Luksusowe oprawy - Historia wersji

Vagnerus: /* Przypisy */

2022-07-03T16:57:20Z

‎Przypisy

Vagnerus o 17:51, 28 cze 2022

2022-06-28T17:51:07Z

Vagnerus o 17:50, 28 cze 2022

2022-06-28T17:50:08Z

Vagnerus o 17:41, 28 cze 2022

2022-06-28T17:41:54Z

Vagnerus: Utworzono nową stronę "===Luksusowe oprawy=== ==Zobacz też== Indeks alfabetyczny
==Grafika== File:Bookbinders_2.jpg|Obrazek 1 ==Przypisy== # ---- Aut..."

2022-03-08T14:46:31Z

Utworzono nową stronę "===Luksusowe oprawy=== ==Zobacz też== Indeks alfabetyczny <br> ==Grafika== <gallery> File:Bookbinders_2.jpg|Obrazek 1 </gallery> ==Przypisy== # ---- Aut..."

Nowa strona

===Luksusowe oprawy===

==Zobacz też==

[[Indeks alfabetyczny ]] <br>

==Grafika==

<gallery>
File:Bookbinders_2.jpg|Obrazek 1

</gallery>

==Przypisy==

#

----
Autor: '''A.W.'''

@@ Linia 3: / Linia 3: @@
 Termin odnoszący się do opraw, których wyróżnikami są: wysoka jakość materiałów i technika wykonania, skutkujące dużą wartością materialną, a tym samym przeznaczeniem i dostępnością tylko dla najzamożniejszych grup użytkowników. W praktyce nazewniczej generalnie nie obejmuje on najdawniejszych liturgicznych ksiąg opraw (np. sakramentarze, chorałowe księgi), których kosztowność w sferze materiałowej i technicznej ma charakter głęboko religijny. Jest zaś uzasadnione wobec modlitewników opraw, których ekskluzywność stanowiła manifestację pozycji społecznej (w tym finansowej) ich właścicieli. Mianem tym określa się też oprawy ksiąg liturgicznych z XIX-XXI w. (a nawet całego okresu nowożytnego), kunsztownie wykonanych przez wiodące pracownie introligatorskie.
-Najdawniejsze, średniowieczne l. o. oblekano kosztownymi tkaninami, które wzbogacano złotniczymi okuciami i zapięciami, nierzadko wykonanymi w szczególnie pracochłonnych technikach (np. emaliowania, filigranu). Na szczycie luksusowości sytuowały się zaś złotnicze, w tym srebrne oprawy, których okładziny pokrywano blachami z kruszcu, poddanymi rozmaitym technikom obróbki (np. repusowanie, grawerowanie). W miarę rozwoju wyrafinowanych technik zdobniczych w introligatorstwie luksusowy charakter nabywały też oprawy skórzane, min. z nadzwyczaj bogatą dekoracją złoconą okładzin i grzbietu oraz złoconymi i malowanymi brzegami kart. Znamieniem luksusu był też użyty gatunek skóry, jak safian i marokin, co odzwierciadlało się m.in. w jej szlachetnej fakturze. Refleksem kultury nowożytnych gabinetów sztuki i osobliwości przyrodniczych było wprowadzanie do opraw egzotycznych materiałów, jak zamorskie kamienie szlachetne, szylkret i masa perłowa. Tendencja do uszlachetniania opraw rzadkimi i kosztownymi materiałami przetrwała do XIX-XXI w., owocując np. medalionami z mozaiką kamienną (tzw. ''pietra dura'') i kameryzowaniem okładzin. Ponadto