Marmoryzowane oprawy - Historia wersji

Ela: /* Przypisy */

2022-05-29T10:45:13Z

‎Przypisy

Ela: /* Marmoryzowane oprawy */

2022-04-27T11:07:36Z

‎Marmoryzowane oprawy

Ela: /* Marmoryzowane oprawy */

2022-04-27T11:06:41Z

‎Marmoryzowane oprawy

Ela: /* Zobacz też */

2022-04-27T11:04:31Z

‎Zobacz też

Ela: /* Przypisy */

2022-04-27T11:02:51Z

‎Przypisy

Ela: /* Marmoryzowane oprawy */

2022-04-27T10:59:09Z

‎Marmoryzowane oprawy

Ela: /* Marmoryzowane oprawy */

2022-03-03T11:14:42Z

‎Marmoryzowane oprawy

Ela: /* Wzór drzewa (korzeni) */

2022-03-03T11:14:18Z

‎Wzór drzewa (korzeni)

Meg o 16:57, 18 lut 2022

2022-02-18T16:57:30Z

Meg: /* Marmoryzowane oprawy */

2021-09-16T15:29:58Z

‎Marmoryzowane oprawy

@@ Linia 53: / Linia 53: @@
 # Middleton B.C., A History of English Craft Bookbinding Technique, London 1978, s.135-136.
 # Okrągła D., Skórzane oprawy marmurkowe. Wpływ technologii na stan zachowania. [w:] ochrona zbiorów, z. nr 06, Warszawa 2016, s. 3 – 39.
-# Roberts M.T., Etherington D., A Dictionary of Descriptive Terminology, https://cool.culturalheritage.org/don/dt/dt3574.html  (data dostępu 11.07.2018)
+# Coating, w: Roberts M.T., Etherington D., Bookbinding and the Conservation of Books. A Dictionary of Descriptive Terminology, online:  https://cool.culturalheritage.org/don/dt/dt3574.html  (data dostępu 11.07.2018)
 # Trybuła A., Skóry marmoryzowane – możliwość badań w zakresie identyfikacji techniki wykonania, promotor: dr D. Jutrzenka-Supryn, praca magisterska, maszynopis, ZKPiS UMK Toruń, 2017.

@@ Linia 4: / Linia 4: @@
 Termin marmoryzacja dotyczy wyłącznie opraw skórzanych, w odróżnieniu od marmurkowania, czyli zdobienia papierów, (zob. [[papiery marmurkowe]], [[papiery nakrapiane]]. Marmoryzacja to jedna z technik zdobienia skórzanych obleczeń książek, sięga swoimi początkami wieku XVI i wywodzi się z Niemiec. Początkowo zdobiono skórę poprzez jej nakrapianie, później technika ewoluowała w kierunku tworzenia na skórze wyszukanego zdobnictwa. Na genezę marmoryzacji wskazuje się przypadek spowodowany rozlaniem na skórzanej oprawie substancji barwiącej. Inna z hipotez wskazuje na chęć zamaskowania wad skórzanego obleczenia. Technika ta była najbardziej popularna w XVIII w. Była także łączona z tłoczeniem złotem. W ostatniej ćwierci XVIII w. na popularności zyskało zdobienie opraw poprzez złocone tłoczenie filetą lub radełkiem  z motywem prostego łańcuszka wyznaczającego ramy zwierciadła, które zdobiono marmoryzacją. W XIX w. popularność marmoryzacji nie słabła, a oprócz tradycyjnych zaczęto wprowadzać do barwienia nowo odkryte substancje, m.in. barwniki anilinowe. Można było także nabyć gotowe skóry barwione, bądź marmoryzowane. Schyłek popularności marmoryzacji przypada na początek XX wieku.
-W XVIII w., okresie największej popularności tej techniki zdobienia skór, zaczęły powstawać podręczniki opisujące czynności introligatorskie, w tym marmoryzację skór. Oprócz wskazówek dotyczących uzyskiwana określonych wzorów, można w nich znaleźć także informacje dotyczące substancji barwiących. Substancje te dzielą się na barwniki organiczne i substancje reagujące z kolagenem lub garbnikami w skórze, w dawnych podręcznikach określane jako barwniki lub farby (z niem. Lederfarben)  i bejce lub wytrawy (z niem. Beizen). Pierwsze z nich zamierzony kolor mają już przed naniesieniem na skórę, w drugim przypadku określony kolor uzyskuje się po naniesieniu na nią w wyniku reakcji chemicznych. W przepisach znaleźć można bardzo dużo substancji używanych do nadawania skórom określonej barwy, do najbardziej rozpowszechnionych należą:
+W XVIII w., okresie największej popularności tej techniki zaczęły powstawać podręczniki opisujące czynności introligatorskie, w tym marmoryzację skór. Oprócz wskazówek dotyczących uzyskiwana określonych wzorów, można w nich znaleźć także informacje dotyczące substancji barwiących. Substancje te dzielą się na barwniki organiczne i substancje reagujące z kolagenem lub garbnikami w skórze, w dawnych podręcznikach określane jako barwniki lub farby (z niem. Lederfarben)  i bejce lub wytrawy (z niem. Beizen). Pierwsze z nich zamierzony kolor mają już przed naniesieniem na skórę, w drugim przypadku określony kolor uzyskuje się po naniesieniu na nią w wyniku reakcji chemicznych. W przepisach znaleźć można bardzo dużo substancji używanych do nadawania skórom określonej barwy, do najbardziej rozpowszechnionych należą:
 * czerń -  siarczan żelaza,  czerń octowa,
 * brąz - roztwór wodny potażu, wyciąg z zielonych łupin orzecha włoskiego,

