Modelowane oprawy - Historia wersji

Ela: /* Modelowane oprawy */

2022-02-16T09:16:46Z

‎Modelowane oprawy

Ela: /* Modelowane oprawy */

2021-09-15T09:53:26Z

‎Modelowane oprawy

Ela: /* Modelowane oprawy */

2021-09-10T17:24:26Z

‎Modelowane oprawy

Vagnerus: /* Zobacz też */

2020-12-14T19:36:40Z

‎Zobacz też

Ela o 10:08, 29 cze 2018

2018-06-29T10:08:34Z

Ela o 10:08, 29 cze 2018

2018-06-29T10:08:13Z

Ela o 10:07, 29 cze 2018

2018-06-29T10:07:46Z

Ela o 10:04, 29 cze 2018

2018-06-29T10:04:40Z

Ela o 17:39, 28 cze 2018

2018-06-28T17:39:08Z

Ela o 17:30, 28 cze 2018

2018-06-28T17:30:26Z

← poprzednia wersja		Wersja z 09:16, 16 lut 2022
Linia 9:		Linia 9:

	W końcu XIX w. przypomniano średniowieczną technikę modelowania i nacinania w dekoracji skór, stosowaną w meblarstwie oraz introligatorstwie. Technika była szczególnie modna we Francji (Victor Prouvé, Camille Martin, René Wiener i in.) oraz w Niemczech (Georg Hulbe). Na ziemie polskie znajomość techniki modelowania skóry przywieźli introligatorzy-artyści, kształcący się we Francji: Ewa Lorentowiczowa oraz Jan Recmanik. Ewa Lorentowiczowa wykonała szereg opraw modelowanych, prezentowała je na wystawie w warszawskiej Zachęcie w 1910-1912. W "Tygodniku Mód i Powieści" (1912) opublikowała szereg artykułów instruktażowych. Jan Recmanik wykorzystywał technikę modelowania w dekoracji wyrobów galanteryjnych: okładek albumów, ramek do fotografii, pudełek.		W końcu XIX w. przypomniano średniowieczną technikę modelowania i nacinania w dekoracji skór, stosowaną w meblarstwie oraz introligatorstwie. Technika była szczególnie modna we Francji (Victor Prouvé, Camille Martin, René Wiener i in.) oraz w Niemczech (Georg Hulbe). Na ziemie polskie znajomość techniki modelowania skóry przywieźli introligatorzy-artyści, kształcący się we Francji: Ewa Lorentowiczowa oraz Jan Recmanik. Ewa Lorentowiczowa wykonała szereg opraw modelowanych, prezentowała je na wystawie w warszawskiej Zachęcie w 1910-1912. W "Tygodniku Mód i Powieści" (1912) opublikowała szereg artykułów instruktażowych. Jan Recmanik wykorzystywał technikę modelowania w dekoracji wyrobów galanteryjnych: okładek albumów, ramek do fotografii, pudełek.
		+
		+	===Dekoracja z marszczonej skóry===
		+	(ang. decoration with leather slips; fr. décor en cuir rétrécis; niem. Lederschrumpfdekor)
		+	Technika dekoracyjna uprawiana współcześnie, polegająca na kształtowaniu trójwymiarowej, reliefowej dekoracji ze skóry podanej w naddatku w stosunku do wymiaru okładki (lub innego obiektu).

	==Zobacz też==		==Zobacz też==

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 ==Modelowane oprawy==
-(ang. modeled-leather covers, fr. cuirs modelés, ciselés)
+(skóroplastyka) (ang. modeled-leather covers, fr. cuirs modelés, ciselés)
 Oprawy skórzane z dekoracją opracowaną techniką skóroplastyki. Dekoracja, zwykle wypukła, była formowana na wilgotnej skórze, od wewnętrznej strony przez wygniatanie, wybijanie, młotkowanie. Na stronie zewnętrznej rysunek podkreślano nacinaniem (rycowaniem), puncowaniem tła, niekiedy także barwieniem. Modelowaną dekorację można zaobserwować na książkach średniowiecznych, np. na pochodzącym z VII w. Ewangeliarzu św. Kutberta (Stonyhurst Gospel), oraz na oprawach koptyjskich z tego okresu. Później technika nie była używana aż do schyłku XIX w.

