Makabryczne oprawy - Historia wersji

Ela: /* Ludzka skóra */

2022-04-27T04:52:01Z

‎Ludzka skóra

Ela: /* Ludzka skóra */

2022-04-26T22:12:15Z

‎Ludzka skóra

Ela: /* Ludzka skóra */

2022-04-26T21:21:02Z

‎Ludzka skóra

Ela: /* Ludzka skóra */

2022-03-04T07:43:57Z

‎Ludzka skóra

Ela: /* Ludzka skóra */

2022-03-04T07:43:41Z

‎Ludzka skóra

Ela: /* Ludzka skóra */

2022-03-04T07:40:04Z

‎Ludzka skóra

Ela: /* Ludzka skóra */

2022-03-04T07:33:04Z

‎Ludzka skóra

Ela: /* Ludzka skóra */

2022-03-04T07:19:28Z

‎Ludzka skóra

Ela: /* Ludzka skóra */

2022-03-04T07:18:22Z

‎Ludzka skóra

Ela: /* Ludzka skóra */

2022-03-04T07:17:30Z

‎Ludzka skóra

@@ Linia 10: / Linia 10: @@
 (ang. human skin; niem. Menschenleder; fr. peau umaine)
-Z perspektywy współczesnego człowieka jako makabryczne postrzegane są oprawy, których obleczenie wykonano z ludzkiej skóry. Przypadki tego rodzaju, określane w kręgu anglosaskim jako „antropodermiczna bibliopegia” (introligatorstwo antropodermiczne, anthropodermic bibliopegy), odnotowywano przynajmniej od pocz. XVII w. do końca XIX w. Jednym z powodów przedmiotowego traktowania ludzkiego ciała (w tym skóry) była chęć wymierzenia dodatkowej kary za zbrodnie i upokorzenie przestępcy lub wroga. (np. księga dot. spisku Henry’ego Garneta przeciw królowi Anglii oprawiona w skórę tegoż spiskowca czy oprawy ze skór skazańców Williama Burke i Johna Horwooda, zdjęte podczas publicznych sekcji zwłok). O ile uprawnione wydaje się rozpatrywanie przywołanych artefaktów w kontekście dawnego rozumienia sprawiedliwości, kary za zbrodnie, o tyle świadectwem ekstremalnego zwyrodnienia są oprawy ze skóry zamordowanych więźniów, wykonywane (wraz z innymi „wyrobami” z ludzkiej skóry) w hitlerowskim obozie koncentracyjnym w Buchenwaldzie podczas II wojny światowej. Pojedyncze, zachowane do dziś i zidentyfikowane obiekty tego rodzaju przechowywane są w Muzeum Auschwitz-Birkenau.
+Z perspektywy współczesnego człowieka jako makabryczne postrzegane są oprawy, których obleczenie wykonano z ludzkiej skóry. Przypadki tego rodzaju, określane w kręgu anglosaskim jako „antropodermiczna bibliopegia” (introligatorstwo antropodermiczne, anthropodermic bibliopegy), odnotowywano przynajmniej od pocz. XVII w. do końca XIX w. Jednym z powodów przedmiotowego traktowania ludzkiego ciała (w tym skóry) była chęć wymierzenia dodatkowej kary za zbrodnie, upokorzenie i pohańbienie przestępcy lub wroga. (np. księga dot. spisku Henry’ego Garneta przeciw królowi Anglii oprawiona w skórę tegoż spiskowca czy oprawy ze skór skazańców Williama Burke i Johna Horwooda, , których ciała po egzekucji wydano na publiczne sekcje zwłok). O ile uprawnione wydaje się rozpatrywanie przywołanych artefaktów w kontekście dawnego rozumienia sprawiedliwości, kary za zbrodnie, o tyle świadectwem ekstremalnego zwyrodnienia są oprawy ze skóry zamordowanych więźniów, wykonywane (wraz z innymi „wyrobami” z ludzkiej skóry) w hitlerowskim obozie koncentracyjnym w Buchenwaldzie podczas II wojny światowej. Pojedyncze, zachowane do dziś i zidentyfikowane obiekty tego rodzaju przechowywane są w Muzeum Auschwitz-Birkenau.
 Pozyskiwanie skóry ludzkiej w największym stopniu miało miejsce w środowisku medycznym, wśród lekarzy dokonujących sekcji zwłok. Zdjętą ze zwłok skórę wyprawiali i wykorzystywali do oprawiania własnych książek. Niektóre ich działania były szczególnie ekscentryczne, jak np. oprawa dzieła traktującego o chorobach skóry w skórę chorego na taką chorobę, czy oprawa książki w skórę zdjętą z piersi razem z brodawką sutkową. Oprawy w ludzką skórę ze względu na swą ekscentryczność stały się atrakcyjnym obiektem kolekcjonerskim, (curiosum, fetysz, talizman, przedmiot magiczny). Makabryczną osobliwością jest grupa dziewiętnastowiecznych opraw Tańca śmierci z rycinami Hansa Holbeina mł., prezentowanych w 1903 r. na wystawie bibliofilskiego Grolier Club w Nowym Jorku.
-Fascynacja makabrą w połączeniu z wartością antykwaryczną ekscentrycznych unikatów rodziła legendy o użyciu ludzkiej skóry na oprawy określonych egzemplarzy. Testowaniem takich opraw zajmuje się amerykańska inicjatywa badawcza Anthropodermic Book Project. Skrawki materiału obleczeniowego poddawane są analizie biochemicznej metodą peptydowego odcisku palca (ang. peptide mass fingerprinting, PMF), ujawniającej z jakiej rodziny zwierząt pochodził osobnik, z którego pobrano skórę na oprawę. Metoda pozwala odróżnić skórę hominidów od skór innych zwierząt. Prowadzone badania weryfikują pogłoski czy też zapiski zamieszczone na samych tomach: blisko połowa opraw uchodzących za wykonane z ludzkiej skóry okazała się w istocie wytworami wykonanymi ze skór zwierzęcych, w szczególności sfalsyfikowany został mit o oprawach z ludzkiej skóry wykonywanych ze skór skazańców zgilotynowanych podczas rewolucji francuskiej.
+Fascynacja makabrą w połączeniu z wartością antykwaryczną ekscentrycznych unikatów rodziła mity o użyciu ludzkiej skóry na oprawy określonych egzemplarzy. Testowaniem takich opraw zajmuje się amerykańska inicjatywa badawcza Anthropodermic Book Project. Skrawki materiału obleczeniowego poddawane są analizie biochemicznej metodą peptydowego odcisku palca (ang. peptide mass fingerprinting, PMF), ujawniającej z jakiej rodziny zwierząt pochodził osobnik, z którego pobrano skórę na oprawę. Metoda pozwala odróżnić skórę hominidów od skór innych zwierząt. Prowadzone badania weryfikują pogłoski czy też zapiski zamieszczone na samych tomach: blisko połowa opraw uchodzących za wykonane z ludzkiej skóry okazała się w istocie wytworami wykonanymi ze skór zwierzęcych, w szczególności sfalsyfikowany został mit o oprawach z ludzkiej skóry wykonywanych ze skór skazańców zgilotynowanych podczas rewolucji francuskiej.
 Pod względem materiałowym zarówno garbarze jak i introligatorzy pracujący ze skórą ludzką pozytywnie oceniali jej jakość: spoistość, elastyczność, odporność na rozdarcie, atrakcyjną powierzchnię. Pergamin zyskiwał niższe oceny ze względu na brudno-żółtą barwę.

