Kwiat - Historia wersji

Vagnerus: /* Zobacz też */

2021-07-04T19:07:42Z

‎Zobacz też

Vagnerus: /* Zobacz też */

2021-07-04T18:48:32Z

‎Zobacz też

Vagnerus: /* Kwiat */

2021-07-04T18:48:06Z

‎Kwiat

Vagnerus: /* Zobacz też */

2021-07-04T18:47:31Z

‎Zobacz też

Ela o 22:06, 27 lut 2021

2021-02-27T22:06:55Z

Cezary o 15:27, 19 lut 2021

2021-02-19T15:27:08Z

Vagnerus: /* Przypisy */

2021-01-16T23:25:39Z

‎Przypisy

Urszula: /* Kwiat (kwiatek, kwiecie) */ uzupełn. term. ang.

2021-01-07T16:54:07Z

‎Kwiat (kwiatek, kwiecie): uzupełn. term. ang.

Vagnerus: /* Zobacz też */

2020-12-30T19:22:38Z

‎Zobacz też

Vagnerus: /* Zobacz też */

2020-12-30T19:22:08Z

‎Zobacz też

@@ Linia 7: / Linia 7: @@
 [[Indeks alfabetyczny]] <br>
 [[Czteropłatek ]] <br>
-[[Floralne dekoracje ]] <br>
+[[Floralna dekoracja ]] <br>
 [[Kwiaton ]] <br>
 [[Kwiatów bukiet ]] <br>

@@ Linia 12: / Linia 12: @@
 [[Lilia ]] <br>
 [[Liść ]] <br>
 [[Rozeta ]] <br>
 [[Trójpłatek ]] <br>

