Kameryzowanie - Historia wersji

Ela: /* Przypisy */

2022-04-20T22:28:41Z

‎Przypisy

Ela: /* Zobacz też */

2022-04-20T22:28:06Z

‎Zobacz też

Ela: /* Kameryzowanie */

2022-02-23T21:43:39Z

‎Kameryzowanie

Ela: /* Kameryzowanie */

2022-02-23T21:42:27Z

‎Kameryzowanie

Vagnerus: /* Grafika */

2021-01-24T18:12:15Z

‎Grafika

Vagnerus: /* Grafika */

2021-01-24T18:08:55Z

‎Grafika

Ela o 19:17, 17 sty 2021

2021-01-17T19:17:43Z

Vagnerus o 18:35, 10 sty 2021

2021-01-10T18:35:08Z

Ela o 18:39, 9 sty 2021

2021-01-09T18:39:29Z

Ela o 18:39, 9 sty 2021

2021-01-09T18:39:19Z

@@ Linia 23: / Linia 23: @@
 ==Przypisy==
+# Gradowski 1980, s. 80-89;
 ----
 Autor: '''A.W.'''

@@ Linia 9: / Linia 9: @@
 [[Liturgicznych ksiąg oprawy]] <br>
 [[Złotnicze oprawy ]] <br>
 ==Grafika==

@@ Linia 2: / Linia 2: @@
 (fr. sertissage)
-Wysadzanie wyrobów złotniczych (np. relikwiarze, oprawy ksiąg liturgicznych) kamieniami szlachetnymi, półszlachetnymi oraz innymi materiałami mineralnymi i organicznymi, jak barwne szkiełka, perły, korale, a nawet drewno. Stanowi jeden z najefektowniejszych sposobów dekoracji ksiąg w złotniczych oprawach. Szczególnie charakterystyczne dla dzieł wczesnośredniowiecznych (np. Ewangeliarz królowej Teodolindy, pocz. VII w., Ewangeliarz Ottona III, ok. 1000 r.), na których zestawy do kilkuset takich elementów, zamontowanych na złotych lub złoconych blachach, wzbogacały wizerunki i sceny figuralne oraz ornamenty. Tradycję tę kontynuowano w epoce gotyckiej; zazwyczaj jednak ówczesne oprawy cechują się mniejszą liczbą kamieni szlachetnych itp. obiektów na okładzinach oraz sąsiadowaniem z – nierzadko rozbudowanymi – kompozycjami plastycznymi, odlewanymi ze szlachetnych kruszców. W nowożytnych stuleciach technikę tę coraz rzadziej stosowano na księgach liturgicznych, przeważnie też ograniczając liczbę i szlachetność użytych kamieni. Jednocześnie pojawiały się one na luksusowych, złotniczych oprawach modlitewników. W XIX-XXI w. zdarzają się nawiązania do tradycji średniowiecznej, jednak najczęściej mają one symboliczny charakter (poprzez użycie imitacji kamieni szlachetnych). Kontynuację tradycji bizantyńskiej stanowi k. perłami i nieoszlifowanymi kamieniami szlachetnymi ksiąg liturgicznych w obrządku rusko-bizantyńskim. We współczesnym introligatorstwie artystycznym k. stosuje się w wyjątkowych sytuacjach, np. na oprawach zamawianych jako dary dyplomatyczne.
+Wysadzanie wyrobów złotniczych (np. relikwiarze, oprawy ksiąg liturgicznych) kamieniami szlachetnymi, półszlachetnymi oraz innymi materiałami mineralnymi i organicznymi, jak barwne szkiełka, perły, korale, a nawet drewno. Stanowi jeden z najefektowniejszych sposobów dekoracji ksiąg w złotniczych oprawach. Szczególnie charakterystyczne dla dzieł wczesnośredniowiecznych (np. Ewangeliarz królowej Teodolindy, pocz. VII w., Ewangeliarz Ottona III, ok. 1000 r.), na których zestawy do kilkuset takich elementów, zamontowanych na złotych lub złoconych blachach, wzbogacały wizerunki i sceny figuralne oraz ornamenty. Tradycję tę kontynuowano w epoce gotyckiej; zazwyczaj jednak ówczesne oprawy cechują się mniejszą liczbą kamieni szlachetnych itp. obiektów na okładzinach oraz sąsiadowaniem z – nierzadko rozbudowanymi – kompozycjami plastycznymi, odlewanymi ze szlachetnych kruszców. W nowożytnych stuleciach technikę tę coraz rzadziej stosowano na księgach liturgicznych, przeważnie też ograniczając liczbę i wartość użytych kamieni. Jednocześnie pojawiały się one na luksusowych, złotniczych oprawach modlitewników. W XIX-XXI w. zdarzają się nawiązania do tradycji średniowiecznej, jednak najczęściej mają one symboliczny charakter (poprzez użycie imitacji kamieni szlachetnych). Kontynuację tradycji bizantyńskiej stanowi k. perłami i nieoszlifowanymi kamieniami szlachetnymi ksiąg liturgicznych w obrządku rusko-bizantyńskim. We współczesnym introligatorstwie artystycznym k. stosuje się w wyjątkowych sytuacjach, np. na oprawach zamawianych jako dary dyplomatyczne.
 ==Zobacz też==

