Kwiaton - Historia wersji

Cezary o 15:26, 19 lut 2021

2021-02-19T15:26:26Z

Vagnerus: /* Przypisy */

2021-01-16T23:29:18Z

‎Przypisy

Vagnerus: /* Kwiaton */

2021-01-16T23:26:53Z

‎Kwiaton

Urszula: /* Kwiaton */ uzupełn. term. ang.

2021-01-07T17:03:12Z

‎Kwiaton: uzupełn. term. ang.

Vagnerus: /* Zobacz też */

2020-12-30T19:23:21Z

‎Zobacz też

Vagnerus: /* Przypisy */

2020-11-15T11:46:40Z

‎Przypisy

Vagnerus: /* Przypisy */

2020-11-10T13:40:52Z

‎Przypisy

Vagnerus o 13:30, 10 lis 2020

2020-11-10T13:30:22Z

Vagnerus o 13:23, 10 lis 2020

2020-11-10T13:23:24Z

Vagnerus: /* Grafika */

2019-11-28T22:45:51Z

‎Grafika

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 ==Kwiaton==
-(ang. fleuron)
+(ang. fleuron, fr. fleuron)
 . kwiatowo-liściasty motyw zdobniczy o symetrycznej, wertykalnej kompozycji. Wywodzi się z gotyckiej dekoracji architektonicznej (zwieńczenia pinakli i wimperg) oraz złotnictwa (elementy relikwiarzy, kielichów itp.). Rozpowszechniony w gotyckim introligatorstwie XV-pocz. XVI w., w którym wytworzyły się jego liczne odmiany i warianty. Typowy k. gotycki składa się z pionowej łodygi z symetrycznie wyrastającymi na boki liśćmi, kwiatami lub owocami na szypułkach oraz z kwiatem/owocem na wierzchołku. Niekiedy w dolnej części widnieje rodzaj przewiązki (niem.: Krause – kryza), przekształcającej k. w silnie stylizowany kwiatów bukiet. Do okazalszych form k. należą te, w których zamiast przewiązki znajduje się wydatny kielich kwiatowy z wyrastającą z niego łodygą i liśćmi. Czasami w dolnej części k. widnieje zgrubienie, przypominające donicę (kwiat). Motywy k. ukazywano za pomocą tłoków jako otwarte (zazwyczaj wpisujące się w kształt wydłużonego rombu), lub zamknięte (najczęściej w romboidalnej ramce). Bardzo często wykorzystywano je do zapełniania wewnętrznych pól rombowego wzoru i owocu granatu wzoru, rzadziej w obramieniach zwierciadeł i na grzbietach. W introligatorstwie renesansowym gotycka forma k. zupełnie zanikła, wyparta przez tzw. kwiaton aldyński (wł. ferro aldino) o delikatnej stylizacji w typie arabeski. W XVI – pocz. XVII w. pochodne tego wzorca rozpowszechniły się w całej Europie, zazwyczaj jako niewielkie ozdobniki rozmieszczane w narożach lub listwach ramowej kompozycji. Na oprawach 4 ćw. XVI – 2 ćw. XVII w. pokaźny i bogato opracowany k. widnieje niekiedy w centrum okładziny. Charakterystyczne, filigranowe, formy mają k-y →pointillé, rozpowszechnione we Francji, a następnie całej Europie, w XVII-pocz. XVIII w. W erze baroku i rokoka k. pojawiał się, obok motywów kwiatu, w obrębie większych kompozycji okładzin oraz w centrum kompartymentów grzbietu. W ostatniej funkcji, zazwyczaj drobne motywy k. często stosuje się na oprawach XIX-XXI w.

@@ Linia 50: / Linia 50: @@
 # Kyriss 1954, tabl. 1, 7, 11 i in.;
 # Fürstenberg, De Marinis 1966, s. 44-45;
-# Devaux 1977, s. 49-51; 114-124, 226;
+# Devaux 1977, s. 49-51; 114-124, 226 i in.;
 # Schwenke, Schunke 1979, tabl. 33-35, 38-61;
 # Barber 1984, s. 406;
 # Karpp-Jacottet, von Rabenau 2000, s. 5, 37-40;
-# Macchi 2002, s. 8, 185;
+# Macchi F. i L. 2002, s. 8, 185;
-# Macchi 2007, s. 105-107;
+# Macchi F. i L. 2007, s. 105-107;
-# Storm van Leeuwen 2010, nr kat./tabl. 23, 40-42, 54-55 i in.
+# Tondel 2007, il. na s. 160-161, 167, 171 i in;
 ----
 Autor: '''A.W.'''

