano też w kompartymentach grzbietów. Od pocz. XVI w. obserwuje się proces stopniowego wypierania o. g. w. przez nowatorskie ornamenty renesansowe; w wielu przypadkach był on też przekształcany (np. poprzez upodobnienie łuku do wici akantowej lub stykających się wolut). Mimo tego, aż do 2 ćw. XVI w. kompletne w. o. g. bądź łuki tworzące segmenty tego wzoru pojawiały się na oprawach wśród nowatorskich ornamentów. W późniejszych stuleciach wzór ten całkowicie zamarł. Niemniej w XIX-XXI w. jest niekiedy przywoływany w dekoracji opraw historyzujących.

@@ Linia 9: / Linia 9: @@
 [[Łuk w ośli grzbiet]] <br>
 [[Owoc granatu]] <br>
 [[Pędu ruty wzór]] <br>