@@ Linia 10: / Linia 10: @@
 (ang. human skin; niem. Menschenleder; fr. peau umaine)
-Z perspektywy współczesnego człowieka jako makabryczne postrzegane są oprawy, których obleczenie wykonano z ludzkiej skóry. Przypadki tego rodzaju, określane w kręgu anglosaskim jako „antropodermiczna bibliopegia” (introligatorstwo antropodermiczne, anthropodermic bibliopegy), odnotowywano przynajmniej od pocz. XVII w. do końca XIX w. Jednym z powodów przedmiotowego traktowania ludzkiego ciała (w tym skóry) była chęć wymierzenia dodatkowej kary za zbrodnie i upokorzenie przestępcy lub wroga. (np. księga dot. spisku Henry’ego Garneta przeciw królowi Anglii oprawiona w skórę tegoż spiskowca czy oprawy ze skór skazańców Williama Burke i Johna Horwooda). O ile uprawnione wydaje się rozpatrywanie przywołanych artefaktów w kontekście dawnego rozumienia sprawiedliwości, kary za zbrodnie, o tyle świadectwem ekstremalnego zwyrodnienia są oprawy ze skóry zamordowanych więźniów, wykonywane (wraz z innymi „wyrobami” z ludzkiej skóry) w hitlerowskim obozie koncentracyjnym w Buchenwaldzie podczas II wojny światowej. Pojedyncze, zachowane do dziś i zidentyfikowane obiekty tego rodzaju przechowywane są w Muzeum Auschwitz-Birkenau.
+Z perspektywy współczesnego człowieka jako makabryczne postrzegane są oprawy, których obleczenie wykonano z ludzkiej skóry. Przypadki tego rodzaju, określane w kręgu anglosaskim jako „antropodermiczna bibliopegia” (introligatorstwo antropodermiczne, anthropodermic bibliopegy), odnotowywano przynajmniej od pocz. XVII w. do końca XIX w. Jednym z powodów przedmiotowego traktowania ludzkiego ciała (w tym skóry) była chęć wymierzenia dodatkowej kary za zbrodnie i upokorzenie przestępcy lub wroga. (np. księga dot. spisku Henry’ego Garneta przeciw królowi Anglii oprawiona w skórę tegoż spiskowca czy oprawy ze skór skazańców Williama Burke i Johna Horwooda, zdjęte podczas publicznych sekcji zwłok). O ile uprawnione wydaje się rozpatrywanie przywołanych artefaktów w kontekście dawnego rozumienia sprawiedliwości, kary za zbrodnie, o tyle świadectwem ekstremalnego zwyrodnienia są oprawy ze skóry zamordowanych więźniów, wykonywane (wraz z innymi „wyrobami” z ludzkiej skóry) w hitlerowskim obozie koncentracyjnym w Buchenwaldzie podczas II wojny światowej. Pojedyncze, zachowane do dziś i zidentyfikowane obiekty tego rodzaju przechowywane są w Muzeum Auschwitz-Birkenau.
 Pozyskiwanie skóry ludzkiej w największym stopniu miało miejsce w środowisku medycznym, wśród lekarzy dokonujących sekcji zwłok. Zdjętą ze zwłok skórę wyprawiali i wykorzystywali do oprawiania własnych książek. Niektóre ich działania były szczególnie ekscentryczne, jak np. oprawa dzieła traktującego o chorobach skóry w skórę chorego na taką chorobę, czy oprawa książki w skórę zdjętą z piersi razem z brodawką sutkową. Oprawy w ludzką skórę ze względu na swą ekscentryczność stały się atrakcyjnym obiektem kolekcjonerskim, (curiosum, fetysz, talizman, przedmiot magiczny). Makabryczną osobliwością jest grupa dziewiętnastowiecznych opraw Tańca śmierci z rycinami Hansa Holbeina mł., prezentowanych w 1903 r. na wystawie bibliofilskiego Grolier Club w Nowym Jorku.