@@ Linia 2: / Linia 2: @@
 (ang. fleuron)
-. kwiatowo-liściasty motyw zdobniczy o symetrycznej, wertykalnej kompozycji. Wywodzi się z gotyckiej dekoracji architektonicznej (zwieńczenia pinakli i wimperg) oraz złotnictwa (elementy relikwiarzy, kielichów itp.). Rozpowszechniony w gotyckim introligatorstwie XV-pocz. XVI w., w którym wytworzyły się jego liczne odmiany i warianty. Typowy k. gotycki składa się z pionowej łodygi z symetrycznie wyrastającymi na boki liśćmi, kwiatami lub owocami na szypułkach oraz z kwiatem/owocem na wierzchołku. Niekiedy w dolnej części widnieje rodzaj przewiązki (niem.: Krause – kryza), przekształcającej k. w silnie stylizowany kwiatów bukiet. Do okazalszych form k. należą te, w których zamiast przewiązki znajduje się wydatny kielich kwiatowy z wyrastającą z niego łodygą i liśćmi. Czasami w dolnej części k. widnieje zgrubienie, przypominające donicę (kwiat). Motywy k. ukazywano za pomocą tłoków jako otwarte (zazwyczaj wpisujące się w kształt wydłużonego rombu), lub zamknięte (najczęściej w romboidalnej ramce). Bardzo często wykorzystywano je do zapełniania wewnętrznych pól rombowego wzoru i owocu granatu wzoru, rzadziej w obramieniach zwierciadeł i na grzbietach. W introligatorstwie renesansowym gotycka forma k. zupełnie zanikła, wyparta przez tzw. kwiaton aldyński (wł. ferro aldino) o delikatnej stylizacji w typie arabeski. W XVI – pocz. XVII w. pochodne tego wzorca rozpowszechniły się w całej Europie, zazwyczaj jako niewielkie ozdobniki rozmieszczane w narożach lub listwach ramowej kompozycji. Na oprawach 4 ćw. XVI – 2 ćw. XVII w. pokaźny i bogato opracowany k. widnieje niekiedy w centrum okładziny. W erze baroku i rokoka k. pojawiał się, obok motywów kwiatu, w obrębie większych kompozycji okładzin oraz w centrum kompartymentów grzbietu. W ostatniej funkcji, zazwyczaj drobne motywy k. często stosuje się na oprawach XIX-XXI w.
+. kwiatowo-liściasty motyw zdobniczy o symetrycznej, wertykalnej kompozycji. Wywodzi się z gotyckiej dekoracji architektonicznej (zwieńczenia pinakli i wimperg) oraz złotnictwa (elementy relikwiarzy, kielichów itp.). Rozpowszechniony w gotyckim introligatorstwie XV-pocz. XVI w., w którym wytworzyły się jego liczne odmiany i warianty. Typowy k. gotycki składa się z pionowej łodygi z symetrycznie wyrastającymi na boki liśćmi, kwiatami lub owocami na szypułkach oraz z kwiatem/owocem na wierzchołku. Niekiedy w dolnej części widnieje rodzaj przewiązki (niem.: Krause – kryza), przekształcającej k. w silnie stylizowany kwiatów bukiet. Do okazalszych form k. należą te, w których zamiast przewiązki znajduje się wydatny kielich kwiatowy z wyrastającą z niego łodygą i liśćmi. Czasami w dolnej części k. widnieje zgrubienie, przypominające donicę (kwiat). Motywy k. ukazywano za pomocą tłoków jako otwarte (zazwyczaj wpisujące się w kształt wydłużonego rombu), lub zamknięte (najczęściej w romboidalnej ramce). Bardzo często wykorzystywano je do zapełniania wewnętrznych pól rombowego wzoru i owocu granatu wzoru, rzadziej w obramieniach zwierciadeł i na grzbietach. W introligatorstwie renesansowym gotycka forma k. zupełnie zanikła, wyparta przez tzw. kwiaton aldyński (wł. ferro aldino) o delikatnej stylizacji w typie arabeski. W XVI – pocz. XVII w. pochodne tego wzorca rozpowszechniły się w całej Europie, zazwyczaj jako niewielkie ozdobniki rozmieszczane w narożach lub listwach ramowej kompozycji. Na oprawach 4 ćw. XVI – 2 ćw. XVII w. pokaźny i bogato opracowany k. widnieje niekiedy w centrum okładziny. Charakterystyczne, filigranowe, formy mają k-y →pointillé, rozpowszechnione we Francji, a następnie całej Europie, w XVII-pocz. XVIII w. W erze baroku i rokoka k. pojawiał się, obok motywów kwiatu, w obrębie większych kompozycji okładzin oraz w centrum kompartymentów grzbietu. W ostatniej funkcji, zazwyczaj drobne motywy k. często stosuje się na oprawach XIX-XXI w.
 . W terminologii heraldycznej synonimiczne wobec k. pojęcie „fleuron”: zwielokrotnione, dekoracyjne zakończenia obręczy korony tzw. szlacheckiej (fleuronowej) i margrabiowskiej, znajdującej się w różnorakich przedstawieniach herbów na oprawach.