@@ Linia 2: / Linia 2: @@
 (kwiatek, kwiecie) (ang. flower, fr. fleur)
-Jeden z najpowszechniejszych motywów dekoracji introligatorskiej, funkcjonujący samodzielnie lub jako element ornamentu. Pojęcie k. nastręcza kłopotów nazewniczych, odnosi się bowiem do całej rośliny jak i jej organu rozmnażania (stosowane na to drugie określenie „kwiecie” nie jest precyzyjne, dotycząc raczej zbioru kwiatów – kwiatostanu). Jako samodzielny motyw na oprawach k. ukazywany jest na dwa sposoby: całe rośliny lub ich większe fragmenty oraz samo „kwiecie”. W romanizmie motyw k. ograniczony był do prostych form ornamentalnych (np. czteroliść). Jego rozpowszechnienie i podział na wiele rodzajów nastąpiło w gotyku (XIV-pocz. XVI w.). Wśród nich wyodrębnia się wizerunki „kwiecia” z boku (np. oset, bratek) oraz z góry (trójpłatek, czteropłatek); szczególną kategorią ujęć k. z góry jest rozeta. W gotyckich ujęciach z boku wyróżniają się kwiaty w doniczce lub wazie, o jednej lub trzech ulistnionych łodygach zakończonych „kwieciem”. Typowo gotyckim motywem wyciskanym z tłoków, jest kwiaton, występujący w niezliczonych odmianach i wariantach, z których wiele podlega silnej stylizacji, wymykającej się jasnej kategoryzacji (w literaturze niem. określane zbiorczo jako Blattwerk). Pokrewne kwiatonom są gotyckie tłoki z kwiatów bukietem. Różnokształtne k. widnieją też w obrębie gotyckich →wici roślinnych, wyciskanych z tłoków i radełek. Charakterystycznym rodzajem k., rozpowszechnionym w zdobnictwie gotyckim a później nowożytnym jest lilia. W renesansowym introligatorstwie Włoch k. pojawiał się rzadko, przeważnie w silnej stylizacji jako element arabeski. Motywy pojedynczego lub potrójnego kwiatu, wyciskane zazwyczaj z małych tłoków w narożach ram ornamentalnych, ukazywano na oprawach europejskich przez cały XVI w. W kręgu niemieckim i w Polsce 2-3 ćw. XVI w. chętnie stosowano motyw pąka kwiatowego. Na przełomie XVI i XVII w. sporą popularność we Francji zyskały drobne, ale precyzyjnie opracowane, motywy k. m.in. na oprawach à la fanfare. Dalsze rozpowszechnienie motywu k. nastąpiło w erze baroku i rokoka: jako centralne elementy dekoracji kompartymentów grzbietu wśród filigranowych dekoracji okładzin, jako główne – malowane i złocone, mozaikowe bądź haftowane – motywy na niewielkich okładzinach (czasami też grzbietach), chętnie wzbogacane motywami ptaków. Jako pojedyncze k. lub detale wici stanowiły popularny składnik bordiur na oprawach z dekoracją pointillé oraz koronkową z XVII-XVIII w. Na oprawach romantycznych i historyzujących ukazywany rzadziej, wrócił do łask pod koniec XIX w. m.in. w mozaikowych dziełach Henriego M. Michela, a na przełomie XIX i XX w. wśród licznych introligatorów secesyjnych. W kolejnych dekadach XX i XXI w., pod wpływem nowych nurtów w zdobnictwie introligatorskim, coraz rzadszy (np. dzieła Franciszka J. Radziszewskiego).
+Jeden z najpowszechniejszych motywów dekoracji introligatorskiej, funkcjonujący samodzielnie lub jako element ornamentu. Pojęcie k. nastręcza kłopotów nazewniczych, odnosi się bowiem do całej rośliny jak i jej organu rozmnażania (stosowane na to drugie określenie „kwiecie” nie jest precyzyjne, dotycząc raczej zbioru kwiatów – kwiatostanu). Jako samodzielny motyw na oprawach k. ukazywany jest na dwa sposoby: całe rośliny lub ich większe fragmenty oraz samo „kwiecie”. W romanizmie motyw k. ograniczony był do prostych form ornamentalnych (np. czteroliść). Jego rozpowszechnienie i podział na wiele rodzajów nastąpiło w gotyku (XIV-pocz. XVI w.). Wśród nich wyodrębnia się wizerunki „kwiecia” z boku (np. oset, bratek) oraz z góry (trójpłatek, czteropłatek); szczególną kategorią ujęć k. z góry jest rozeta. W gotyckich ujęciach z boku wyróżniają się kwiaty w doniczce lub wazie, o jednej lub trzech ulistnionych łodygach zakończonych „kwieciem”. Typowo gotyckim motywem wyciskanym z tłoków, jest kwiaton, występujący w niezliczonych odmianach i wariantach, z których wiele podlega silnej stylizacji, wymykającej się jasnej kategoryzacji (w literaturze niem. określane zbiorczo jako Blattwerk). Pokrewne kwiatonom są gotyckie tłoki z kwiatów bukietem. Różnokształtne k. widnieją też w obrębie gotyckich →wici roślinnych, wyciskanych z tłoków i radełek. Charakterystycznym rodzajem k., rozpowszechnionym w zdobnictwie gotyckim a później nowożytnym jest lilia. W renesansowym introligatorstwie Włoch k. pojawiał się rzadko, przeważnie w silnej stylizacji jako element arabeski. Motywy pojedynczego lub potrójnego kwiatu, wyciskane zazwyczaj z małych tłoków w narożach ram ornamentalnych, ukazywano na oprawach europejskich przez cały XVI w. W kręgu niemieckim i w Polsce 2-3 ćw. XVI w. chętnie stosowano motyw pąka (pączka) roślinnego. Na przełomie XVI i XVII w. sporą popularność we Francji zyskały drobne, ale precyzyjnie opracowane, motywy k. m.in. na oprawach à la fanfare. Dalsze rozpowszechnienie motywu k. nastąpiło w erze baroku i rokoka: jako centralne elementy dekoracji kompartymentów grzbietu wśród filigranowych dekoracji okładzin, jako główne – malowane i złocone, mozaikowe bądź haftowane – motywy na niewielkich okładzinach (czasami też grzbietach), chętnie wzbogacane motywami ptaków. Jako pojedyncze k. lub detale wici stanowiły popularny składnik bordiur na oprawach z dekoracją pointillé oraz koronkową z XVII-XVIII w. Na oprawach romantycznych i historyzujących ukazywany rzadziej, wrócił do łask pod koniec XIX w. m.in. w mozaikowych dziełach Henriego M. Michela, a na przełomie XIX i XX w. wśród licznych introligatorów secesyjnych. W kolejnych dekadach XX i XXI w., pod wpływem nowych nurtów w zdobnictwie introligatorskim, coraz rzadszy (np. dzieła Franciszka J. Radziszewskiego).
 ==Zobacz też==

