Inskrypcja - Historia wersji

Ela o 10:25, 7 mar 2022

2022-03-07T10:25:19Z

Urszula: /* Inskrypcja */ uzupełn. term. ang.

2022-01-07T20:51:39Z

‎Inskrypcja: uzupełn. term. ang.

Vagnerus o 21:21, 16 wrz 2021

2021-09-16T21:21:09Z

Vagnerus o 21:20, 16 wrz 2021

2021-09-16T21:20:05Z

Vagnerus: /* Zobacz też */

2021-09-16T21:16:05Z

‎Zobacz też

Vagnerus: /* Zobacz też */

2021-09-16T21:15:34Z

‎Zobacz też

Vagnerus: /* Inskrypcja */

2021-09-16T21:15:26Z

‎Inskrypcja

Vagnerus: /* Inskrypcja */

2021-09-16T21:15:11Z

‎Inskrypcja

Vagnerus: Utworzono nową stronę "==Inskrypcja== (także: epigraf) Napis ryty/grawerowany w twardym materiale, jak metal, drewno czy kamień. W zdobnictwie opraw i-e sensu stricto wstępują na →zło..."

2021-09-16T21:14:25Z

Utworzono nową stronę "==Inskrypcja== (także: epigraf) Napis ryty/grawerowany w twardym materiale, jak metal, drewno czy kamień. W zdobnictwie opraw i-e sensu stricto wstępują na →zło..."

Nowa strona

==Inskrypcja==
(także: epigraf)

Napis ryty/grawerowany w twardym materiale, jak metal, drewno czy kamień. W zdobnictwie opraw i-e sensu stricto wstępują na →złotniczych oprawach (w tym →srebrnych oprawach) oraz na →płaskorzeźbionych oprawach z drewna lub kości słoniowej. Nierzadko stanowią ważny element kompozycji takich dzieł, dopełniając treść wizerunków i scen, rzadko zaś mają autonomiczny charakter, występując bez innych składników dekoracji. W gatunku liternictwa reprezentowanym przez i. ujawnia się ewolucja pisma od późnoantycznych i wczesnośredniowiecznych mutacji kapitały rzymskiej po współczesne kroje antykwy. Ze względu na najczęściej uroczystą i reprezentacyjną funkcję opraw z i-mi, nadaje się im formy majuskułowe. Przeważnie też liternictwo i. odznacza się wystudiowanymi proporcjami i szlachetnymi technikami opracowania (oprócz najczęstszego →grawerowania wyzbytego dodatkowych zabiegów dekoracyjnych, także →emaliowanie i niellowanie). W definicji pojęcia i. mieszczą się też napisy wyryte na plakietach (np. niderlandzkich plakietach z XV-XVI w., renesansowych plakietach środkowoeuropejskich z XVI w.) i tworzące wypukły relief na skórze. Na pograniczu techniki rytowania i puncowania w metalu sytuują się zaś napisy często umieszczane na radełkach oraz plakietach i dużych tłokach (np. i-e dookolne bądź widniejące u dołu prostokątnej kompozycji). Specyficzną, ale pokrewną rytowaniu, techniką wykonania cechują się i-e na skórzanych, →nacinanych oprawach. W szerszym rozumieniu pojęcie i. odnosi się do: →napisów, których forma naśladuje rycie/grawerowanie (np. →sztancowane napisy na mosiężnych okuciach i zapięciach opraw z XV-XVI w.), ponadto do napisów wyciskanych z tłoków – zwłaszcza w technice złocenia lub srebrzenia – na skórze lub pergaminie, co niekiedy przypominać miało →tablicę inskrypcyjną (w tym tzw. →tabula ansata).

==Zobacz też==

[[Indeks alfabetyczny ]] 
[[Emaliowana dekoracja]] 
[[Grawerowana dekoracja]] 
[[Nacinane oprawy]] 
[[Napis]] 
[[Niellowana dekoracja]] 
[[Płaskorzeźbione oprawy]] 
[[Srebrne oprawy]] 
[[Sztancowanie]] 
[[Tablica inskrypcyjna]] 
[[''Tabula ansata'' oprawy]] 
[[Złotnicze oprawy]] 

==Grafika==

<gallery>
File:Bookbinders_2.jpg|Obrazek 1
File:Bookbinders_3.jpg|Obrazek 2

</gallery>

==Przypisy==

# Przypis 1
# Przypis 2

----
Autor: '''A.W.'''

