Kapitałka armeńska - Historia wersji

Meg o 12:59, 15 wrz 2021

2021-09-15T12:59:42Z

Ela o 18:43, 9 sty 2021

2021-01-09T18:43:37Z

Cezary o 21:16, 6 sty 2021

2021-01-06T21:16:29Z

Urszula: /* Nazwy w innych językach */ korekta terminu ang.

2020-12-12T17:41:35Z

‎Nazwy w innych językach: korekta terminu ang.

Agnieszka: Proszę zapoznać się z licznymi zmianami redakcyjnymi. Czy są odpowiednie?

2020-09-03T11:27:23Z

Proszę zapoznać się z licznymi zmianami redakcyjnymi. Czy są odpowiednie?

Meg: /* Przypisy */

2019-10-30T17:59:39Z

‎Przypisy

Meg o 21:11, 12 gru 2018

2018-12-12T21:11:05Z

Meg o 21:09, 12 gru 2018

2018-12-12T21:09:02Z

Meg o 21:06, 12 gru 2018

2018-12-12T21:06:15Z

Meg o 21:04, 12 gru 2018

2018-12-12T21:04:18Z

@@ Linia 2: / Linia 2: @@
 (ang. Armenian endband, fr. tranchefile arménienne)
-Kapitałki armeńskie zaliczono (Szirmai) do grupy kodesów bizantyńskich ze względu na cechy budowy kodeksów armeńskich, które noszą w sobie rozwiązania konstrukcyjne spotykane w kodeksach syryjskich, arabskich, koptyjskich, greckich, a nawet etiopskich. Przy czym wcześni skrybowie armeńscy (V w.) mieli styczność głównie z księgami greckimi i najpewniej na ich bazie uczyli się introligatorstwa. Kapitałki armeńskie należą do najbardziej skomplikowanych w wykonaniu. Tradycyjnie składają się z rdzenia głównego, stanowiącego element kapitałki podstawowej i kilku rdzeni dodatkowych. Wszystkie rdzenie obszyte są wzorem zygzakowym w trzech kolorach (il. 1), znane są także zmodyfikowane warianty tej kapitałki (il. 2). Szyto je po dołączeniu okładzin do bloku. Wcześniej całe grzbiety zabezpieczano tkaniną, od około XVIII wieku tkaninę wprowadzano wyłącznie pod kapitałkami, a w wiekach późniejszych w ogóle zaniechano tej czynności. Rdzeń główny jest pojedynczy, wykonany ze stosunkowo grubego sznurka lub zwiniętej skóry i stanowi element  połączenia bloku z okładzinami. Jest przedłużony na okładziny na ok. 20 – 30 mm. i zamocowany przy nich zwykle nicią lnianą. Aby uchronić drewno przed pękaniem, otwory do montażu w okładzinie mogą być celowo wykonane nie w jednej linii,  (il. 3). Do bloku rdzeń główny doszywano przez grzbiety składek dość grubą nicią lnianą, bawełnianą, czasem jedwabną(il. 4). Do tak wykonanej bazy dokładano cieńsze rdzenie, od jednego do czterech, a najczęściej trzy. Materiałem tych rdzeni jest sznurek lub skręcone nici jedwabne. Jeśli użyto tylko jednego dodatkowego rdzenia, umieszczano go nad głównym i były one wówczas prawie tej samej średnicy. Haft obszycia zwykle tworzy zygzak w trzech kolorach – białym, czarnym i czerwonym i jest trójpoziomowy. Kapitałki armeńskie na skutek swojej „wielordzeniowości” są wysokie i wystają ponad okładziny na ok. 5 mm. Styl tych kapitałek pozostał w dużej mierze niezmieniony przez stulecia, aż do XVIII wieku.Charakterystyczne jest także barwienie krawędzi ksiąg armeńskich, zwykle na czerwony kolor, kończące się 5 – 10 mm przed kapitałką i tworzące podkowiasty kształt (il. 5) lub też malowanie aż do kapitałki, powtarzające jej kształt (il. 6).
+Kapitałki armeńskie zalicza się do grupy kapitałek bizantyńskich ze względu na cechy budowy kodeksów armeńskich, które noszą w sobie rozwiązania konstrukcyjne spotykane w kodeksach syryjskich, arabskich, koptyjskich, greckich, a nawet etiopskich. Przy czym wcześni skrybowie armeńscy (V w.) mieli styczność głównie z księgami greckimi i najpewniej na ich bazie uczyli się introligatorstwa. Kapitałki armeńskie należą do najbardziej skomplikowanych w wykonaniu. Tradycyjnie składają się z rdzenia głównego, stanowiącego element kapitałki podstawowej i kilku rdzeni dodatkowych. Wszystkie rdzenie obszyte