@@ Linia 2: / Linia 2: @@
 (fr. sertissage)
-Wysadzanie wyrobów złotniczych (np. relikwiarze, oprawy ksiąg liturgicznych) kamieniami szlachetnymi, półszlachetnymi oraz innymi materiałami mineralnymi i organicznymi, jak barwne szkiełka, perły, korale, a nawet drewno. Stanowi jeden z najefektowniejszych sposobów dekoracji ksiąg w złotniczych oprawach. Szczególnie charakterystyczne dla dzieł wczesnośredniowiecznych (np. Ewangeliarz królowej Teodolindy, pocz. VII w., Ewangeliarz Ottona III, ok. 1000 r.), na których zestawy do kilkuset takich elementów, zamontowanych na złotych lub złoconych blachach, wzbogacały wizerunki i sceny figuralne oraz ornamenty. Tradycję tę kontynuowano w epoce gotyckiej; zazwyczaj jednak ówczesne oprawy cechują się mniejszą liczbą kamieni szlachetnych itp. obiektów na okładzinach oraz sąsiadowaniem z – nierzadko rozbudowanymi – kompozycjami plastycznymi, odlewanymi w szlachetnych kruszcach. W nowożytnych stuleciach technikę tę coraz rzadziej stosowano na księgach liturgicznych, przeważnie też ograniczając liczbę i szlachetność użytych kamieni. Jednocześnie pojawiały się one na luksusowych, złotniczych oprawach modlitewników. W XIX-XXI w. zdarzają się nawiązania do tradycji średniowiecznej, jednak najczęściej mają one symboliczny charakter (poprzez użycie imitacji kamieni szlachetnych). Kontynuację tradycji bizantyńskiej stanowi k. perłami i nieoszlifowanymi kamieniami szlachetnymi ksiąg liturgicznych w obrządku rusko-bizantyńskim. We współczesnym introligatorstwie artystycznym k. stosuje się w wyjątkowych sytuacjach, np. na oprawach zamawianych jako dary dyplomatyczne.
+Wysadzanie wyrobów złotniczych (np. relikwiarze, oprawy ksiąg liturgicznych) kamieniami szlachetnymi, półszlachetnymi oraz innymi materiałami mineralnymi i organicznymi, jak barwne szkiełka, perły, korale, a nawet drewno. Stanowi jeden z najefektowniejszych sposobów dekoracji ksiąg w złotniczych oprawach. Szczególnie charakterystyczne dla dzieł wczesnośredniowiecznych (np. Ewangeliarz królowej Teodolindy, pocz. VII w., Ewangeliarz Ottona III, ok. 1000 r.), na których zestawy do kilkuset takich elementów, zamontowanych na złotych lub złoconych blachach, wzbogacały wizerunki i sceny figuralne oraz ornamenty. Tradycję tę kontynuowano w epoce gotyckiej; zazwyczaj jednak ówczesne oprawy cechują się mniejszą liczbą kamieni szlachetnych itp. obiektów na okładzinach oraz sąsiadowaniem z – nierzadko rozbudowanymi – kompozycjami plastycznymi, odlewanymi ze szlachetnych kruszców. W nowożytnych stuleciach technikę tę coraz rzadziej stosowano na księgach liturgicznych, przeważnie też ograniczając liczbę i szlachetność użytych kamieni. Jednocześnie pojawiały się one na luksusowych, złotniczych oprawach modlitewników. W XIX-XXI w. zdarzają się nawiązania do tradycji średniowiecznej, jednak najczęściej mają one symboliczny charakter (poprzez użycie imitacji kamieni szlachetnych). Kontynuację tradycji bizantyńskiej stanowi k. perłami i nieoszlifowanymi kamieniami szlachetnymi ksiąg liturgicznych w obrządku rusko-bizantyńskim. We współczesnym introligatorstwie artystycznym k. stosuje się w wyjątkowych sytuacjach, np. na oprawach zamawianych jako dary dyplomatyczne.
 ==Zobacz też==

