Korwinowskie oprawy - Historia wersji

Ela: /* Przypisy */

2022-04-23T10:35:36Z

‎Przypisy

Vagnerus o 22:15, 20 mar 2022

2022-03-20T22:15:49Z

Vagnerus o 22:15, 20 mar 2022

2022-03-20T22:15:32Z

Vagnerus o 22:15, 20 mar 2022

2022-03-20T22:15:22Z

Vagnerus o 22:15, 20 mar 2022

2022-03-20T22:15:12Z

Vagnerus: Utworzono nową stronę "===Korwinowskie oprawy=== ==Zobacz też== Indeks alfabetyczny
==Grafika== Plik:Korwinowskie oprawy, Bayerische Staatsbibliothek, Monachium, fot...."

2021-10-24T13:47:59Z

Utworzono nową stronę "===Korwinowskie oprawy=== ==Zobacz też== Indeks alfabetyczny <br> ==Grafika== <gallery> Plik:Korwinowskie oprawy, Bayerische Staatsbibliothek, Monachium, fot...."

Nowa strona

===Korwinowskie oprawy===

==Zobacz też==

[[Indeks alfabetyczny ]] <br>

==Grafika==

<gallery>
Plik:Korwinowskie oprawy, Bayerische Staatsbibliothek, Monachium, fot. wg www.bsb-muenchen.de.jpg | Oprawa z księgozbioru króla Macieja Korwina, przed 1490 r., Bayerische Staatsbibliothek, Monachium, fot. wg: www.bsb-muenchen.de

</gallery>

==Przypisy==

#

----
Autor: '''A.W.'''

@@ Linia 18: / Linia 18: @@
 ==Przypisy==
 # Schunke 1944/49, s. 209-227;
 # Goldschmidt 1967, t. 1, s. 84-86;
 # EWOK 1971, szp. 423-424;
 # Mazal 1991, nr kat. 81-88
 ----
 Autor: '''A.W.'''

← poprzednia wersja		Wersja z 22:15, 20 mar 2022
Linia 2:		Linia 2:

	Charakterystyczna grupa renesansowych opraw kodeksów iluminowanych ze słynnej humanistycznej biblioteki króla Węgier, Macieja Korwina (†1490), tworzonej od lat 60. XV w., a zwłaszcza po 1476 r. (gdy władca ożenił się z Beatrycze Aragońską), na zamku w Budzie. Część spośród dzieł autorów antycznych i humaniorów oprawił w Budzie anonimowy introligator włoski lub węgierski, określany jako Mistrz Korwina. Stosował on italianizujące formuły materiałowo-techniczne oraz zdobnicze, zazwyczaj o genezie islamskiej. Najczęściej spotykane są oprawy z czerwonej lub brązowej skóry z zapięciami przy dłuższych i krótszych bokach oraz ze złoconą i ślepo wyciskaną dekoracją ornamentalną w różnych wariantach kompozycyjnych (ramy z plecionki i zwielokrotnionych motywów ''cerchietto'', obejmujące zwierciadło z wielobocznym medalionem, w centrum którego zazwyczaj tłoczony i malowany superekslibris herbowy Korwina), dopełnianych złoconym napisem dot. zawartości woluminu. Do najoryginalniejszych dzieł należą architektoniczne oprawy z motywem ediculi lub portalu zajmującym większą część okładzin. Niektóre woluminy oprawiano też w luksusowe tkaniny jedwabne i aksamitne, wzbogacane złotniczymi zapięciami. Na części ksiąg pozostawiono ich pierwotne oprawy gotyckie i renesansowe (m.in. z różnych ośrodków introligatorstwa włoskiego). W późniejszych epokach oryginalne k. o. były często zastępowane nowymi oprawami. Wśród pięciu ''corvinianów'' znajdujących się w zbiorach polskich (BN, BCzart., BJagiellońska, BUWr, Książnica Kopernikańska w Toruniu) żadna nie jest chroniona obecnie k. o.		Charakterystyczna grupa renesansowych opraw kodeksów iluminowanych ze słynnej humanistycznej biblioteki króla Węgier, Macieja Korwina (†1490), tworzonej od lat 60. XV w., a zwłaszcza po 1476 r. (gdy władca ożenił się z Beatrycze Aragońską), na zamku w Budzie. Część spośród dzieł autorów antycznych i humaniorów oprawił w Budzie anonimowy introligator włoski lub węgierski, określany jako Mistrz Korwina. Stosował on italianizujące formuły materiałowo-techniczne oraz zdobnicze, zazwyczaj o genezie islamskiej. Najczęściej spotykane są oprawy z czerwonej lub brązowej skóry z zapięciami przy dłuższych i krótszych bokach oraz ze złoconą i ślepo wyciskaną dekoracją ornamentalną w różnych wariantach kompozycyjnych (ramy z plecionki i zwielokrotnionych motywów ''cerchietto'', obejmujące zwierciadło z wielobocznym medalionem, w centrum którego zazwyczaj tłoczony i malowany superekslibris herbowy Korwina), dopełnianych złoconym napisem dot. zawartości woluminu. Do najoryginalniejszych dzieł należą architektoniczne oprawy z motywem ediculi lub portalu zajmującym większą część okładzin. Niektóre woluminy oprawiano też w luksusowe tkaniny jedwabne i aksamitne, wzbogacane złotniczymi zapięciami. Na części ksiąg pozostawiono ich pierwotne oprawy gotyckie i renesansowe (m.in. z różnych ośrodków introligatorstwa włoskiego). W późniejszych epokach oryginalne k. o. były często zastępowane nowymi oprawami. Wśród pięciu ''corvinianów'' znajdujących się w zbiorach polskich (BN, BCzart., BJagiellońska, BUWr, Książnica Kopernikańska w Toruniu) żadna nie jest chroniona obecnie k. o.
−
−