są wzorem zygzakowym w trzech kolorach (il. 1), znane są także zmodyfikowane warianty tej kapitałki (il. 2). Szyto je po dołączeniu okładzin do bloku. Wcześniej całe grzbiety zabezpieczano tkaniną, od około XVIII wieku tkaninę wprowadzano wyłącznie pod kapitałkami, a w wiekach późniejszych w ogóle zaniechano tej czynności. Rdzeń główny jest pojedynczy, wykonany ze stosunkowo grubego sznurka lub zwiniętej skóry i stanowi element  połączenia bloku z okładzinami. Jest przedłużony na okładziny na ok. 20 – 30 mm. i zamocowany przy nich zwykle nicią lnianą. Aby uchronić drewno przed pękaniem, otwory do montażu w okładzinie mogą być celowo wykonane nie w jednej linii,  (il. 3). Do bloku rdzeń główny doszywano przez grzbiety składek dość grubą nicią lnianą, bawełnianą, czasem jedwabną(il. 4). Do tak wykonanej bazy dokładano cieńsze rdzenie, od jednego do czterech, a najczęściej trzy. Materiałem tych rdzeni jest sznurek lub skręcone nici jedwabne. Jeśli użyto tylko jednego dodatkowego rdzenia, umieszczano go nad głównym i były one wówczas prawie tej samej średnicy. Haft obszycia zwykle tworzy zygzak w trzech kolorach – białym, czarnym i czerwonym i jest trójpoziomowy. Kapitałki armeńskie na skutek swojej „wielordzeniowości” są wysokie i wystają ponad okładziny na ok. 5 mm. Styl tych kapitałek pozostał w dużej mierze niezmieniony przez stulecia, aż do XVIII wieku.Charakterystyczne jest także barwienie krawędzi ksiąg armeńskich, zwykle na czerwony kolor, kończące się 5 – 10 mm przed kapitałką i tworzące podkowiasty kształt (il. 5) lub też malowanie aż do kapitałki, powtarzające jej kształt (il. 6).
-−
-===Dodatkowe informacje===
 W niektórych przypadkach pod obleczeniem na obu końcach kapitałki umieszczano małe kawałki drewna, być może w celu złagodzenia kąta przejścia skóry obleczenia z okładzin nad kapitałki. Drewienka te bardzo trudno jest zauważyć, jeśli oprawa nie jest mocno zniszczona. Obleczenie było zwykle rozcinane w miejscu połączenia kapitałki z okładzinami, by umożliwić wykonanie podwinięć skóry na okładziny oraz zabezpieczyć kapitałki przed zniszczeniem przez częściowe naciągnięcie na nią skóry z grzbietu.
-Do nietypowych kapitałek armeńskich należą kapitałki określane jako „zachodnio-armeńskie”, łączące elementy armeńskie i europejskie. Takie kapitałki opisali Y. R. Khan i T. Ohanyan, badając XVII-wieczne kodeksy armeńskie. Wystają one nad przycięte równo z blokiem okładziny, mają tylko dwa kolory, jeden rdzeń i łańcuszek położony na krawędzi bloku. Często mają też inne mocowanie rdzenia w okładzinach lub też rdzeń w ogóle nie jest w nie wprowadzony (il. 7). W XVIII wieku kapitałki armeńskie coraz częściej miały europejski (angielski) łańcuszek na krawędzi i mocowano je tylko do bloku, a rdzenie docinano na szerokość bloku lub nie (il. 8,9). Inne niestandardowe rozwiązanie to dodatkowy rdzeń w podwinięciu obleczenia (ang. cap-core) (il. 10).
+Do nietypowych kapitałek armeńskich należą kapitałki określane jako „zachodnio-armeńskie”, łączące elementy armeńskie i europejskie.  Wystają one nad przycięte równo z blokiem okładziny, mają tylko dwa kolory, jeden rdzeń i łańcuszek położony na krawędzi bloku. Często mają też inne mocowanie rdzenia w okładzinach lub też rdzeń w ogóle nie jest w nie wprowadzony (il. 7). Od XIX w. kapitałki armeńskie coraz częściej miały europejski (angielski) łańcuszek na krawędzi i mocowano je tylko do bloku, a rdzenie docinano na szerokość bloku lub nie (il. 8,9). Inne niestandardowe rozwiązanie to dodatkowy rdzeń w podwinięciu obleczenia (ang. cap-core) (il. 10).
 ==Zobacz też==
@@ Linia 47: / Linia 45: @@
 ----
-Autor: '''MPG'''
+Autor: '''M.P.B.'''