@@ Linia 16: / Linia 16: @@
 Plik:Kameryzowanie, Kameryzowana oprawa Ewangeliarza Ottona III, Monachium, BStB, X w. wg Ganz 2015.jpg | Kameryzowana dekoracja oprawy Ewangeliarza Ottona III, Monachium, X w., Bayerische Staatsbibliothek, repr. wg: Ganz 2015
 Plik:Kameryzowanie, kameryzowane kamienie szlachetne w złotniczej oprawie ewangeliarza, Niemcy, ok. poł. XII w., fot. wg. einbaende.digitale-sammlungen.de .jpg | Kameryzowane kamienie szlachetne w złotniczej oprawie ewangeliarza, Niemcy, ok. poł. XII w., fot. wg.: einbaende.digitale-sammlungen.de
 </gallery>

← poprzednia wersja		Wersja z 19:17, 17 sty 2021
Linia 1:		Linia 1:
−	===Kameryzowanie===	+	==Kameryzowanie==
	(fr. sertissage)		(fr. sertissage)

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 ===Kameryzowanie===
 (fr. sertissage)
 Wysadzanie wyrobów złotniczych (np. relikwiarze, oprawy ksiąg liturgicznych) kamieniami szlachetnymi, półszlachetnymi oraz innymi materiałami mineralnymi i organicznymi, jak barwne szkiełka, perły, korale, a nawet drewno. Stanowi jeden z najefektowniejszych sposobów dekoracji ksiąg w złotniczych oprawach. Szczególnie charakterystyczne dla dzieł wczesnośredniowiecznych (np. Ewangeliarz królowej Teodolindy, pocz. VII w., Ewangeliarz Ottona III, ok. 1000 r.), na których zestawy do kilkuset takich elementów, zamontowanych na złotych lub złoconych blachach, wzbogacały wizerunki i sceny figuralne oraz ornamenty. Tradycję tę kontynuowano w epoce gotyckiej; zazwyczaj jednak ówczesne oprawy cechują się mniejszą liczbą kamieni szlachetnych itp. obiektów na okładzinach oraz sąsiadowaniem z – nierzadko rozbudowanymi – kompozycjami plastycznymi, odlewanymi w szlachetnych kruszcach. W nowożytnych stuleciach technikę tę coraz rzadziej stosowano na księgach liturgicznych, przeważnie też ograniczając liczbę i szlachetność użytych kamieni. Jednocześnie pojawiały się one na luksusowych, złotniczych oprawach modlitewników. W XIX-XXI w. zdarzają się nawiązania do tradycji średniowiecznej, jednak najczęściej mają one symboliczny charakter (poprzez użycie imitacji kamieni szlachetnych). We współczesnym introligatorstwie artystycznym k. stosuje się w wyjątkowych sytuacjach, np. na oprawach zamawianych jako dary dyplomatyczne.