@@ Linia 10: / Linia 10: @@
 (ang. human skin; niem. Menschenleder; fr. peau umaine)
-Z perspektywy współczesnego człowieka jako makabryczne postrzegane są oprawy, których obleczenie wykonano z ludzkiej skóry. Przypadki tego rodzaju, określane w kręgu anglosaskim jako „antropodermiczna bibliopegia” (introligatorstwo antropodermiczne, anthropodermic bibliopegy), odnotowywano przynajmniej od pocz. XVII w. (księga dot. spisku Henry’ego Garneta przeciw królowi Anglii oprawiona w skórę tegoż spiskowca). Oprawy ze skóry skazańców lub osób zmarłych, których ciała przeznaczono np. do publicznych sekcji zwłok, wykonywano do końca XIX w. Jednak pozyskiwanie skóry ludzkiej w największym stopniu miało miejsce w środowisku medycznym, wśród lekarzy dokonujących sekcji zwłok. Zdjętą ze zwłok skórę wyprawiali i wykorzystywali do oprawiania własnych książek. Niektóre ich działania były szczególnie ekscentryczne, jak np. oprawa dzieła traktującego o chorobach skóry w skórę chorego na taką chorobę, czy oprawa książki w skórę zdjętą z piersi razem z brodawką sutkową. Makabryczną osobliwością jest też grupa dziewiętnastowiecznych opraw Tańca śmierci z rycinami Hansa Holbeina mł., prezentowanych w 1903 r. na wystawie bibliofilskiego Grolier Club w Nowym Jorku.
+Z perspektywy współczesnego człowieka jako makabryczne postrzegane są oprawy, których obleczenie wykonano z ludzkiej skóry. Przypadki tego rodzaju, określane w kręgu anglosaskim jako „antropodermiczna bibliopegia” (introligatorstwo antropodermiczne, anthropodermic bibliopegy), odnotowywano przynajmniej od pocz. XVII w. do końca XIX w. Jednym z powodów przedmiotowego traktowania ludzkiego ciała (w tym skóry) była chęć wymierzenia dodatkowej kary za zbrodnie i upokorzenie przestępcy lub wroga. (np. księga dot. spisku Henry’ego Garneta przeciw królowi Anglii oprawiona w skórę tegoż spiskowca czy oprawy ze skór skazańców Williama Burke i Johna Horwooda). O ile uprawnione wydaje się rozpatrywanie przywołanych artefaktów w kontekście dawnego rozumienia sprawiedliwości, kary za zbrodnie, o tyle świadectwem ekstremalnego zwyrodnienia są oprawy ze skóry zamordowanych więźniów, wykonywane (wraz z innymi „wyrobami” z ludzkiej skóry) w hitlerowskim obozie koncentracyjnym w Buchenwaldzie podczas II wojny światowej. Pojedyncze, zachowane do dziś i zidentyfikowane obiekty tego rodzaju przechowywane są w Muzeum Auschwitz-Birkenau.
-Pozyskiwanie i wykorzystywanie ludzkiej skóry, dziś uznawane za wynaturzenie, było dawniej akceptowane etycznie, i mogło mieć na celu:
+Pozyskiwanie skóry ludzkiej w największym stopniu miało miejsce w środowisku medycznym, wśród lekarzy dokonujących sekcji zwłok. Zdjętą ze zwłok skórę wyprawiali i wykorzystywali do oprawiania własnych książek. Niektóre ich działania były szczególnie ekscentryczne, jak np. oprawa dzieła traktującego o chorobach skóry w skórę chorego na taką chorobę, czy oprawa książki w skórę zdjętą z piersi razem z brodawką sutkową. Oprawy w ludzką skórę ze względu na swą ekscentryczność stały się atrakcyjnym obiektem kolekcjonerskim, (curiosum, fetysz, talizman, przedmiot magiczny). Makabryczną osobliwością jest grupa dziewiętnastowiecznych opraw Tańca śmierci z rycinami Hansa Holbeina mł., prezentowanych w 1903 r. na wystawie bibliofilskiego Grolier Club w Nowym Jorku.