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 ==Kwiaton==
 . kwiatowo-liściasty motyw zdobniczy o symetrycznej, wertykalnej kompozycji. Wywodzi się z gotyckiej dekoracji architektonicznej (zwieńczenia pinakli i wimperg) oraz złotnictwa (elementy relikwiarzy, kielichów itp.). Rozpowszechniony w gotyckim introligatorstwie XV-pocz. XVI w., w którym wytworzyły się jego liczne odmiany i warianty. Typowy k. gotycki składa się z pionowej łodygi z symetrycznie wyrastającymi na boki liśćmi, kwiatami lub owocami na szypułkach oraz z kwiatem/owocem na wierzchołku. Niekiedy w dolnej części widnieje rodzaj przewiązki (niem.: Krause – kryza), przekształcającej k. w silnie stylizowany kwiatów bukiet. Do okazalszych form k. należą te, w których zamiast przewiązki znajduje się wydatny kielich kwiatowy z wyrastającą z niego łodygą i liśćmi. Czasami w dolnej części k. widnieje zgrubienie, przypominające donicę (kwiat). Motywy k. ukazywano za pomocą tłoków jako otwarte (zazwyczaj wpisujące się w kształt wydłużonego rombu), lub zamknięte (najczęściej w romboidalnej ramce). Bardzo często wykorzystywano je do zapełniania wewnętrznych pól rombowego wzoru i owocu granatu wzoru, rzadziej w obramieniach zwierciadeł i na grzbietach. W introligatorstwie renesansowym gotycka forma k. zupełnie zanikła, wyparta przez tzw. kwiaton aldyński (wł. ferro aldino) o delikatnej stylizacji w typie arabeski. W XVI – pocz. XVII w. pochodne tego wzorca rozpowszechniły się w całej Europie, zazwyczaj jako niewielkie ozdobniki rozmieszczane w narożach lub listwach ramowej kompozycji. Na oprawach 4 ćw. XVI – 2 ćw. XVII w. pokaźny i bogato opracowany k. widnieje niekiedy w centrum okładziny. W erze baroku i rokoka k. pojawiał się, obok motywów kwiatu, w obrębie większych kompozycji okładzin oraz w centrum kompartymentów grzbietu. W ostatniej funkcji, zazwyczaj drobne motywy k. często stosuje się na oprawach XIX-XXI w.
 . W terminologii heraldycznej synonimiczne wobec k. pojęcie „fleuron”: zwielokrotnione, dekoracyjne zakończenia obręczy korony tzw. szlacheckiej (fleuronowej) i margrabiowskiej, znajdującej się w różnorakich przedstawieniach herbów na oprawach.
 ==Zobacz też==

@@ Linia 6: / Linia 6: @@
 ==Zobacz też==
+[[Indeks alfabetyczny]] <br>
-[[arabeska ]] <br>
+[[Arabeska ]] <br>
-[[herb ]] <br>
+[[Herb ]] <br>
-[[korona rangowa ]] <br>
+[[Korona rangowa ]] <br>
-[[kwiat ]] <br>
+[[Kwiat ]] <br>
-[[kwiatów bukiet ]] <br>
+[[Kwiatów bukiet ]] <br>
-[[owocu granatu wzór ]] <br>
+[[Owocu granatu wzór ]] <br>
-[[rombowy wzór ]] <br>
+[[Rombowy wzór ]] <br>
-−
 ==Grafika==

@@ Linia 27: / Linia 27: @@
 Plik:Kwiaton 2.jpg
 Plik:Kwiaton 1.jpg
 Plik:Kwiaton 4, ok. 1600b.jpg

← poprzednia wersja		Wersja z 22:45, 28 lis 2019
Linia 29:		Linia 29:
	Plik:Kwiaton 8.jpg		Plik:Kwiaton 8.jpg
	Plik:Kwiaton 4.jpg		Plik:Kwiaton 4.jpg
		+	Plik:Kwiaton 4, ok. 1600b.jpg