Ornamentyka oprawy - Historia wersji

Vagnerus o 20:54, 1 paź 2021

2021-10-01T20:54:42Z

Vagnerus: /* Zobacz też */

2021-01-31T14:44:29Z

‎Zobacz też

Vagnerus: Utworzono nową stronę "===Ornamentyka oprawy=== Zasób motywów zdobniczych i ornamentów w dekoracji oprawy. Mimo relatywnie ograniczonych możliwości kompozycyjnych, jakimi dysponują dek..."

2021-01-31T14:42:55Z

Utworzono nową stronę "===Ornamentyka oprawy=== Zasób motywów zdobniczych i ornamentów w dekoracji oprawy. Mimo relatywnie ograniczonych możliwości kompozycyjnych, jakimi dysponują dek..."

Nowa strona

===Ornamentyka oprawy===

Zasób motywów zdobniczych i ornamentów w dekoracji oprawy. Mimo relatywnie ograniczonych możliwości kompozycyjnych, jakimi dysponują dekoratorzy opraw (czworoboczny – najczęściej prostokątny – kształt okładzin oraz wydłużone proporcje prostokątnego grzbietu) cechuje się ona ogromnym zróżnicowaniem, tak pod względem formalnym, jak technicznym i materiałowym. Określona o. o. jest konsekwencją stylu w sztukach zdobniczych obowiązującego w danej epoce, z uwzględnieniem odmienności nie tylko między różnymi kręgami kulturowymi (np. łacińskie kraje Europy zachodniej oraz kraje islamskie), ale też krajami, miastami a nawet poszczególnymi pracowniami rzemieślniczymi (introligatorzy, złotnicy, hafciarze, malarze, jako profesje związane z dekoracją opraw). Ogromne znaczenie w tej sferze mają możliwości techniczne w zakresie wytwarzania narzędzi zdobniczych oraz wykonywania dekoracji na oprawach, które podlegają ciągłej ewolucji, a jednocześnie zróżnicowaniu zależnemu od miejsca powstania dzieła. W literaturze tematu akcentuje się podział o. o. na: linearną (linie proste, falujące, zygzakowate), geometryczną (rozmaite figury, w tym kwadraty, romby, trójkąty, koła i półkola), floralną (autonomiczne motywy roślin lub ich detali oraz rozmaite wici), zoomorficzne (realne i fantastyczne zwierzęta, zazwyczaj razem z o. floralnym i innymi motywami), figuralną (postaci ludzkie – realne i fantastyczne) oraz przedstawienia o charakterze heraldycznym lub para-heraldycznym (superekslibrisy herbowe, monogramowe, inicjałowe). Do o. o. należałoby też dodać liternictwo, któremu zwłaszcza w epoce gotyckiej nadawano funkcję dekoracji okładzin lub okuć (inskrypcyjne oprawy). Podobnie jak w przypadku pojedynczych motywów zdobniczych i ornamentów, umiejętność rozpoznawania o. o. ma fundamentalne znaczenie w pracy tegumentologa. Warunkuje bowiem trafne określenie miejsca i czasu powstania dzieła, w tym także identyfikację konkretnych warsztatów introligatorskich.

==Zobacz też==

[[Indeks alfabetyczny ]] 
[[Figuralna dekoracja]] 
[[Floralne dekoracja]] 
[[Geometryczna dekoracja]] 
[[Inskrypcyjne oprawy]] 
[[Linearna dekoracja]] 
[[Motyw zdobniczy]] 
[[Ornament]] 
[[Superekslibris]] 
[[Zoomorficzne motywy]] 

==Grafika==

<gallery>
Plik:Ornamentyka oprawy, Przykład oprawy manierystycznej w typie orientalizującym o bogatej ornamentyce, 1580, WBP - Książnica Kopernikańska, Toruń, fot. T. Dorawa.jpg | Przykład oprawy manierystycznej w typie orientalizującym o bogatej ornamentyce, 1580, WBP - Książnica Kopernikańska, Toruń, fot. T. Dorawa
</gallery>

==Przypisy==

# Burnatowa 1964, s. 6-7
# EWOK 1971, szp. 1742-1744;
# de Morant 1981, s. 16-29

----
Autor: '''A.W.'''