rozwijały się techniki artystycznego opracowania okładzin (lakowe oprawy) i brzegów kart, jak ''fore-edge painting''. Jednakże pod wpływem przemysłowej produkcji efektownych – bogato złoconych, zdobionych dużoformatowymi plakietami – opraw zaczęła zacierać się granica między oprawą luksusową, a jej relatywnie tanią imitacją. Niezależnie od tego, przez cały czas powstawały oprawy na specjalne zamówienie dla najbogatszej i artystycznie wyrobionej klienteli, owocując arcydziełami formy i techniki wśród historyzujących, secesyjnych czy też ''art déco'' opraw. Zapotrzebowanie na dzieła tej kategorii np. o charakterze okolicznościowym (podarki dyplomatyczne, ekskluzywne upominki itp.) zaspokajają do dziś niektóre pracownie introligatorskie.
+Najdawniejsze, średniowieczne l. o. oblekano kosztownymi tkaninami, które wzbogacano złotniczymi okuciami i zapięciami, nierzadko wykonanymi w szczególnie pracochłonnych technikach (np. emaliowania, filigranu). Na szczycie luksusowości sytuowały się zaś złotnicze, w tym srebrne oprawy, których okładziny pokrywano blachami z kruszcu, poddanymi rozmaitym technikom obróbki (np. repusowanie, grawerowanie). W miarę rozwoju wyrafinowanych technik zdobniczych w introligatorstwie luksusowy charakter nabywały też oprawy skórzane, min. z nadzwyczaj bogatą dekoracją złoconą okładzin i grzbietu oraz złoconymi i malowanymi brzegami kart. Znamieniem luksusu był też użyty gatunek skóry, jak safian i marokin, co odzwierciadlało się m.in. w jej szlachetnej fakturze. Refleksem kultury nowożytnych gabinetów sztuki i osobliwości przyrodniczych było wprowadzanie do opraw egzotycznych materiałów, jak zamorskie kamienie szlachetne, szylkret i masa perłowa. Tendencja do uszlachetniania opraw rzadkimi i kosztownymi materiałami przetrwała do XIX-XXI w., owocując np. medalionami z mozaiką kamienną (tzw. ''pietra dura'') i kameryzowaniem okładzin. Ponadto rozwijały się techniki artystycznego opracowania okładzin (lakowe oprawy, intarsja) i brzegów kart, jak ''fore-edge painting''. Jednakże pod wpływem przemysłowej produkcji efektownych – bogato złoconych, zdobionych dużoformatowymi plakietami – opraw zaczęła zacierać się granica między oprawą luksusową, a jej relatywnie tanią imitacją. Niezależnie od tego, przez cały czas powstawały oprawy na specjalne zamówienie dla najbogatszej i artystycznie wyrobionej klienteli, owocując arcydziełami formy i techniki wśród historyzujących, secesyjnych czy też ''art déco'' opraw. Zapotrzebowanie na dzieła tej kategorii np. o charakterze okolicznościowym (podarki dyplomatyczne, ekskluzywne upominki itp.) zaspokajają do dziś niektóre pracownie introligatorskie.
 ==Zobacz też==
 [[Indeks alfabetyczny ]] <br>
 [[Kameryzowanie]] <br>
 [[Lakowe oprawy]] <br>