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
-=Nazwy w innych językach=
+==Kapitałka armeńska==
 (ang. Armenian endband, fr. tranchefile arménienne)
 Kapitałki armeńskie zaliczono (Szirmai) do grupy kodesów bizantyńskich ze względu na cechy budowy kodeksów armeńskich, które noszą w sobie rozwiązania konstrukcyjne spotykane w kodeksach syryjskich, arabskich, koptyjskich, greckich, a nawet etiopskich. Przy czym wcześni skrybowie armeńscy (V w.) mieli styczność głównie z księgami greckimi i najpewniej na ich bazie uczyli się introligatorstwa. Kapitałki armeńskie należą do najbardziej skomplikowanych w wykonaniu. Tradycyjnie składają się z rdzenia głównego, stanowiącego element kapitałki podstawowej i kilku rdzeni dodatkowych. Wszystkie rdzenie obszyte są wzorem zygzakowym w trzech kolorach (il. 1), znane są także zmodyfikowane warianty tej kapitałki (il. 2). Szyto je po dołączeniu okładzin do bloku. Wcześniej całe grzbiety zabezpieczano tkaniną, od około XVIII wieku tkaninę wprowadzano wyłącznie pod kapitałkami, a w wiekach późniejszych w ogóle zaniechano tej czynności. Rdzeń główny jest pojedynczy, wykonany ze stosunkowo grubego sznurka lub zwiniętej skóry i stanowi element  połączenia bloku z okładzinami. Jest przedłużony na okładziny na ok. 20 – 30 mm. i zamocowany przy nich zwykle nicią lnianą. Aby uchronić drewno przed pękaniem, otwory do montażu w okładzinie mogą być celowo wykonane nie w jednej linii,  (il. 3). Do bloku rdzeń główny doszywano przez grzbiety składek dość grubą nicią lnianą, bawełnianą, czasem jedwabną(il. 4). Do tak wykonanej bazy dokładano cieńsze rdzenie, od jednego do czterech, a najczęściej trzy. Materiałem tych rdzeni jest sznurek lub skręcone nici jedwabne. Jeśli użyto tylko jednego dodatkowego rdzenia, umieszczano go nad głównym i były one wówczas prawie tej samej średnicy. Haft obszycia zwykle tworzy zygzak w trzech kolorach – białym, czarnym i czerwonym i jest trójpoziomowy. Kapitałki armeńskie na skutek swojej „wielordzeniowości” są wysokie i wystają ponad okładziny na ok. 5 mm. Styl tych kapitałek pozostał w dużej mierze niezmieniony przez stulecia, aż do XVIII wieku.Charakterystyczne jest także barwienie krawędzi ksiąg armeńskich, zwykle na czerwony kolor, kończące się 5 – 10 mm przed kapitałką i tworzące podkowiasty kształt (il. 5) lub też malowanie aż do kapitałki, powtarzające jej kształt (il. 6).
 =Dodatkowe informacje=
 W niektórych przypadkach pod obleczeniem na obu końcach kapitałki umieszczano małe kawałki drewna, być może w celu złagodzenia kąta przejścia skóry obleczenia z okładzin nad kapitałki. Drewienka te bardzo trudno jest zauważyć, jeśli oprawa nie jest mocno zniszczona. Obleczenie było zwykle rozcinane w miejscu połączenia kapitałki z okładzinami, by umożliwić wykonanie podwinięć skóry na okładziny oraz zabezpieczyć kapitałki przed zniszczeniem przez częściowe naciągnięcie na nią skóry z grzbietu.
 Do nietypowych kapitałek armeńskich należą kapitałki określane jako „zachodnio-armeńskie”, łączące elementy armeńskie i europejskie. Takie kapitałki opisali Y. R. Khan i T. Ohanyan, badając XVII-wieczne kodeksy armeńskie. Wystają one nad przycięte równo z blokiem okładziny, mają tylko dwa kolory, jeden rdzeń i łańcuszek położony na krawędzi bloku. Często mają też inne mocowanie rdzenia w okładzinach lub też rdzeń w ogóle nie jest w nie wprowadzony (il. 7). W XVIII wieku kapitałki armeńskie coraz częściej miały europejski (angielski) łańcuszek na krawędzi i mocowano je tylko do bloku, a rdzenie docinano na szerokość bloku lub nie (il. 8,9). Inne niestandardowe rozwiązanie to dodatkowy rdzeń w podwinięciu obleczenia (ang. cap-core) (il. 10).
 ==Grafika==
@@ Linia 23: / Linia 28: @@
 ==Przypisy==
 #Bibliothéque nationale (red.), Les tranchefiles brodees. Etude historique et technique, Bibliothéque nationale de France 1989.
@@ Linia 41: / Linia 45: @@
 #Szirmai John A., The Archeology of medieval bookbinding, Hants 1999.
 #Scheper K., The Islamic Bookbinding Tradition. A Book Archeological Study, Haga 2014.