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 ==Modelowane oprawy==
-Oprawy skórzane z dekoracją opracowaną techniką skóroplastyki (ang. modeled-leather covers, fr. cuirs modelés, ciselés). Dekoracja, zwykle wypukła, była formowana na wilgotnej skórze, od wewnętrznej strony przez wygniatanie, wybijanie, młotkowanie. Na stronie zewnętrznej rysunek podkreślano nacinaniem (rycowaniem), [[ Puncowanie|puncowaniem]] tła, niekiedy także barwieniem. Modelowaną dekorację można zaobserwować na książkach średniowiecznych, np. na pochodzącym z VII w. Ewangeliarzu św. Kutberta (Stonyhurst Gospel), oraz na oprawach koptyjskich z tego okresu. Później technika nie była używana aż do schyłku XIX w.
+(ang. modeled-leather covers, fr. cuirs modelés, ciselés)
 ===Artystyczne oprawy modelowane XIX/XX w.===
 Moda na przestrzenną dekorację opraw w XIX w. spowodowała opracowanie techniki reliefu (relievo) realizowanej maszynowo, zwykle do opraw seryjnych. W przeciwieństwie do niej, modelowanie wykonywano ręcznie, dla pojedynczych egzemplarzy, a prace mają charakter unikatów.
-W końcu XIX w. przypomniano średniowieczną technikę modelowania i nacinania ([[Ledersznyt|ledersznytu]])  w dekoracji skór, stosowaną w meblarstwie oraz introligatorstwie. Technika była szczególnie modna we Francji (Victor Prouvé, Camille Martin, René Wiener i in.) oraz w Niemczech (Georg Hulbe). Na ziemie polskie znajomość techniki modelowania skóry przywieźli introligatorzy-artyści, kształcący się we Francji: Ewa Lorentowiczowa oraz Jan Recmanik. Ewa Lorentowiczowa wykonała szereg opraw modelowanych, prezentowała je na wystawie w warszawskiej Zachęcie w 1910-1912. W "Tygodniku Mód i Powieści" (1912) opublikowała szereg artykułów instruktażowych. Jan Recmanik wykorzystywał technikę modelowania w dekoracji wyrobów galanteryjnych: okładek albumów, ramek do fotografii, pudełek.
+W końcu XIX w. przypomniano średniowieczną technikę modelowania i nacinania w dekoracji skór, stosowaną w meblarstwie oraz introligatorstwie. Technika była szczególnie modna we Francji (Victor Prouvé, Camille Martin, René Wiener i in.) oraz w Niemczech (Georg Hulbe). Na ziemie polskie znajomość techniki modelowania skóry przywieźli introligatorzy-artyści, kształcący się we Francji: Ewa Lorentowiczowa oraz Jan Recmanik. Ewa Lorentowiczowa wykonała szereg opraw modelowanych, prezentowała je na wystawie w warszawskiej Zachęcie w 1910-1912. W "Tygodniku Mód i Powieści" (1912) opublikowała szereg artykułów instruktażowych. Jan Recmanik wykorzystywał technikę modelowania w dekoracji wyrobów galanteryjnych: okładek albumów, ramek do fotografii, pudełek.
 ==Zobacz też==

@@ Linia 11: / Linia 11: @@
 [[Indeks alfabetyczny ]] <br>
-[[Reliefowe oprawy]] <br>
+[[Płaskorzeźbiona dekoracja]] <br>
 ==Grafika==