← poprzednia wersja		Wersja z 20:54, 1 paź 2021
Linia 2:		Linia 2:


−	Zasób motywów zdobniczych i ornamentów w dekoracji oprawy. Mimo relatywnie ograniczonych możliwości kompozycyjnych, jakimi dysponują dekoratorzy opraw (czworoboczny – najczęściej prostokątny – kształt okładzin oraz wydłużone proporcje prostokątnego grzbietu) cechuje się ona ogromnym zróżnicowaniem, tak pod względem formalnym, jak technicznym i materiałowym. Określona o. o. jest konsekwencją stylu w sztukach zdobniczych obowiązującego w danej epoce, z uwzględnieniem odmienności nie tylko między różnymi kręgami kulturowymi (np. łacińskie kraje Europy zachodniej oraz kraje islamskie), ale też krajami, miastami a nawet poszczególnymi pracowniami rzemieślniczymi (introligatorzy, złotnicy, hafciarze, malarze, jako profesje związane z dekoracją opraw). Ogromne znaczenie w tej sferze mają możliwości techniczne w zakresie wytwarzania narzędzi zdobniczych oraz wykonywania dekoracji na oprawach, które podlegają ciągłej ewolucji, a jednocześnie zróżnicowaniu zależnemu od miejsca powstania dzieła. W literaturze tematu akcentuje się podział o. o. na: linearną (linie proste, falujące, zygzakowate), geometryczną (rozmaite figury, w tym kwadraty, romby, trójkąty, koła i półkola), floralną (autonomiczne motywy roślin lub ich detali oraz rozmaite wici), ~~zoomorficzne~~ (realne i fantastyczne ~~zwierzęta~~, zazwyczaj ~~razem~~ z o. floralnym i innymi motywami), ~~figuralną (postaci ludzkie – realne i fantastyczne) oraz~~ przedstawienia o charakterze heraldycznym lub para-heraldycznym (superekslibrisy herbowe, monogramowe, inicjałowe). Do o. o. należałoby też dodać liternictwo, któremu zwłaszcza w epoce gotyckiej nadawano funkcję dekoracji okładzin lub okuć (inskrypcyjne oprawy). Podobnie jak w przypadku pojedynczych motywów zdobniczych i ornamentów, umiejętność rozpoznawania o. o. ma fundamentalne znaczenie w pracy tegumentologa. Warunkuje bowiem trafne określenie miejsca i czasu powstania dzieła, w tym także identyfikację konkretnych warsztatów introligatorskich.	+	Zasób motywów zdobniczych i ornamentów w dekoracji oprawy. Mimo relatywnie ograniczonych możliwości kompozycyjnych, jakimi dysponują dekoratorzy opraw (czworoboczny – najczęściej prostokątny – kształt okładzin oraz wydłużone proporcje prostokątnego grzbietu) cechuje się ona ogromnym zróżnicowaniem, tak pod względem formalnym, jak technicznym i materiałowym. Określona o. o. jest konsekwencją stylu w sztukach zdobniczych obowiązującego w danej epoce, z uwzględnieniem odmienności nie tylko między różnymi kręgami kulturowymi (np. łacińskie kraje Europy zachodniej oraz kraje islamskie), ale też krajami, miastami a nawet poszczególnymi pracowniami rzemieślniczymi (introligatorzy, złotnicy, hafciarze, malarze, jako profesje związane z dekoracją opraw). Ogromne znaczenie w tej sferze mają możliwości techniczne w zakresie wytwarzania narzędzi zdobniczych oraz wykonywania dekoracji na oprawach, które podlegają ciągłej ewolucji, a jednocześnie zróżnicowaniu zależnemu od miejsca powstania dzieła. W literaturze tematu akcentuje się podział o. o. na: linearną (linie proste, falujące, zygzakowate), geometryczną (rozmaite figury, w tym kwadraty, romby, trójkąty, koła i półkola), floralną (autonomiczne motywy roślin lub ich detali oraz rozmaite wici), figuralną (postaci ludzkie oraz zwierzęta realne i fantastyczne, czyli zoomorficzną, zazwyczaj występującą z o. floralnym i innymi motywami), jak również przedstawienia o charakterze heraldycznym lub para-heraldycznym (superekslibrisy herbowe, monogramowe, inicjałowe). Do o. o. należałoby też dodać liternictwo, któremu zwłaszcza w epoce gotyckiej nadawano funkcję dekoracji okładzin lub okuć (inskrypcyjne oprawy). Podobnie jak w przypadku pojedynczych motywów zdobniczych i ornamentów, umiejętność rozpoznawania o. o. ma fundamentalne znaczenie w pracy tegumentologa. Warunkuje bowiem trafne określenie miejsca i czasu powstania dzieła, w tym także identyfikację konkretnych warsztatów introligatorskich.

@@ Linia 9: / Linia 9: @@
 [[Indeks alfabetyczny ]] <br>
 [[Figuralna dekoracja]] <br>
-[[Floralne dekoracja]] <br>
+[[Floralna dekoracja]] <br>
 [[Geometryczna dekoracja]] <br>
 [[Inskrypcyjne oprawy]] <br>