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 =Nazwy w innych językach=
-(ang. Armenian endband)
+(ang. Armenian endband, fr. tranchefile arménienne)
 =Opis=

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 =Nazwy w innych językach=
-ang. Western Armenian endband, ang. Armeno-European front-bead endband
+(ang. Armenian endband)
 =Opis=
 Kapitałki armeńskie zaliczono (Szirmai) do grupy kodesów bizantyńskich ze względu na cechy budowy kodeksów armeńskich, które noszą w sobie rozwiązania konstrukcyjne spotykane w kodeksach syryjskich, arabskich, koptyjskich, greckich, a nawet etiopskich. Przy czym wcześni skrybowie armeńscy (V w.) mieli styczność głównie z księgami greckimi i najpewniej na ich bazie uczyli się introligatorstwa. Kapitałki armeńskie należą do najbardziej skomplikowanych w wykonaniu. Tradycyjnie składają się z rdzenia głównego, stanowiącego element kapitałki podstawowej i kilku rdzeni dodatkowych. Wszystkie rdzenie obszyte są wzorem zygzakowym w trzech kolorach (il. 1), znane są także zmodyfikowane warianty tej kapitałki (il. 2). Szyto je po dołączeniu okładzin do bloku. Wcześniej całe grzbiety zabezpieczano tkaniną, od około XVIII wieku tkaninę wprowadzano wyłącznie pod kapitałkami, a w wiekach późniejszych w ogóle zaniechano tej czynności. Rdzeń główny jest pojedynczy, wykonany ze stosunkowo grubego sznurka lub zwiniętej skóry i stanowi element  połączenia bloku z okładzinami. Jest przedłużony na okładziny na ok. 20 – 30 mm. i zamocowany przy nich zwykle nicią lnianą. Aby uchronić drewno przed pękaniem, otwory do montażu w okładzinie mogą być celowo wykonane nie w jednej linii,  (il. 3). Do bloku rdzeń główny doszywano przez grzbiety składek dość grubą nicią lnianą, bawełnianą, czasem jedwabną(il. 4). Do tak wykonanej bazy dokładano cieńsze rdzenie, od jednego do czterech, a najczęściej trzy. Materiałem tych rdzeni jest sznurek lub skręcone nici jedwabne. Jeśli użyto tylko jednego dodatkowego rdzenia, umieszczano go nad głównym i były one wówczas prawie tej samej średnicy. Haft obszycia zwykle tworzy zygzak w trzech kolorach – białym, czarnym i czerwonym i jest trójpoziomowy. Kapitałki armeńskie na skutek swojej „wielordzeniowości” są wysokie i wystają ponad okładziny na ok. 5 mm. Styl tych kapitałek pozostał w dużej mierze niezmieniony przez stulecia, aż do XVIII wieku.Charakterystyczne jest także barwienie krawędzi ksiąg armeńskich, zwykle na czerwony kolor, kończące się 5 – 10 mm przed kapitałką i tworzące podkowiasty kształt (il. 5) lub też malowanie aż do kapitałki, powtarzające jej kształt (il. 6).