← poprzednia wersja		Wersja z 22:15, 20 mar 2022
Linia 1:		Linia 1:


−	~~charakterystyczna~~ grupa renesansowych opraw kodeksów iluminowanych ze słynnej humanistycznej biblioteki króla Węgier, Macieja Korwina (†1490), tworzonej od lat 60. XV w., a zwłaszcza po 1476 r. (gdy władca ożenił się z Beatrycze Aragońską), na zamku w Budzie. Część spośród dzieł autorów antycznych i humaniorów oprawił w Budzie anonimowy introligator włoski lub węgierski, określany jako Mistrz Korwina. Stosował on italianizujące formuły materiałowo-techniczne oraz zdobnicze, zazwyczaj o genezie islamskiej. Najczęściej spotykane są oprawy z czerwonej lub brązowej skóry z zapięciami przy dłuższych i krótszych bokach oraz ze złoconą i ślepo wyciskaną dekoracją ornamentalną w różnych wariantach kompozycyjnych (ramy z plecionki i zwielokrotnionych motywów ''cerchietto'', obejmujące zwierciadło z wielobocznym medalionem, w centrum którego zazwyczaj tłoczony i malowany superekslibris herbowy Korwina), dopełnianych złoconym napisem dot. zawartości woluminu. Do najoryginalniejszych dzieł należą architektoniczne oprawy z motywem ediculi lub portalu zajmującym większą część okładzin. Niektóre woluminy oprawiano też w luksusowe tkaniny jedwabne i aksamitne, wzbogacane złotniczymi zapięciami. Na części ksiąg pozostawiono ich pierwotne oprawy gotyckie i renesansowe (m.in. z różnych ośrodków introligatorstwa włoskiego). W późniejszych epokach oryginalne k. o. były często zastępowane nowymi oprawami. Wśród pięciu ''corvinianów'' znajdujących się w zbiorach polskich (BN, BCzart., BJagiellońska, BUWr, Książnica Kopernikańska w Toruniu) żadna nie jest chroniona obecnie k. o.	+	Charakterystyczna grupa renesansowych opraw kodeksów iluminowanych ze słynnej humanistycznej biblioteki króla Węgier, Macieja Korwina (†1490), tworzonej od lat 60. XV w., a zwłaszcza po 1476 r. (gdy władca ożenił się z Beatrycze Aragońską), na zamku w Budzie. Część spośród dzieł autorów antycznych i humaniorów oprawił w Budzie anonimowy introligator włoski lub węgierski, określany jako Mistrz Korwina. Stosował on italianizujące formuły materiałowo-techniczne oraz zdobnicze, zazwyczaj o genezie islamskiej. Najczęściej spotykane są oprawy z czerwonej lub brązowej skóry z zapięciami przy dłuższych i krótszych bokach oraz ze złoconą i ślepo wyciskaną dekoracją ornamentalną w różnych wariantach kompozycyjnych (ramy z plecionki i zwielokrotnionych motywów ''cerchietto'', obejmujące zwierciadło z wielobocznym medalionem, w centrum którego zazwyczaj tłoczony i malowany superekslibris herbowy Korwina), dopełnianych złoconym napisem dot. zawartości woluminu. Do najoryginalniejszych dzieł należą architektoniczne oprawy z motywem ediculi lub portalu zajmującym większą część okładzin. Niektóre woluminy oprawiano też w luksusowe tkaniny jedwabne i aksamitne, wzbogacane złotniczymi zapięciami. Na części ksiąg pozostawiono ich pierwotne oprawy gotyckie i renesansowe (m.in. z różnych ośrodków introligatorstwa włoskiego). W późniejszych epokach oryginalne k. o. były często zastępowane nowymi oprawami. Wśród pięciu ''corvinianów'' znajdujących się w zbiorach polskich (BN, BCzart., BJagiellońska, BUWr, Książnica Kopernikańska w Toruniu) żadna nie jest chroniona obecnie k. o.