-* względy kolekcjonerskie - uzyskanie unikatowego przedmiotu (curiosum, fetysz, talizman, przedmiot magiczny);
-* upokorzenie, dodatkową karę za zbrodnie;
-* upamiętnienie osoby zmarłej (np. zapis testamentalny).
-−
-O ile uprawnione wydaje się rozpatrywanie przywołanych artefaktów w kontekście dawnego rozumienia sprawiedliwości, kary za zbrodnie, czy też ekscentryczności, o tyle świadectwem ekstremalnego zwyrodnienia są oprawy ze skóry zamordowanych więźniów, wykonywane (wraz z innymi „wyrobami” z ludzkiej skóry) w hitlerowskim obozie koncentracyjnym w Buchenwaldzie podczas II wojny światowej. Pojedyncze, zachowane do dziś i zidentyfikowane, obiekty tego rodzaju przechowywane są w Muzeum Auschwitz-Birkenau.
-Pod względem materiałowym zarówno garbarze jak i introligatorzy pracujący ze skórą ludzką pozytywnie oceniali jej jakość: spoistość, elastyczność, odporność na rozdarcie, atrakcyjną powierzchnię. Pergamin zyskiwał niższe oceny ze względu na brudno-żółtą barwę.
+Fascynacja makabrą w połączeniu z wartością antykwaryczną ekscentrycznych unikatów rodziła legendy o użyciu ludzkiej skóry na oprawy określonych egzemplarzy. Testowaniem takich opraw zajmuje się amerykańska inicjatywa badawcza Anthropodermic Book Project. Skrawki materiału obleczeniowego poddawane są analizie biochemicznej metodą peptydowego odcisku palca (ang. peptide mass fingerprinting, PMF), ujawniającej z jakiej rodziny zwierząt pochodził osobnik, z którego pobrano skórę na oprawę. Metoda pozwala odróżnić skórę hominidów od skór innych zwierząt. Prowadzone badania weryfikują pogłoski czy też zapiski zamieszczone na samych tomach: blisko połowa opraw uchodzących za wykonane z ludzkiej skóry okazała się w istocie wytworami wykonanymi ze skór zwierzęcych, w szczególności sfalsyfikowany został mit o oprawach z ludzkiej skóry wykonywanych ze skór skazańców zgilotynowanych podczas rewolucji francuskiej.
-Fascynacja makabrą w połączeniu z wartością antykwaryczną ekscentrycznych unikatów rodziła mity o użyciu ludzkiej skóry na oprawy wskazanych egzemplarzy. Testowaniem takich opraw zajmuje się amerykańska inicjatywa badawcza Anthropodermic Book Project. Skrawki materiału obleczeniowego poddawane są analizie biochemicznej metodą peptydowego odcisku palca (ang. peptide mass fingerprinting, PMF), ujawniającej z jakiej rodziny zwierząt pochodził osobnik, z którego skóry wykonano oprawę. Metoda pozwala odróżnić skórę hominidów od skór innych zwierząt. Prowadzone badania weryfikują pogłoski czy też zapiski zamieszczone na samych tomach: znaczna część opraw uchodzących za wykonane z ludzkiej skóry okazała się w istocie wytworami wykonanymi ze skór zwierzęcych, w szczególności sfalsyfikowany został mit o oprawach z ludzkiej skóry wykonywanych podczas rewolucji francuskiej.
+Pod względem materiałowym zarówno garbarze jak i introligatorzy pracujący ze skórą ludzką pozytywnie oceniali jej jakość: spoistość, elastyczność, odporność na rozdarcie, atrakcyjną powierzchnię. Pergamin zyskiwał niższe oceny ze względu na brudno-żółtą barwę.
 Jednym z patronów introligatorstwa jest święty Bartłomiej, męczennik, który został obdarty ze skóry.