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 ==Modelowane oprawy==
-Oprawy skórzane z dekoracją opracowaną techniką skóroplastyki (ang. modeled-leather covers, fr. cuirs modelés, ciselés). Dekoracja, zwykle wypukła, była formowana na wilgotnej skórze, od wewnętrznej strony przez wygniatanie, wybijanie, młotkowanie. Na stronie zewnętrznej rysunek podkreślano nacinaniem (rycowaniem), [[ Puncowanie|puncowaniem]] <br>  tła, niekiedy także barwieniem. Modelowaną dekorację można zaobserwować na książkach średniowiecznych, np. na pochodzącym z VII w. Ewangeliarzu św. Kutberta (Stonyhurst Gospel), oraz na oprawach koptyjskich z tego okresu. Później technika nie była używana aż do schyłku XIX w.
+Oprawy skórzane z dekoracją opracowaną techniką skóroplastyki (ang. modeled-leather covers, fr. cuirs modelés, ciselés). Dekoracja, zwykle wypukła, była formowana na wilgotnej skórze, od wewnętrznej strony przez wygniatanie, wybijanie, młotkowanie. Na stronie zewnętrznej rysunek podkreślano nacinaniem (rycowaniem), [[ Puncowanie|puncowaniem]] tła, niekiedy także barwieniem. Modelowaną dekorację można zaobserwować na książkach średniowiecznych, np. na pochodzącym z VII w. Ewangeliarzu św. Kutberta (Stonyhurst Gospel), oraz na oprawach koptyjskich z tego okresu. Później technika nie była używana aż do schyłku XIX w.
 ===Artystyczne oprawy modelowane XIX/XX w.===
 Moda na przestrzenną dekorację opraw w XIX w. spowodowała opracowanie techniki reliefu (relievo) realizowanej maszynowo, zwykle do opraw seryjnych. W przeciwieństwie do niej, modelowanie wykonywano ręcznie, dla pojedynczych egzemplarzy, a prace mają charakter unikatów.
-W końcu XIX w. przypomniano średniowieczną technikę modelowania i nacinania ([[Ledersznyt|ledersznytu]]>)  w dekoracji skór, stosowaną w meblarstwie oraz introligatorstwie. Technika była szczególnie modna we Francji (Victor Prouvé, Camille Martin, René Wiener i in.) oraz w Niemczech (Georg Hulbe). Na ziemie polskie znajomość techniki modelowania skóry przywieźli introligatorzy-artyści, kształcący się we Francji: Ewa Lorentowiczowa oraz Jan Recmanik. Ewa Lorentowiczowa wykonała szereg opraw modelowanych, prezentowała je na wystawie w warszawskiej Zachęcie w 1910-1912. W "Tygodniku Mód i Powieści" (1912) opublikowała szereg artykułów instruktażowych. Jan Recmanik wykorzystywał technikę modelowania w dekoracji wyrobów galanteryjnych: okładek albumów, ramek do fotografii, pudełek.
+W końcu XIX w. przypomniano średniowieczną technikę modelowania i nacinania ([[Ledersznyt|ledersznytu]])  w dekoracji skór, stosowaną w meblarstwie oraz introligatorstwie. Technika była szczególnie modna we Francji (Victor Prouvé, Camille Martin, René Wiener i in.) oraz w Niemczech (Georg Hulbe). Na ziemie polskie znajomość techniki modelowania skóry przywieźli introligatorzy-artyści, kształcący się we Francji: Ewa Lorentowiczowa oraz Jan Recmanik. Ewa Lorentowiczowa wykonała szereg opraw modelowanych, prezentowała je na wystawie w warszawskiej Zachęcie w 1910-1912. W "Tygodniku Mód i Powieści" (1912) opublikowała szereg artykułów instruktażowych. Jan Recmanik wykorzystywał technikę modelowania w dekoracji wyrobów galanteryjnych: okładek albumów, ramek do fotografii, pudełek.
 ==Zobacz też==

@@ Linia 6: / Linia 6: @@
 Moda na przestrzenną dekorację opraw w XIX w. spowodowała opracowanie techniki reliefu (relievo) realizowanej maszynowo, zwykle do opraw seryjnych. W przeciwieństwie do niej, modelowanie wykonywano ręcznie, dla pojedynczych egzemplarzy, a prace mają charakter unikatów.
-W końcu XIX w. przypomniano średniowieczną technikę modelowania i nacinania (ledersznytu) w dekoracji skór, stosowaną w meblarstwie oraz introligatorstwie. Technika była szczególnie modna we Francji (Victor Prouvé, Camille Martin, René Wiener i in.) oraz w Niemczech (Georg Hulbe). Na ziemie polskie znajomość techniki modelowania skóry przywieźli introligatorzy-artyści, kształcący się we Francji: Ewa Lorentowiczowa oraz Jan Recmanik. Ewa Lorentowiczowa wykonała szereg opraw modelowanych, prezentowała je na wystawie w warszawskiej Zachęcie w 1910-1912. W "Tygodniku Mód i Powieści" (1912) opublikowała szereg artykułów instruktażowych. Jan Recmanik wykorzystywał technikę modelowania w dekoracji wyrobów galanteryjnych: okładek albumów, ramek do fotografii, pudełek.
+W końcu XIX w. przypomniano średniowieczną technikę modelowania i nacinania ([[Ledersznyt|ledersznytu]] <br>)  w dekoracji skór, stosowaną w meblarstwie oraz introligatorstwie. Technika była szczególnie modna we Francji (Victor Prouvé, Camille Martin, René Wiener i in.) oraz w Niemczech (Georg Hulbe). Na ziemie polskie znajomość techniki modelowania skóry przywieźli introligatorzy-artyści, kształcący się we Francji: Ewa Lorentowiczowa oraz Jan Recmanik. Ewa Lorentowiczowa wykonała szereg opraw modelowanych, prezentowała je na wystawie w warszawskiej Zachęcie w 1910-1912. W "Tygodniku Mód i Powieści" (1912) opublikowała szereg artykułów instruktażowych. Jan Recmanik wykorzystywał technikę modelowania w dekoracji wyrobów galanteryjnych: okładek albumów, ramek do fotografii, pudełek.
 ==Zobacz też==