@@ Linia 12: / Linia 12: @@
 [[Lilia ]] <br>
 [[Liść ]] <br>
 [[Rozeta ]] <br>
 [[Trójpłatek ]] <br>

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
-===Kwiat (kwiatek, kwiecie)===
+==Kwiat==
-(ang. flower, fr. fleur)
+(kwiatek, kwiecie) (ang. flower, fr. fleur)
 Jeden z najpowszechniejszych motywów dekoracji introligatorskiej, funkcjonujący samodzielnie lub jako element ornamentu. Pojęcie k. nastręcza kłopotów nazewniczych, odnosi się bowiem do całej rośliny jak i jej organu rozmnażania (stosowane na to drugie określenie „kwiecie” nie jest precyzyjne, dotycząc raczej zbioru kwiatów – kwiatostanu). Jako samodzielny motyw na oprawach k. ukazywany jest na dwa sposoby: całe rośliny lub ich większe fragmenty oraz samo „kwiecie”. W romanizmie motyw k. ograniczony był do prostych form ornamentalnych (np. czteroliść). Jego rozpowszechnienie i podział na wiele rodzajów nastąpiło w gotyku (XIV-pocz. XVI w.). Wśród nich wyodrębnia się wizerunki „kwiecia” z boku (np. oset, bratek) oraz z góry (trójpłatek, czteropłatek); szczególną kategorią ujęć k. z góry jest rozeta. W gotyckich ujęciach z boku wyróżniają się kwiaty w doniczce lub wazie, o jednej lub trzech ulistnionych łodygach zakończonych „kwieciem”. Typowo gotyckim motywem wyciskanym z tłoków, jest kwiaton, występujący w niezliczonych odmianach i wariantach, z których wiele podlega silnej stylizacji, wymykającej się jasnej kategoryzacji (w literaturze niem. określane zbiorczo jako Blattwerk). Pokrewne kwiatonom są gotyckie tłoki z kwiatów bukietem. Różnokształtne k. widnieją też w obrębie gotyckich →wici roślinnych, wyciskanych z tłoków i radełek. Charakterystycznym rodzajem k., rozpowszechnionym w zdobnictwie gotyckim a później nowożytnym jest lilia. W renesansowym introligatorstwie Włoch k. pojawiał się rzadko, przeważnie w silnej stylizacji jako element arabeski. Motywy pojedynczego lub potrójnego kwiatu, wyciskane zazwyczaj z małych tłoków w narożach ram ornamentalnych, ukazywano na oprawach europejskich przez cały XVI w. W kręgu niemieckim i w Polsce 2-3 ćw. XVI w. chętnie stosowano motyw pąka kwiatowego. Na przełomie XVI i XVII w. sporą popularność we Francji zyskały drobne, ale precyzyjnie opracowane, motywy k. m.in. na oprawach à la fanfare. Dalsze rozpowszechnienie motywu k. nastąpiło w erze baroku i rokoka: jako centralne elementy dekoracji kompartymentów grzbietu wśród filigranowych dekoracji okładzin, jako główne – malowane i złocone, mozaikowe bądź haftowane – motywy na niewielkich okładzinach (czasami też grzbietach), chętnie wzbogacane motywami ptaków. Jako pojedyncze k. lub detale wici stanowiły popularny składnik bordiur na oprawach z dekoracją pointillé oraz koronkową z XVII-XVIII w. Na oprawach romantycznych i historyzujących ukazywany rzadziej, wrócił do łask pod koniec XIX w. m.in. w mozaikowych dziełach Henriego M. Michela, a na przełomie XIX i XX w. wśród licznych introligatorów secesyjnych. W kolejnych dekadach XX i XXI w., pod wpływem nowych nurtów w zdobnictwie introligatorskim, coraz rzadszy (np. dzieła Franciszka J. Radziszewskiego).