@@ Linia 2: / Linia 2: @@
 ang. Western Armenian endband, ang. Armeno-European front-bead endband
 =Opis=
-Kapitałki armeńskie zaliczono (Szirmai) do grupy kodesów bizantyńskich ze względu na cechy budowy kodeksów armeńskich, które noszą w sobie rozwiązania konstrukcyjne spotykane w kodeksach syryjskich, arabskich, koptyjskich, greckich, a nawet etiopskich. Przy czym wcześni skrybowie armeńscy (V w.) mieli styczność głównie z księgami greckimi i najpewniej na ich bazie uczyli się introligatorstwa. Kapitałki armeńskie należą do najbardziej skomplikowanych w wykonaniu. Tradycyjnie składają się z rdzenia głównego, stanowiącego element kapitałki podstawowej i kilku rdzeni dodatkowych. Wszystkie rdzenie obszyte są wzorem zygzakowym w trzech kolorach (il. 1), znane są także zmodyfikowane warianty tej kapitałki (il. 2). Szyto je po dołączeniu okładzin do bloku. Wcześniej całe grzbiety zabezpieczano tkaniną, od około XVIII wieku tkaninę wprowadzano wyłącznie pod kapitałkami, a w wiekach późniejszych w ogóle zaniechano tej czynności. Rdzeń główny jest pojedynczy, wykonany z stosunkowo grubego sznurka lub zwiniętej skóry i jest elementem połączenia bloku z okładzinami. Jest przedłużony na okładziny na ok. 20 – 30 mm. Zamocowany jest przy nich zwykle nicią lnianą. Otwory do montażu w okładzinie mogą być celowo wykonane nie w jednej linii, aby uchronić drewno przed pękaniem (il. 3). Do bloku rdzeń  główny doszywano przez grzbiety składek  dość grubą nicią lnianą, bawełnianą, czasem jedwabną(il. 4). Do tak wykonanej bazy dokładano cieńsze rdzenie, od jednego do czterech, a najczęściej trzy. Materiałem tych rdzeni jest sznurek lub skręcone nici jedwabne. Jeśli użyto tylko jednego dodatkowego rdzenia, umieszczano go nad głównym i były one wówczas prawie tej samej średnicy. Haft obszycia zwykle tworzy zygzak w trzech kolorach – białym, czarnym i czerwonym i jest trójpoziomowy. Kapitałki armeńskie przez swoją „wielordzeniowość” są wysokie i wystają ponad okładziny na ok. 5 mm. Styl tych kapitałek pozostał w dużej mierze niezmieniony przez stulecia, aż do XVIII wieku.Charakterystyczne jest także barwienie krawędzi ksiąg armeńskich, zwykle na czerwony kolor, kończące się 5 – 10 mm przed kapitałką z utworzeniem podkowiastego kształtu (il. 5) lub też malowania aż do kapitałki, powtarzając jakby jej kształt (il. 6).
+Kapitałki armeńskie zaliczono (Szirmai) do grupy kodesów bizantyńskich ze względu na cechy budowy kodeksów armeńskich, które noszą w sobie rozwiązania konstrukcyjne spotykane w kodeksach syryjskich, arabskich, koptyjskich, greckich, a nawet etiopskich. Przy czym wcześni skrybowie armeńscy (V w.) mieli styczność głównie z księgami greckimi i najpewniej na ich bazie uczyli się introligatorstwa. Kapitałki armeńskie należą do najbardziej skomplikowanych w wykonaniu. Tradycyjnie składają się z rdzenia głównego, stanowiącego