@@ Linia 2: / Linia 2: @@
 (ang. marbled bindings, marbled leather; fr. reliures marbrées, cuir marbré;  niem. marmorierte Einbände, Marmotierung wł. marmorizzato coperta, marmorizzato cuoio)
-Termin marmoryzacja dotyczy wyłącznie opraw skórzanych, w odróżnieniu od marmurkowania, czyli zdobienia papierów, (zob. [[papiery marmurkowe]], [[papiery nakrapiane]].
+Termin marmoryzacja dotyczy wyłącznie opraw skórzanych, w odróżnieniu od marmurkowania, czyli zdobienia papierów, (zob. [[papiery marmurkowe]], [[papiery nakrapiane]]. Marmoryzacja to jedna z technik zdobienia skórzanych obleczeń książek, sięga swoimi początkami wieku XVI i wywodzi się z Niemiec. Początkowo zdobiono skórę poprzez jej nakrapianie, później technika ewoluowała w kierunku tworzenia na skórze wyszukanego zdobnictwa. Na genezę marmoryzacji wskazuje się przypadek spowodowany rozlaniem na skórzanej oprawie substancji barwiącej. Inna z hipotez wskazuje na chęć zamaskowania wad skórzanego obleczenia. Technika ta była najbardziej popularna w XVIII w. Była także łączona z tłoczeniem złotem. W ostatniej ćwierci XVIII w. na popularności zyskało zdobienie opraw poprzez złocone tłoczenie filetą lub radełkiem  z motywem prostego łańcuszka wyznaczającego ramy zwierciadła, które zdobiono marmoryzacją. W XIX w. popularność marmoryzacji nie słabła, a oprócz tradycyjnych zaczęto wprowadzać do barwienia nowo odkryte substancje, m.in. barwniki anilinowe. Można było także nabyć gotowe skóry barwione, bądź marmoryzowane. Schyłek popularności marmoryzacji przypada na początek XX wieku.
-−
-Marmoryzacja to jedna z technik zdobienia skórzanych obleczeń książek. Technika ta sięga swoimi początkami wieku XVI i wywodzi się z Niemiec. Początkiem techniki było zdobienie skóry poprzez jej nakrapianie, a następnie technika ewoluowała w kierunku tworzenia na skórze wyszukanego zdobnictwa.
-−
 Na genezę marmoryzacji wskazuje się przypadek spowodowany rozlaniem na skórzanej oprawie substancji barwiącej. Inna z hipotez wskazuje na chęć zamaskowania wad skórzanego obleczenia.
-−
 Technika ta była najbardziej popularna w XVIII w. Była także łączona z tłoczeniem złotem. W ostatniej ćwierci XVIII w. na popularności zyskało zdobienie opraw poprzez złocone tłoczenie filetą lub radełkiem  z motywem prostego łańcuszka wyznaczającego ramy zwierciadła, które zdobiono marmoryzacją. W XIX w. popularność marmoryzacji nie słabła, a oprócz tradycyjnych zaczęto wprowadzać do barwienia nowo odkryte substancje, m.in. barwniki anilinowe. Można było także nabyć gotowe skóry barwione, bądź marmoryzowane. Schyłek popularności marmoryzacji przypada na początek XX wieku.
 W XVIII w., okresie największej popularności tej techniki zdobienia skór, zaczęły powstawać podręczniki opisujące czynności introligatorskie, w tym marmoryzację skór. Oprócz wskazówek dotyczących uzyskiwana określonych wzorów, można w nich znaleźć także informacje dotyczące substancji barwiących. Substancje te dzielą się na barwniki organiczne i substancje reagujące z kolagenem lub garbnikami w skórze, w dawnych podręcznikach określane jako barwniki lub farby (z niem. Lederfarben)  i bejce lub wytrawy (z niem. Beizen). Pierwsze z nich zamierzony kolor mają już przed naniesieniem na skórę, w drugim przypadku określony kolor uzyskuje się po naniesieniu na nią w wyniku reakcji chemicznych. W przepisach znaleźć można bardzo dużo substancji używanych do nadawania skórom określonej barwy, do najbardziej rozpowszechnionych należą:

← poprzednia wersja		Wersja z 11:04, 27 kwi 2022
Linia 29:		Linia 29:

	[[Indeks alfabetyczny ]] <br>		[[Indeks alfabetyczny ]] <br>
−	~~[[Cambridge panel]] <br>~~
	[[Papiery nakrapiane]] <br>		[[Papiery nakrapiane]] <br>

@@ Linia 60: / Linia 60: @@
 # Middleton B.C., A History of English Craft Bookbinding Technique, London 1978, s.135-136.
 # Okrągła D., Skórzane oprawy marmurkowe. Wpływ technologii na stan zachowania. [w:] ochrona zbiorów, z. nr 06, Warszawa 2016, s. 3 – 39.
-# Roberts M.T., Etherington D., A Dictionary of Descriptive Terminology, http://cool.conservation-us.org/don/  (data dostępu 11.07.2018)
+# Roberts M.T., Etherington D., A Dictionary of Descriptive Terminology, https://cool.culturalheritage.org/don/dt/dt3574.html  (data dostępu 11.07.2018)
 # Trybuła A., Skóry marmoryzowane – możliwość badań w zakresie identyfikacji techniki wykonania, promotor: dr D. Jutrzenka-Supryn, praca magisterska, maszynopis, ZKPiS UMK Toruń, 2017.

@@ Linia 19: / Linia 19: @@
 Do najbardziej popularnych motywów zdobienia należało: nakrapianie, imitacja korzeni i drzewa, stemple, imitacja fal, wzory nieregularne. W podręcznikach znajdują się szczegółowe opisy w jaki sposób i przy pomocy jakich narzędzi  uzyskać zamierzoną kompozycję barwną i motyw zdobniczy. Spośród narzędzi wymienia się najczęściej różnego rodzaju pędzle, zajęczą łapkę, kawałek sznurka, gąbkę, szmatki.
-Technika marmoryzacji skór spowodowała szereg zniszczeń na skórzanych obleczeniach opraw: spękania w miejscach o ciemnym zabarwieniu, podnoszenie się łusek lica, ubytki. Obecnie, przy pomocy nowoczesnych technik badawczych, podejmuje się badania w zakresie identyfikacji techniki marmoryzacji, diagnostyki zniszczeń, opracowania metodyki ich konserwacji.
+Technika marmoryzacji skór spowodowała szereg zniszczeń na skórzanych obleczeniach opraw: spękania w miejscach o ciemnym zabarwieniu, podnoszenie się łusek lica, ubytki. W 1880 r. wymyślono metodę polegającą na odbijaniu motywu z matryc tuszem, który nie wpływał negatywnie na skórę, w przeciwieństwie do substancji stosowanych w tradycyjnej technice. Obecnie, przy pomocy nowoczesnych technik badawczych, podejmuje się badania w zakresie identyfikacji techniki marmoryzacji, diagnostyki zniszczeń, opracowania metodyki ich konserwacji.
 ===Wzór drzewa (korzeni)===