@@ Linia 21: / Linia 21: @@
 Pod względem materiałowym zarówno garbarze jak i introligatorzy pracujący ze skórą ludzką pozytywnie oceniali jej jakość: spoistość, elastyczność, odporność na rozdarcie, atrakcyjną powierzchnię. Pergamin zyskiwał niższe oceny ze względu na brudno-żółtą barwę.
-Fascynacja makabrą w połączeniu z wartością antykwaryczną ekscentrycznych unikatów rodziła mity o użyciu ludzkiej skóry na oprawy wskazanych egzemplarzy. Testowanem takich opraw zajmuje się amerykańska inicjatywa badawcza Anthropodermic Book Project. Skrawki materiału obleczeniowego poddawane są analizie biochemicznej metodą peptydowego odcisku palca (ang. peptide mass fingerprinting, PMF), ujawniającej z jakiej rodziny zwierząt pochodził osobnik, z którego skóry wykonano oprawę. Metoda pozwala odróżnić skórę hominidów od skór innych zwierząt. Prowadzone badania weryfikują pogłoski czy też zapiski zamieszczone na samych tomach: znaczna część opraw uchodzących za wykonane z ludzkiej skóry okazała się w istocie wytworami wykonanymi ze skór zwierzęcych, w szczególności sfalsyfikowany został mit o oprawach z ludzkiej skóry wykonywanych podczas rewolucji francuskiej.
+Fascynacja makabrą w połączeniu z wartością antykwaryczną ekscentrycznych unikatów rodziła mity o użyciu ludzkiej skóry na oprawy wskazanych egzemplarzy. Testowaniem takich opraw zajmuje się amerykańska inicjatywa badawcza Anthropodermic Book Project. Skrawki materiału obleczeniowego poddawane są analizie biochemicznej metodą peptydowego odcisku palca (ang. peptide mass fingerprinting, PMF), ujawniającej z jakiej rodziny zwierząt pochodził osobnik, z którego skóry wykonano oprawę. Metoda pozwala odróżnić skórę hominidów od skór innych zwierząt. Prowadzone badania weryfikują pogłoski czy też zapiski zamieszczone na samych tomach: znaczna część opraw uchodzących za wykonane z ludzkiej skóry okazała się w istocie wytworami wykonanymi ze skór zwierzęcych, w szczególności sfalsyfikowany został mit o oprawach z ludzkiej skóry wykonywanych podczas rewolucji francuskiej.
 Jednym z patronów introligatorstwa jest święty Bartłomiej, męczennik, który został obdarty ze skóry.