element kapitałki podstawowej i kilku rdzeni dodatkowych. Wszystkie rdzenie obszyte są wzorem zygzakowym w trzech kolorach (il. 1), znane są także zmodyfikowane warianty tej kapitałki (il. 2). Szyto je po dołączeniu okładzin do bloku. Wcześniej całe grzbiety zabezpieczano tkaniną, od około XVIII wieku tkaninę wprowadzano wyłącznie pod kapitałkami, a w wiekach późniejszych w ogóle zaniechano tej czynności. Rdzeń główny jest pojedynczy, wykonany ze stosunkowo grubego sznurka lub zwiniętej skóry i stanowi element  połączenia bloku z okładzinami. Jest przedłużony na okładziny na ok. 20 – 30 mm. i zamocowany przy nich zwykle nicią lnianą. Aby uchronić drewno przed pękaniem, otwory do montażu w okładzinie mogą być celowo wykonane nie w jednej linii,  (il. 3). Do bloku rdzeń główny doszywano przez grzbiety składek dość grubą nicią lnianą, bawełnianą, czasem jedwabną(il. 4). Do tak wykonanej bazy dokładano cieńsze rdzenie, od jednego do czterech, a najczęściej trzy. Materiałem tych rdzeni jest sznurek lub skręcone nici jedwabne. Jeśli użyto tylko jednego dodatkowego rdzenia, umieszczano go nad głównym i były one wówczas prawie tej samej średnicy. Haft obszycia zwykle tworzy zygzak w trzech kolorach – białym, czarnym i czerwonym i jest trójpoziomowy. Kapitałki armeńskie na skutek swojej „wielordzeniowości” są wysokie i wystają ponad okładziny na ok. 5 mm. Styl tych kapitałek pozostał w dużej mierze niezmieniony przez stulecia, aż do XVIII wieku.Charakterystyczne jest także barwienie krawędzi ksiąg armeńskich, zwykle na czerwony kolor, kończące się 5 – 10 mm przed kapitałką i tworzące podkowiasty kształt (il. 5) lub też malowanie aż do kapitałki, powtarzające jej kształt (il. 6).
 =Dodatkowe informacje=
-W niektórych przypadkach pod obleczeniem na obu końcach kapitałki umieszczano małe kawałki drewna, być może w celu złagodzenia kąta przejścia skóry obleczenia z okładzin nad kapitałki. Drewienka te bardzo trudno jest zauważyć, jeśli oprawa nie jest mocno zniszczona. Obleczenie było zwykle rozcinane w miejscu połączenia kapitałki z okładzinami, by możliwe było wykonanie podwinięć skóry na okładziny oraz zabezpieczenie kapitałki przed zniszczeniem przez częściowe naciągnięcie na nią skóry z grzbietu.
+W niektórych przypadkach pod obleczeniem na obu końcach kapitałki umieszczano małe kawałki drewna, być może w celu złagodzenia kąta przejścia skóry obleczenia z okładzin nad kapitałki. Drewienka te bardzo trudno jest zauważyć, jeśli oprawa nie jest mocno zniszczona. Obleczenie było zwykle rozcinane w miejscu połączenia kapitałki z okładzinami, by umożliwić wykonanie podwinięć skóry na okładziny oraz zabezpieczyć kapitałki przed zniszczeniem przez częściowe naciągnięcie na nią skóry z grzbietu.