← poprzednia wersja		Wersja z 11:14, 3 mar 2022
Linia 25:		Linia 25:

	Popularny, a zarazem skomplikowany wzór uzyskiwany metodą marmoryzacji okładek, będący wskaźnikiem najwyższych umiejętności. Polegał na silnym nawilżeniu okładek, co powodowało ich wyginanie do wewnątrz, a następnie nanoszeniu potażu (węglan potasu) i koperkwasu (siarczanu żelaza), które spływały do środka łuku tworząc na skórze zamierzony wzór. Najwcześniejszy przykład tego rodzaju zdobienia pochodzi z 1775 r. Według niektórych autorów początkiem techniki było przypadkowe wygięcie okładek po naniesieniu substancji barwiącej. Następnie technika była doskonalona, a oprawy tak zdobione uzyskiwały 50% wyższe ceny niż książki oblekane skórą niezdobioną. Techniką tą zdobiono także okładki półskórkowe, przy czym dobierano podobny kolor papieru obleczeniowego, tak że po marmoryzacji zacierała się granica pomiędzy materiałami.		Popularny, a zarazem skomplikowany wzór uzyskiwany metodą marmoryzacji okładek, będący wskaźnikiem najwyższych umiejętności. Polegał na silnym nawilżeniu okładek, co powodowało ich wyginanie do wewnątrz, a następnie nanoszeniu potażu (węglan potasu) i koperkwasu (siarczanu żelaza), które spływały do środka łuku tworząc na skórze zamierzony wzór. Najwcześniejszy przykład tego rodzaju zdobienia pochodzi z 1775 r. Według niektórych autorów początkiem techniki było przypadkowe wygięcie okładek po naniesieniu substancji barwiącej. Następnie technika była doskonalona, a oprawy tak zdobione uzyskiwały 50% wyższe ceny niż książki oblekane skórą niezdobioną. Techniką tą zdobiono także okładki półskórkowe, przy czym dobierano podobny kolor papieru obleczeniowego, tak że po marmoryzacji zacierała się granica pomiędzy materiałami.
−
−	~~W 1880 r. wymyślono metodę polegającą na odbijaniu motywu z matryc tuszem, który nie wpływał negatywnie na skórę, w przeciwieństwie do substancji stosowanych w tradycyjnej technice.~~