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 ===Inskrypcja===
-(także: epigraf) (ang. inscription)
+(także: epigraf) (ang. inscription; fr. inscription; niem. Inschrift)
 Napis ryty/grawerowany w twardym materiale, jak metal, drewno czy kamień. W zdobnictwie opraw i-e sensu stricto wstępują na złotniczych oprawach (w tym srebrnych oprawach) oraz na płaskorzeźbionych oprawach z drewna lub kości słoniowej. Nierzadko stanowią ważny element kompozycji takich dzieł, dopełniając treść wizerunków i scen, rzadko zaś mają autonomiczny charakter, występując bez innych składników dekoracji. W gatunku liternictwa reprezentowanym przez i. ujawnia się ewolucja pisma od późnoantycznych i wczesnośredniowiecznych mutacji kapitały rzymskiej po współczesne kroje antykwy. Ze względu na najczęściej uroczystą i reprezentacyjną funkcję opraw z i-mi, nadaje się im formy majuskułowe. Przeważnie też liternictwo i. odznacza się wystudiowanymi proporcjami i szlachetnymi technikami opracowania (oprócz najczęstszego grawerowania wyzbytego dodatkowych zabiegów dekoracyjnych, także emaliowanie i niellowanie). W definicji pojęcia i. mieszczą się też napisy wyryte na plakietach (np. niderlandzkich plakietach z XV-XVI w., renesansowych plakietach środkowoeuropejskich z XVI w.) i tworzące wypukły relief na skórze. Na pograniczu techniki rytowania i puncowania w metalu sytuują się zaś napisy często umieszczane na radełkach oraz plakietach i dużych tłokach (np. i-e dookolne bądź widniejące u dołu prostokątnej kompozycji).  Specyficzną, ale pokrewną rytowaniu, techniką wykonania cechują się i-e na skórzanych, nacinanych oprawach. W szerszym rozumieniu pojęcie i. odnosi się do: napisów, których forma naśladuje rycie/grawerowanie (np. sztancowane napisy na mosiężnych okuciach i zapięciach opraw z XV-XVI w.), ponadto do napisów wyciskanych z tłoków – zwłaszcza w technice złocenia lub srebrzenia – na skórze lub pergaminie, co niekiedy przypominać miało tablicę inskrypcyjną (w tym tzw. ''tabula ansata'').

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 ===Inskrypcja===
-(także: epigraf)
+(także: epigraf) (ang. inscription)
 Napis ryty/grawerowany w twardym materiale, jak metal, drewno czy kamień. W zdobnictwie opraw i-e sensu stricto wstępują na złotniczych oprawach (w tym srebrnych oprawach) oraz na płaskorzeźbionych oprawach z drewna lub kości słoniowej. Nierzadko stanowią ważny element kompozycji takich dzieł, dopełniając treść wizerunków i scen, rzadko zaś mają autonomiczny charakter, występując bez innych składników dekoracji. W gatunku liternictwa reprezentowanym przez i. ujawnia się ewolucja pisma od późnoantycznych i wczesnośredniowiecznych mutacji kapitały rzymskiej po współczesne kroje antykwy. Ze względu na najczęściej uroczystą i reprezentacyjną funkcję opraw z i-mi, nadaje się im formy majuskułowe. Przeważnie też liternictwo i. odznacza się wystudiowanymi proporcjami i szlachetnymi technikami opracowania (oprócz najczęstszego grawerowania wyzbytego dodatkowych zabiegów dekoracyjnych, także emaliowanie i niellowanie). W definicji pojęcia i. mieszczą się też napisy wyryte na plakietach (np. niderlandzkich plakietach z XV-XVI w., renesansowych plakietach środkowoeuropejskich z XVI w.) i tworzące wypukły relief na skórze. Na pograniczu techniki rytowania i puncowania w metalu sytuują się zaś napisy często umieszczane na radełkach oraz plakietach i dużych tłokach (np. i-e dookolne bądź widniejące u dołu prostokątnej kompozycji).  Specyficzną, ale pokrewną rytowaniu, techniką wykonania cechują się i-e na skórzanych, nacinanych oprawach. W szerszym rozumieniu pojęcie i. odnosi się do: napisów, których forma naśladuje rycie/grawerowanie (np. sztancowane napisy na mosiężnych okuciach i zapięciach opraw z XV-XVI w.), ponadto do napisów wyciskanych z tłoków – zwłaszcza w technice złocenia lub srebrzenia – na skórze lub pergaminie, co niekiedy przypominać miało tablicę inskrypcyjną (w tym tzw. ''tabula ansata'').