-Do nietypowych kapitałek armeńskich należą kapitałki określane jako „zachodnio-armeńskie”, łączące elementy armeńskie i europejskie. Takie kapitałki opisano (Y. R. Khan i T. Ohanyan) przy XVII-wiecznych  kodeksach armeńskich. Wystają one nad przycięte równo z blokiem okładziny, mają tylko dwa kolory, jeden rdzeń i łańcuszek położony na krawędzi bloku.  Często mają też inne mocowanie rdzenia w okładzinach lub też rdzeń w ogóle nie jest wprowadzony w nie (il. 7). W XVIII wieku kapitałki armeńskie coraz częściej miały europejski (angielski) łańcuszek na krawędzi i mocowano je tylko do bloku, a rdzenie docinano na szerokość bloku lub nie (il. 8,9). Innym niestandardowym rozwiązaniem jest np. dodatkowy rdzeń w podwinięciu obleczenia (ang. cap-core) (il. 10).
+Do nietypowych kapitałek armeńskich należą kapitałki określane jako „zachodnio-armeńskie”, łączące elementy armeńskie i europejskie. Takie kapitałki opisali Y. R. Khan i T. Ohanyan, badając XVII-wieczne kodeksy armeńskie. Wystają one nad przycięte równo z blokiem okładziny, mają tylko dwa kolory, jeden rdzeń i łańcuszek położony na krawędzi bloku. Często mają też inne mocowanie rdzenia w okładzinach lub też rdzeń w ogóle nie jest w nie wprowadzony (il. 7). W XVIII wieku kapitałki armeńskie coraz częściej miały europejski (angielski) łańcuszek na krawędzi i mocowano je tylko do bloku, a rdzenie docinano na szerokość bloku lub nie (il. 8,9). Inne niestandardowe rozwiązanie to dodatkowy rdzeń w podwinięciu obleczenia (ang. cap-core) (il. 10).
 ==Grafika==
@@ Linia 14: / Linia 14: @@
 File:Il. ar4.jpg|il. 4. Widoczne gęste szycie rdzenia podstawowego, XV/XVI w.
 File:Il. ar5.jpg|il. 5. Barwienie krawędzi omijające kapitałkę w kodeksie armeńskim, XVIII w.
-File:Il. ar6.jpg|il. 6.Dekoracyjnie pomalowana krawędź w kodeksie armeńskim, powtórzenie kształtu kaptałki, 1647 r.
+File:Il. ar6.jpg|il. 6.Dekoracyjnie pomalowana krawędź w kodeksie armeńskim, powtórzenie kształtu kapitałki, 1647 r.
 File:Il. ar7.jpg|il. 7. Kapitałka z rdzeniem mocowanym w nacięciu okładziny, 1733 r.
 File:Il. ar8.jpg|il. 8. Kapitałka z łańcuszkiem na krawędzi bloku – styl angielski, 1727/28 r.

@@ Linia 28: / Linia 28: @@
 #Boudalis G., Twined Endbands in the Bookbinding Traditions of the Eastern Mediterranean, 2014.
 #Cermanova T., Kapitalek, dulezity prvek knizni vazby a jeho funkce, praca licencjacka, Univerzita Pardubice, Pardubice 2008.
 #Evetts D. M., Traditional Islamic Chevron Headband, „Guild of Book Workers Journal”, 1981, t. 19, nr 1,
 #Greenfield Jane, Hille Jenny, Headbands: How to Work Them, New Castle 1991.

@@ Linia 18: / Linia 18: @@
 File:Il. ar8.jpg|il. 8. Kapitałka z łańcuszkiem na krawędzi bloku – styl angielski, 1727/28 r.
 File:Il. ar9.jpg|il. 9. Kapitałka „zachodnio-armeńska” zachodząca na okładziny z stopką na krawędzi bloku.
-File:Thing.jpg|Obrazek 4
+File:Il. ar10.jpg|il. 10. Uszkodzona kapitałka z cienkim rdzeniem dodanym do podwinięcia obleczenia XV/XVI w.
 </gallery>