← poprzednia wersja		Wersja z 22:15, 20 mar 2022
Linia 1:		Linia 1:
−	~~===Korwinowskie oprawy===~~	+

	charakterystyczna grupa renesansowych opraw kodeksów iluminowanych ze słynnej humanistycznej biblioteki króla Węgier, Macieja Korwina (†1490), tworzonej od lat 60. XV w., a zwłaszcza po 1476 r. (gdy władca ożenił się z Beatrycze Aragońską), na zamku w Budzie. Część spośród dzieł autorów antycznych i humaniorów oprawił w Budzie anonimowy introligator włoski lub węgierski, określany jako Mistrz Korwina. Stosował on italianizujące formuły materiałowo-techniczne oraz zdobnicze, zazwyczaj o genezie islamskiej. Najczęściej spotykane są oprawy z czerwonej lub brązowej skóry z zapięciami przy dłuższych i krótszych bokach oraz ze złoconą i ślepo wyciskaną dekoracją ornamentalną w różnych wariantach kompozycyjnych (ramy z plecionki i zwielokrotnionych motywów ''cerchietto'', obejmujące zwierciadło z wielobocznym medalionem, w centrum którego zazwyczaj tłoczony i malowany superekslibris herbowy Korwina), dopełnianych złoconym napisem dot. zawartości woluminu. Do najoryginalniejszych dzieł należą architektoniczne oprawy z motywem ediculi lub portalu zajmującym większą część okładzin. Niektóre woluminy oprawiano też w luksusowe tkaniny jedwabne i aksamitne, wzbogacane złotniczymi zapięciami. Na części ksiąg pozostawiono ich pierwotne oprawy gotyckie i renesansowe (m.in. z różnych ośrodków introligatorstwa włoskiego). W późniejszych epokach oryginalne k. o. były często zastępowane nowymi oprawami. Wśród pięciu ''corvinianów'' znajdujących się w zbiorach polskich (BN, BCzart., BJagiellońska, BUWr, Książnica Kopernikańska w Toruniu) żadna nie jest chroniona obecnie k. o.		charakterystyczna grupa renesansowych opraw kodeksów iluminowanych ze słynnej humanistycznej biblioteki króla Węgier, Macieja Korwina (†1490), tworzonej od lat 60. XV w., a zwłaszcza po 1476 r. (gdy władca ożenił się z Beatrycze Aragońską), na zamku w Budzie. Część spośród dzieł autorów antycznych i humaniorów oprawił w Budzie anonimowy introligator włoski lub węgierski, określany jako Mistrz Korwina. Stosował on italianizujące formuły materiałowo-techniczne oraz zdobnicze, zazwyczaj o genezie islamskiej. Najczęściej spotykane są oprawy z czerwonej lub brązowej skóry z zapięciami przy dłuższych i krótszych bokach oraz ze złoconą i ślepo wyciskaną dekoracją ornamentalną w różnych wariantach kompozycyjnych (ramy z plecionki i zwielokrotnionych motywów ''cerchietto'', obejmujące zwierciadło z wielobocznym medalionem, w centrum którego zazwyczaj tłoczony i malowany superekslibris herbowy Korwina), dopełnianych złoconym napisem dot. zawartości woluminu. Do najoryginalniejszych dzieł należą architektoniczne oprawy z motywem ediculi lub portalu zajmującym większą część okładzin. Niektóre woluminy oprawiano też w luksusowe tkaniny jedwabne i aksamitne, wzbogacane złotniczymi zapięciami. Na części ksiąg pozostawiono ich pierwotne oprawy gotyckie i renesansowe (m.in. z różnych ośrodków introligatorstwa włoskiego). W późniejszych epokach oryginalne k. o. były często zastępowane nowymi oprawami. Wśród pięciu ''corvinianów'' znajdujących się w zbiorach polskich (BN, BCzart., BJagiellońska, BUWr, Książnica Kopernikańska w Toruniu) żadna nie jest chroniona obecnie k. o.

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 ===Korwinowskie oprawy===
 ==Zobacz też==
 [[Indeks alfabetyczny ]] <br>
+[[Architektoniczne oprawy]] <br>
 ==Grafika==
@@ Linia 14: / Linia 20: @@
 ==Przypisy==
+# Schunke 1944/49, s. 209-227;
 ----
 Autor: '''A.W.'''

Korwinowskie oprawy - Historia wersji

Ela: /* Przypisy */

Vagnerus o 22:15, 20 mar 2022

Vagnerus o 22:15, 20 mar 2022

Vagnerus o 22:15, 20 mar 2022

Vagnerus o 22:15, 20 mar 2022

Vagnerus: Utworzono nową stronę "===Korwinowskie oprawy=== ==Zobacz też== Indeks alfabetyczny ==Grafika== Plik:Korwinowskie oprawy, Bayerische Staatsbibliothek, Monachium, fot...."

Vagnerus: Utworzono nową stronę "===Korwinowskie oprawy=== ==Zobacz też== Indeks alfabetyczny
==Grafika== Plik:Korwinowskie oprawy, Bayerische Staatsbibliothek, Monachium, fot...."