@@ Linia 22: / Linia 22: @@
 <gallery>
-File:Bookbinders_2.jpg|Obrazek 1
+Plik:Inskrypcje na oprawie z kości słoniowej, Graduał z Monzy, VI w., Museo e Tresoro del Duomo di Monza, fot. wg Ganz 2015.jpg | Inskrypcje na oprawie z kości słoniowej, Graduał z Monzy, VI w., Museo e Tresoro del Duomo di Monza, fot. wg Ganz 2015
-File:Bookbinders_3.jpg|Obrazek 2
+Plik:Inskrypcje na złotniczej oprawie Liber Aureus z Prüm, prawdopodobnie 1106.1106, Trewir, Stadtbibliothek fot. wg Nolden 2013.jpg | Inskrypcje na złotniczej oprawie ''Liber Aureus'' z Prüm, prawdopodobnie 1106-1106, Trewir, Stadtbibliothek fot. wg: Nolden 2013
 </gallery>
@@ Linia 29: / Linia 32: @@
 ==Przypisy==
-# Plik:Inskrypcje na oprawie z kości słoniowej, Graduał z Monzy, VI w., Museo e Tresoro del Duomo di Monza, fot. wg Ganz 2015.jpg | Inskrypcje na oprawie z kości słoniowej, Graduał z Monzy, VI w., Museo e Tresoro del Duomo di Monza, fot. wg Ganz 2015
+# Steenbock 1965;
-Plik:Inskrypcje na złotniczej oprawie Liber Aureus z Prüm, prawdopodobnie 1106.1106, Trewir, Stadtbibliothek fot. wg Nolden 2013.jpg | Inskrypcje na złotniczej oprawie ''Liber Aureus'' z Prüm, prawdopodobnie 1106-1106, Trewir, Stadtbibliothek fot. wg: Nolden 2013
+# Schmidt-Künsemüller 1980;
-Plik:Inskrypcje na złotniczej oprawie Ewangeliarza Bernwarda, pocz. XI i kon. XII w., Hildesheim, skarbiec katedralny, fot. wg Ganz 2015.jpg | Inskrypcje na złotniczej oprawie Ewangeliarza Bernwarda, pocz. XI i kon. XII w., Hildesheim, skarbiec katedralny, fot. wg: Ganz 2015
+# Fogelmark 1990;
-Plik:Inskrypcje na oprawie ze Srebrnej Biblioteki ks. Albrechta i jego żony Anny Marii, po 1545.ok. 1550, fot. wg Tondel, Wagner 2019.jpg | Inskrypcje na oprawie ze Srebrnej Biblioteki ks. Albrechta i jego żony Anny Marii, po 1545-ok. 1550, fot. wg: Tondel, Wagner 2019
+# Kozakiewicz 1996, s. 104;
+# Petrucci Nardelli 2007;
 ----
 Autor: '''A.W.'''

@@ Linia 12: / Linia 12: @@
 [[Napis]] <br>
 [[Niellowana dekoracja]] <br>
-[[Płaskorzeźbione oprawy]] <br>
+[[Płaskorzeźbiona dekoracja]] <br>
 [[Srebrne oprawy]] <br>
 [[Sztancowanie]] <br>
 [[Tablica inskrypcyjna]] <br>
-[[''Tabula ansata'' oprawy]] <br>
+[[Tabula ansata oprawy]] <br>
 [[Złotnicze oprawy]] <br>

@@ Linia 18: / Linia 18: @@
 [[''Tabula ansata'' oprawy]] <br>
 [[Złotnicze oprawy]] <br>
 ==Grafika==