@@ Linia 43: / Linia 43: @@
 # Davenport 1899, tabl. 11, 14, 21-23 i in.;
 # Michon 1956, tabl. XXI, XXIII-XXIV, XXXII-XXXIV i in;
 # Devaux 1977, s. 153-156, 286, 291 i in.;
 # Schwenke, Schunke 1979, tabl. 28-78, 171-184, 251-277;
@@ Linia 48: / Linia 49: @@
 # Mazal 1990, il. 185, 188, 197 i in.;
 # von Arnim 1992, nr kat./tabl. 107, 193, 201 i in.;
-# Karpp-Jacottet, von Rabenau 2000, s. 4-7.
+# Karpp-Jacottet, von Rabenau 2000, s. 4-7;
 ----
 Autor: '''A.W.'''

← poprzednia wersja		Wersja z 16:54, 7 sty 2021
Linia 1:		Linia 1:
	===Kwiat (kwiatek, kwiecie)===		===Kwiat (kwiatek, kwiecie)===
		+	(ang. flower)

	Jeden z najpowszechniejszych motywów dekoracji introligatorskiej, funkcjonujący samodzielnie lub jako element ornamentu. Pojęcie k. nastręcza kłopotów nazewniczych, odnosi się bowiem do całej rośliny jak i jej organu rozmnażania (stosowane na to drugie określenie „kwiecie” nie jest precyzyjne, dotycząc raczej zbioru kwiatów – kwiatostanu). Jako samodzielny motyw na oprawach k. ukazywany jest na dwa sposoby: całe rośliny lub ich większe fragmenty oraz samo „kwiecie”. W romanizmie motyw k. ograniczony był do prostych form ornamentalnych (np. czteroliść). Jego rozpowszechnienie i podział na wiele rodzajów nastąpiło w gotyku (XIV-pocz. XVI w.). Wśród nich wyodrębnia się wizerunki „kwiecia” z boku (np. oset, bratek) oraz z góry (trójpłatek, czteropłatek); szczególną kategorią ujęć k. z góry jest rozeta. W gotyckich ujęciach z boku wyróżniają się kwiaty w doniczce lub wazie, o jednej lub trzech ulistnionych łodygach zakończonych „kwieciem”. Typowo gotyckim motywem wyciskanym z tłoków, jest kwiaton, występujący w niezliczonych odmianach i wariantach, z których wiele podlega silnej stylizacji, wymykającej się jasnej kategoryzacji (w literaturze niem. określane zbiorczo jako Blattwerk). Pokrewne kwiatonom są gotyckie tłoki z kwiatów bukietem. Różnokształtne k. widnieją też w obrębie gotyckich →wici roślinnych, wyciskanych z tłoków i radełek. Charakterystycznym rodzajem k., rozpowszechnionym w zdobnictwie gotyckim a później nowożytnym jest lilia. W renesansowym introligatorstwie Włoch k. pojawiał się rzadko, przeważnie w silnej stylizacji jako element arabeski. Motywy pojedynczego lub potrójnego kwiatu, wyciskane zazwyczaj z małych tłoków w narożach ram ornamentalnych, ukazywano na oprawach europejskich przez cały XVI w. W kręgu niemieckim i w Polsce 2-3 ćw. XVI w. chętnie stosowano motyw pąka kwiatowego. Na przełomie XVI i XVII w. sporą popularność we Francji zyskały drobne, ale precyzyjnie opracowane, motywy k. m.in. na oprawach à la fanfare. Dalsze rozpowszechnienie motywu k. nastąpiło w erze baroku i rokoka: jako centralne elementy dekoracji kompartymentów grzbietu wśród filigranowych dekoracji okładzin, jako główne – malowane i złocone, mozaikowe bądź haftowane – motywy na niewielkich okładzinach (czasami też grzbietach), chętnie wzbogacane motywami ptaków. Jako pojedyncze k. lub detale wici stanowiły popularny składnik bordiur na oprawach z dekoracją pointillé oraz koronkową z XVII-XVIII w. Na oprawach romantycznych i historyzujących ukazywany rzadziej, wrócił do łask pod koniec XIX w. m.in. w mozaikowych dziełach Henriego M. Michela, a na przełomie XIX i XX w. wśród licznych introligatorów secesyjnych. W kolejnych dekadach XX i XXI w., pod wpływem nowych nurtów w zdobnictwie introligatorskim, coraz rzadszy (np. dzieła Franciszka J. Radziszewskiego).		