	==Zobacz też==		==Zobacz też==

@@ Linia 8: / Linia 8: @@
 Na genezę marmoryzacji wskazuje się przypadek spowodowany rozlaniem na skórzanej oprawie substancji barwiącej. Inna z hipotez wskazuje na chęć zamaskowania wad skórzanego obleczenia.
-Technika ta była najbardziej popularna w XVIII w. Była także łączona z tłoczeniem złotem. W ostatniej ćwierci XVIII w. na popularności zyskało zdobienie opraw poprzez złocone tłoczenie filetą lub radełkiem  z motywem prostego łańcuszka wyznaczającego ramy zwierciadła, które zdobiono marmoryzacją. W XIX w. popularność marmoryzacji nie słabła, a oprócz tradycyjnych zaczęto wprowadzać do barwienia nowe wynalazki, m.in. barwniki anilinowe. Można było także nabyć gotowe skóry barwione, bądź marmoryzowane. Schyłek popularności marmoryzacji przypada na początek XX wieku.
+Technika ta była najbardziej popularna w XVIII w. Była także łączona z tłoczeniem złotem. W ostatniej ćwierci XVIII w. na popularności zyskało zdobienie opraw poprzez złocone tłoczenie filetą lub radełkiem  z motywem prostego łańcuszka wyznaczającego ramy zwierciadła, które zdobiono marmoryzacją. W XIX w. popularność marmoryzacji nie słabła, a oprócz tradycyjnych zaczęto wprowadzać do barwienia nowo odkryte substancje, m.in. barwniki anilinowe. Można było także nabyć gotowe skóry barwione, bądź marmoryzowane. Schyłek popularności marmoryzacji przypada na początek XX wieku.
 W XVIII w., okresie największej popularności tej techniki zdobienia skór, zaczęły powstawać podręczniki opisujące czynności introligatorskie, w tym marmoryzację skór. Oprócz wskazówek dotyczących uzyskiwana określonych wzorów, można w nich znaleźć także informacje dotyczące substancji barwiących. Substancje te dzielą się na barwniki organiczne i substancje reagujące z kolagenem lub garbnikami w skórze, w dawnych podręcznikach określane jako barwniki lub farby (z niem. Lederfarben)  i bejce lub wytrawy (z niem. Beizen). Pierwsze z nich zamierzony kolor mają już przed naniesieniem na skórę, w drugim przypadku określony kolor uzyskuje się po naniesieniu na nią w wyniku reakcji chemicznych. W przepisach znaleźć można bardzo dużo substancji używanych do nadawania skórom określonej barwy, do najbardziej rozpowszechnionych należą:
@@ Linia 24: / Linia 24: @@
 (ang. tree calf, tree marbled skin, fr. Papier Racines, niem. Äste Marmor, Wurzelmarmor, Baummarmor, )
-Popularny a zarazem skomplikowany wzór uzyskiwany metodą marmoryzacji okładek, będący wskaźnikiem najwyższych umiejętności. Polegał na silnym nawilżeniu okładek, co powodowało ich wyginanie do wewnątrz, a następnie nanoszeniu potażu (węglan potasu) i koperkwasu (siarczanu żelaza), które spływały do środka łuku tworząc na skórze zamierzony wzór. Najwcześniejszy przykład tego rodzaju zdobienia pochodzi z 1775 r.. Według niektórych autorów początkiem techniki było przypadkowe wygięcie okładek po naniesieniu substancji barwiącej. Następnie technika była doskonalona, a oprawy tak zdobione uzyskiwały 50% wyższe ceny niż książki oblekane skórą niezdobioną. Techniką tą zdobiono także okładki półskórkowe, przy czym dobierano podobny kolor papieru obleczeniowego, tak że po marmoryzacji zacierała się granica pomiędzy materiałami.
+Popularny, a zarazem skomplikowany wzór uzyskiwany metodą marmoryzacji okładek, będący wskaźnikiem najwyższych umiejętności. Polegał na silnym nawilżeniu okładek, co powodowało ich wyginanie do wewnątrz, a następnie nanoszeniu potażu (węglan potasu) i koperkwasu (siarczanu żelaza), które spływały do środka łuku tworząc na skórze zamierzony wzór. Najwcześniejszy przykład tego rodzaju zdobienia pochodzi z 1775 r. Według niektórych autorów początkiem techniki było przypadkowe wygięcie okładek po naniesieniu substancji barwiącej. Następnie technika była doskonalona, a oprawy tak zdobione uzyskiwały 50% wyższe ceny niż książki oblekane skórą niezdobioną. Techniką tą zdobiono także okładki półskórkowe, przy czym dobierano podobny kolor papieru obleczeniowego, tak że po marmoryzacji zacierała się granica pomiędzy materiałami.
-W 1880 r. wymyślono metodę naśladującą efekt drzewa. Metoda polegała na odbijaniu motywu z matryc tuszem, który nie wpływał negatywnie na skórę, w przeciwieństwie do substancji stosowanych w tradycyjnej technice.
+W 1880 r. wymyślono metodę polegającą na odbijaniu motywu z matryc tuszem, który nie wpływał negatywnie na skórę, w przeciwieństwie do substancji stosowanych w tradycyjnej technice.
 ==Zobacz też==

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 ==Marmoryzowane oprawy==
-(ang. marbled bindings, fr. reliures marbrées, niem. marmorierte Einbände, wł. marmorizzato coperta)
+(ang. marbled bindings, marbled leather; fr. reliures marbrées, cuir marbré;  niem. marmorierte Einbände, Marmotierung wł. marmorizzato coperta, marmorizzato cuoio)
 Termin marmoryzacja dotyczy wyłącznie opraw skórzanych, w odróżnieniu od marmurkowania, czyli zdobienia papierów, zob. [[papiery dekoracyjne]].