@@ Linia 2: / Linia 2: @@
 (także: epigraf)
-Napis ryty/grawerowany w twardym materiale, jak metal, drewno czy kamień. W zdobnictwie opraw i-e sensu stricto wstępują na złotniczych oprawach (w tym srebrnych oprawach) oraz na płaskorzeźbionych oprawach z drewna lub kości słoniowej. Nierzadko stanowią ważny element kompozycji takich dzieł, dopełniając treść wizerunków i scen, rzadko zaś mają autonomiczny charakter, występując bez innych składników dekoracji. W gatunku liternictwa reprezentowanym przez i. ujawnia się ewolucja pisma od późnoantycznych i wczesnośredniowiecznych mutacji kapitały rzymskiej po współczesne kroje antykwy. Ze względu na najczęściej uroczystą i reprezentacyjną funkcję opraw z i-mi, nadaje się im formy majuskułowe. Przeważnie też liternictwo i. odznacza się wystudiowanymi proporcjami i szlachetnymi technikami opracowania (oprócz najczęstszego grawerowania wyzbytego dodatkowych zabiegów dekoracyjnych, także emaliowanie i niellowanie). W definicji pojęcia i. mieszczą się też napisy wyryte na plakietach (np. niderlandzkich plakietach z XV-XVI w., renesansowych plakietach środkowoeuropejskich z XVI w.) i tworzące wypukły relief na skórze. Na pograniczu techniki rytowania i puncowania w metalu sytuują się zaś napisy często umieszczane na radełkach oraz plakietach i dużych tłokach (np. i-e dookolne bądź widniejące u dołu prostokątnej kompozycji).  Specyficzną, ale pokrewną rytowaniu, techniką wykonania cechują się i-e na skórzanych, nacinanych oprawach. W szerszym rozumieniu pojęcie i. odnosi się do: napisów, których forma naśladuje rycie/grawerowanie (np. →sztancowane napisy na mosiężnych okuciach i zapięciach opraw z XV-XVI w.), ponadto do napisów wyciskanych z tłoków – zwłaszcza w technice złocenia lub srebrzenia – na skórze lub pergaminie, co niekiedy przypominać miało tablicę inskrypcyjną (w tym tzw. ''tabula ansata'').
+Napis ryty/grawerowany w twardym materiale, jak metal, drewno czy kamień. W zdobnictwie opraw i-e sensu stricto wstępują na złotniczych oprawach (w tym srebrnych oprawach) oraz na płaskorzeźbionych oprawach z drewna lub kości słoniowej. Nierzadko stanowią ważny element kompozycji takich dzieł, dopełniając treść wizerunków i scen, rzadko zaś mają autonomiczny charakter, występując bez innych składników dekoracji. W gatunku liternictwa reprezentowanym przez i. ujawnia się ewolucja pisma od późnoantycznych i wczesnośredniowiecznych mutacji kapitały rzymskiej po współczesne kroje antykwy. Ze względu na najczęściej uroczystą i reprezentacyjną funkcję opraw z i-mi, nadaje się im formy majuskułowe. Przeważnie też liternictwo i. odznacza się wystudiowanymi proporcjami i szlachetnymi technikami opracowania (oprócz najczęstszego grawerowania wyzbytego dodatkowych zabiegów dekoracyjnych, także emaliowanie i niellowanie). W definicji pojęcia i. mieszczą się też napisy wyryte na plakietach (np. niderlandzkich plakietach z XV-XVI w., renesansowych plakietach środkowoeuropejskich z XVI w.) i tworzące wypukły relief na skórze. Na pograniczu techniki rytowania i puncowania w metalu sytuują się zaś napisy często umieszczane na radełkach oraz plakietach i dużych tłokach (np. i-e dookolne bądź widniejące u dołu prostokątnej kompozycji).  Specyficzną, ale pokrewną rytowaniu, techniką wykonania cechują się i-e na skórzanych, nacinanych oprawach. W szerszym rozumieniu pojęcie i. odnosi się do: napisów, których forma naśladuje rycie/grawerowanie (np. sztancowane napisy na mosiężnych okuciach i zapięciach opraw z XV-XVI w.), ponadto do napisów wyciskanych z tłoków – zwłaszcza w technice złocenia lub srebrzenia – na skórze lub pergaminie, co niekiedy przypominać miało tablicę inskrypcyjną (w tym tzw. ''tabula ansata'').
 ==Zobacz też==