Jeden z najpowszechniejszych motywów dekoracji introligatorskiej, funkcjonujący samodzielnie lub jako element ornamentu. Pojęcie k. nastręcza kłopotów nazewniczych, odnosi się bowiem do całej rośliny jak i jej organu rozmnażania (stosowane na to drugie określenie „kwiecie” nie jest precyzyjne, dotycząc raczej zbioru kwiatów – kwiatostanu). Jako samodzielny motyw na oprawach k. ukazywany jest na dwa sposoby: całe rośliny lub ich większe fragmenty oraz samo „kwiecie”. W romanizmie motyw k. ograniczony był do prostych form ornamentalnych (np. czteroliść). Jego rozpowszechnienie i podział na wiele rodzajów nastąpiło w gotyku (XIV-pocz. XVI w.). Wśród nich wyodrębnia się wizerunki „kwiecia” z boku (np. oset, bratek) oraz z góry (trójpłatek, czteropłatek); szczególną kategorią ujęć k. z góry jest rozeta. W gotyckich ujęciach z boku wyróżniają się kwiaty w doniczce lub wazie, o jednej lub trzech ulistnionych łodygach zakończonych „kwieciem”. Typowo gotyckim motywem wyciskanym z tłoków, jest kwiaton, występujący w niezliczonych odmianach i wariantach, z których wiele podlega silnej stylizacji, wymykającej się jasnej kategoryzacji (w literaturze niem. określane zbiorczo jako Blattwerk). Pokrewne kwiatonom są gotyckie tłoki z kwiatów bukietem. Różnokształtne k. widnieją też w obrębie gotyckich →wici roślinnych, wyciskanych z tłoków i radełek. Charakterystycznym rodzajem k., rozpowszechnionym w zdobnictwie gotyckim a później nowożytnym jest lilia. W renesansowym introligatorstwie Włoch k. pojawiał się rzadko, przeważnie w silnej stylizacji jako element arabeski. Motywy pojedynczego lub potrójnego kwiatu, wyciskane zazwyczaj z małych tłoków w narożach ram ornamentalnych, ukazywano na oprawach europejskich przez cały XVI w. W kręgu niemieckim i w Polsce 2-3 ćw. XVI w. chętnie stosowano motyw pąka kwiatowego. Na przełomie XVI i XVII w. sporą popularność we Francji zyskały drobne, ale precyzyjnie opracowane, motywy k. m.in. na oprawach à la fanfare. Dalsze rozpowszechnienie motywu k. nastąpiło w erze baroku i rokoka: jako centralne elementy dekoracji kompartymentów grzbietu wśród filigranowych dekoracji okładzin, jako główne – malowane i złocone, mozaikowe bądź haftowane – motywy na niewielkich okładzinach (czasami też grzbietach), chętnie wzbogacane motywami ptaków. Jako pojedyncze k. lub detale wici stanowiły popularny składnik bordiur na oprawach z dekoracją pointillé oraz koronkową z XVII-XVIII w. Na oprawach romantycznych i historyzujących ukazywany rzadziej, wrócił do łask pod koniec XIX w. m.in. w mozaikowych dziełach Henriego M. Michela, a na przełomie XIX i XX w. wśród licznych introligatorów secesyjnych. W kolejnych dekadach XX i XXI w., pod wpływem nowych nurtów w zdobnictwie introligatorskim, coraz rzadszy (np. dzieła Franciszka J. Radziszewskiego).

@@ Linia 5: / Linia 5: @@
 ==Zobacz też==
-[[czteropłatek ]] <br>
+[[Czteropłatek ]] <br>
-[[floralne dekoracje ]] <br>
+[[Floralne dekoracje ]] <br>
-[[kwiaton ]] <br>
+[[Kwiaton ]] <br>
-[[kwiatów bukiet ]] <br>
+[[Kwiatów bukiet ]] <br>
-[[lilia ]] <br>
+[[Lilia ]] <br>
-[[liść ]] <br>
+[[Liść ]] <br>
-[[pąk kwiatowy ]] <br>
+[[Pąk kwiatowy ]] <br>
-[[rozeta ]] <br>
+[[Rozeta ]] <br>
-[[trójpłatek ]] <br>
+[[Trójpłatek ]] <br>
 ==Grafika==