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 (także: '''ekskluzywne oprawy''')
-Termin odnoszący się do opraw, których wyróżnikami są: wysoka jakość materiałów i technika wykonania, skutkujące dużą wartością materialną, a tym samym przeznaczeniem i dostępnością tylko dla najzamożniejszych grup użytkowników. W praktyce nazewniczej generalnie nie obejmuje on najdawniejszych liturgicznych ksiąg opraw (np. sakramentarze, chorałowe księgi), których kosztowność w sferze materiałowej i technicznej ma charakter głęboko religijny. Jest zaś uzasadnione wobec →modlitewników opraw, których ekskluzywność stanowiła manifestację pozycji społecznej (w tym finansowej) ich właścicieli. Mianem tym określa się też oprawy ksiąg liturgicznych z XIX-XXI w. (a nawet całego okresu nowożytnego), kunsztownie wykonanych przez wiodące pracownie introligatorskie.
+Termin odnoszący się do opraw, których wyróżnikami są: wysoka jakość materiałów i technika wykonania, skutkujące dużą wartością materialną, a tym samym przeznaczeniem i dostępnością tylko dla najzamożniejszych grup użytkowników. W praktyce nazewniczej generalnie nie obejmuje on najdawniejszych liturgicznych ksiąg opraw (np. sakramentarze, chorałowe księgi), których kosztowność w sferze materiałowej i technicznej ma charakter głęboko religijny. Jest zaś uzasadnione wobec modlitewników opraw, których ekskluzywność stanowiła manifestację pozycji społecznej (w tym finansowej) ich właścicieli. Mianem tym określa się też oprawy ksiąg liturgicznych z XIX-XXI w. (a nawet całego okresu nowożytnego), kunsztownie wykonanych przez wiodące pracownie introligatorskie.
-Najdawniejsze, średniowieczne l. o. oblekano kosztownymi tkaninami, które wzbogacano złotniczymi okuciami i zapięciami, nierzadko wykonanymi w szczególnie pracochłonnych technikach (np. emaliowania, filigranu). Na szczycie luksusowości sytuowały się zaś złotnicze, w tym srebrne oprawy, których okładziny pokrywano blachami z kruszcu, poddanymi rozmaitym technikom obróbki (np. repusowanie, grawerowanie). W miarę rozwoju wyrafinowanych technik zdobniczych w introligatorstwie luksusowy charakter nabywały też oprawy skórzane, min. z nadzwyczaj bogatą dekoracją złoconą okładzin i grzbietu oraz złoconymi i malowanymi brzegami kart. Znamieniem luksusu był też użyty gatunek skóry, jak safian i marokin, co odzwierciadlało się m.in. w jej szlachetnej fakturze. Refleksem kultury nowożytnych gabinetów sztuki i osobliwości przyrodniczych było wprowadzanie do opraw egzotycznych materiałów, jak zamorskie kamienie szlachetne, szylkret i masa perłowa. Tendencja do uszlachetniania opraw rzadkimi i kosztownymi materiałami przetrwała do XIX-XXI w., owocując np. medalionami z mozaiką kamienną (tzw. ''pietra dura'') i kameryzowaniem okładzin. Ponadto rozwijały się techniki artystycznego opracowania brzegów kart, jak ''fore-edge painting''. Jednakże pod wpływem przemysłowej produkcji efektownych – bogato złoconych, zdobionych dużoformatowymi plakietami – opraw zaczęła zacierać się granica między oprawą luksusową, a jej relatywnie tanią imitacją. Niezależnie od tego, przez cały czas powstawały oprawy na specjalne zamówienie dla najbogatszej i artystycznie wyrobionej klienteli, owocując arcydziełami formy i techniki wśród historyzujących, secesyjnych czy też ''art déco'' opraw. Zapotrzebowanie na dzieła tej kategorii np. o charakterze okolicznościowym (podarki dyplomatyczne, ekskluzywne upominki itp.) zaspokajają do dziś niektóre pracownie introligatorskie.
+Najdawniejsze, średniowieczne l. o. oblekano kosztownymi tkaninami, które wzbogacano złotniczymi okuciami i zapięciami, nierzadko wykonanymi w szczególnie pracochłonnych technikach (np. emaliowania, filigranu). Na szczycie luksusowości sytuowały się zaś złotnicze, w tym srebrne oprawy, których okładziny pokrywano blachami z kruszcu, poddanymi rozmaitym technikom obróbki (np. repusowanie, grawerowanie). W miarę rozwoju wyrafinowanych technik zdobniczych w introligatorstwie luksusowy charakter nabywały też oprawy skórzane, min. z nadzwyczaj bogatą dekoracją złoconą okładzin i grzbietu oraz złoconymi i malowanymi brzegami kart. Znamieniem luksusu był też użyty gatunek skóry, jak safian i marokin, co odzwierciadlało się m.in. w jej szlachetnej fakturze. Refleksem kultury nowożytnych gabinetów sztuki i osobliwości przyrodniczych było wprowadzanie do opraw egzotycznych materiałów, jak zamorskie kamienie szlachetne, szylkret i masa perłowa. Tendencja do uszlachetniania opraw rzadkimi i kosztownymi materiałami przetrwała do XIX-XXI w., owocując np. medalionami z mozaiką kamienną (tzw. ''pietra dura'') i kameryzowaniem okładzin. Ponadto rozwijały się techniki artystycznego opracowania okładzin (lakowe oprawy) i brzegów kart, jak ''fore-edge painting''. Jednakże pod wpływem przemysłowej produkcji efektownych – bogato złoconych, zdobionych dużoformatowymi plakietami – opraw zaczęła zacierać się granica między oprawą luksusową, a jej relatywnie tanią imitacją. Niezależnie od tego, przez cały czas powstawały oprawy na specjalne zamówienie dla najbogatszej i artystycznie wyrobionej klienteli, owocując arcydziełami formy i techniki wśród historyzujących, secesyjnych czy też ''art déco'' opraw. Zapotrzebowanie na dzieła tej kategorii np. o charakterze okolicznościowym (podarki dyplomatyczne, ekskluzywne upominki itp.) zaspokajają do dziś niektóre pracownie introligatorskie.
 ==Zobacz też==
@@ Linia 9: / Linia 9: @@
 [[Indeks alfabetyczny ]] <br>
 [[Kameryzowanie]] <br>
 [[Liturgicznych ksiąg oprawy]] <br>
 [[Masa perłowa]] <br>
 [[Szylkretowe oprawy]] <br>
 [[Tekstylne oprawy]] <br>