@@ Linia 21: / Linia 21: @@
 Pod względem materiałowym zarówno garbarze jak i introligatorzy pracujący ze skórą ludzką pozytywnie oceniali jej jakość: spoistość, elastyczność, odporność na rozdarcie, atrakcyjną powierzchnię. Pergamin zyskiwał niższe oceny ze względu na brudno-żółtą barwę.
-Fascynacja makabrą w połączeniu z wartością antykwaryczną ekscentrycznych unikatów rodziła mity o użyciu ludzkiej skóry na oprawy wskazanych egzemplarzy. Analizą takich opraw zajmuje się amerykańska inicjatywa badawcza Anthropodermic Book Project. Skrawki materiału obleczeniowego poddawane są analizie biochemicznej metodą peptydowego odcisku palca (ang. peptide mass fingerprinting, PMF), ujawniającej z jakiej rodziny zwierząt pochodził osobnik, z którego skóry wykonano oprawę. Metoda pozwala odróżnić skórę hominidów od skór innych zwierząt. Prowadzone badania weryfikują pogłoski czy też zapiski zamieszczone na samych tomach: znaczna część opraw uchodzących za wykonane z ludzkiej skóry okazała się w istocie wytworami wykonanymi ze skór zwierzęcych, w szczególności sfalsyfikowany został mit o oprawach z ludzkiej skóry wykonywanych podczas rewolucji francuskiej.
+Fascynacja makabrą w połączeniu z wartością antykwaryczną ekscentrycznych unikatów rodziła mity o użyciu ludzkiej skóry na oprawy wskazanych egzemplarzy. Testowanem takich opraw zajmuje się amerykańska inicjatywa badawcza Anthropodermic Book Project. Skrawki materiału obleczeniowego poddawane są analizie biochemicznej metodą peptydowego odcisku palca (ang. peptide mass fingerprinting, PMF), ujawniającej z jakiej rodziny zwierząt pochodził osobnik, z którego skóry wykonano oprawę. Metoda pozwala odróżnić skórę hominidów od skór innych zwierząt. Prowadzone badania weryfikują pogłoski czy też zapiski zamieszczone na samych tomach: znaczna część opraw uchodzących za wykonane z ludzkiej skóry okazała się w istocie wytworami wykonanymi ze skór zwierzęcych, w szczególności sfalsyfikowany został mit o oprawach z ludzkiej skóry wykonywanych podczas rewolucji francuskiej.
 Jednym z patronów introligatorstwa jest święty Bartłomiej, męczennik, który został obdarty ze skóry.

@@ Linia 51: / Linia 51: @@
 # Kwiecień, Lach 2020.
 # Megan Rosenbloom, Mroczne archiwa: śledztwo w poszukiwaniu książek oprawionych w ludzką skórę, Kraków 2021.
 # Reynald Secher,Ludobójstwo francusko-francuskie: Wandea – departament zemsty, Warszawa 2015.
 # V. Budzicz, Książki w oprawach z ludzkiej skóry, w: Książki ze strychu (blog), https://ksiazkizestrychu.blogspot.com/2020/06/oprawy-ksiazek-z-ludzkiej-skory.html?m=0&fbclid=IwAR31VOz9yNfUnsBgqZDBF0kkOi76F8KNvNNTzD_gARuXVoX6W3uDsJL9gIQ, (dostęp 06.06.2020).