Gwiazda - Historia wersji

Ela: /* Gwiazda */

2022-04-07T22:10:45Z

‎Gwiazda

Vagnerus o 19:56, 1 paź 2021

2021-10-01T19:56:48Z

Vagnerus: /* Grafika */

2021-10-01T19:56:03Z

‎Grafika

Vagnerus: /* Gwiazda */

2021-10-01T19:54:55Z

‎Gwiazda

Vagnerus o 19:54, 1 paź 2021

2021-10-01T19:54:24Z

Vagnerus: /* Grafika */

2021-01-15T23:15:06Z

‎Grafika

Urszula: /* Gwiazda */ uzupełn. term. ang.

2021-01-15T18:48:57Z

‎Gwiazda: uzupełn. term. ang.

Cezary o 23:25, 29 gru 2020

2020-12-29T23:25:08Z

Vagnerus: Utworzono nową stronę "==Gwiazda== ==Grafika== Plik:Gwiazda 4.jpg Plik:Gwiazda 1.jpg Plik:Gwiazda 2.jpg Plik:Gwiazda 3.jpg"

2019-11-11T21:54:57Z

Utworzono nową stronę "==Gwiazda== ==Grafika== <gallery> Plik:Gwiazda 4.jpg Plik:Gwiazda 1.jpg Plik:Gwiazda 2.jpg Plik:Gwiazda 3.jpg"

Nowa strona

==Gwiazda==

==Grafika==
<gallery>
Plik:Gwiazda 4.jpg
Plik:Gwiazda 1.jpg
Plik:Gwiazda 2.jpg
Plik:Gwiazda 3.jpg

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 ==Gwiazda==
-(ang. star; fr. étoile)
+(ang. star; fr. étoile; niem. Stern)
 motyw dekoracyjny rozpowszechniony w sztuce całego świata, ukazywany pojedynczo lub jako gwiazdkowy ornament. W introligatorstwie średniowiecznym wyciskany z tłoków o najczęściej okrągłym kształcie i niewielkich rozmiarach (ok. 7-20 mm śr.), z pięcioma lub sześcioma ramionami, pomiędzy którymi nierzadko kropki lub perełkowania; rzadziej jako pentagram lub heksagram (Gwiazda Dawida). W Polsce motywy g. o różnej formie stosował do dekoracji okładzin m.in. gdański Introligator Smoka – starszy (na przecięciu linii wzoru rombowego i w ramach zwierciadła). W XVI w. za pomocą miniaturowych tłoków z g. tworzono złocone tło w typie ''fond pointillé'' oraz ''semé'' (przykłady znane również z introligatorstwa polskiego 2 poł. XVI w.). Motywy g. o heraldycznych konotacjach widnieją na oprawach rzymskich kon. XVI-XVII w., związanych z papieżem Klemensem VIII (Aldobrandinim) i Aleksandrem VII (Chigi). Jako drobne i zazwyczaj licznie rozsiane motywy g-y są częstym elementem dekoracji teł na oprawach w rozmaitym stylu XVII-XVIII w.: ''à la fanfare'', wachlarzowych, koronkowych, rokokowych. W analogicznej roli występują w oprawach z kon. XVIII-1 poł. XIX w. (np. jako ''décor à mille points''). W XVI-XVIII w. g-y bywały też uszeregowane w ornament (np. wzdłuż grzbietu oprawy). Dekoracyjny walor geometrycznego kształtu g. wykorzystywany jest do dziś w introligatorstwie artystycznym.

← poprzednia wersja		Wersja z 19:56, 1 paź 2021
Linia 4:		Linia 4:

	motyw dekoracyjny rozpowszechniony w sztuce całego świata, ukazywany pojedynczo lub jako gwiazdkowy ornament. W introligatorstwie średniowiecznym wyciskany z tłoków o najczęściej okrągłym kształcie i niewielkich rozmiarach (ok. 7-20 mm śr.), z pięcioma lub sześcioma ramionami, pomiędzy którymi nierzadko kropki lub perełkowania; rzadziej jako pentagram lub heksagram (Gwiazda Dawida). W Polsce motywy g. o różnej formie stosował do dekoracji okładzin m.in. gdański Introligator Smoka – starszy (na przecięciu linii wzoru rombowego i w ramach zwierciadła). W XVI w. za pomocą miniaturowych tłoków z g. tworzono złocone tło w typie ''fond pointillé'' oraz ''semé'' (przykłady znane również z introligatorstwa polskiego 2 poł. XVI w.). Motywy g. o heraldycznych konotacjach widnieją na oprawach rzymskich kon. XVI-XVII w., związanych z papieżem Klemensem VIII (Aldobrandinim) i Aleksandrem VII (Chigi). Jako drobne i zazwyczaj licznie rozsiane motywy g-y są częstym elementem dekoracji teł na oprawach w rozmaitym stylu XVII-XVIII w.: ''à la fanfare'', wachlarzowych, koronkowych, rokokowych. W analogicznej roli występują w oprawach z kon. XVIII-1 poł. XIX w. (np. jako ''décor à mille points''). W XVI-XVIII w. g-y bywały też uszeregowane w ornament (np. wzdłuż grzbietu oprawy). Dekoracyjny walor geometrycznego kształtu g. wykorzystywany jest do dziś w introligatorstwie artystycznym.		motyw dekoracyjny rozpowszechniony w sztuce całego świata, ukazywany pojedynczo lub jako gwiazdkowy ornament. W introligatorstwie średniowiecznym wyciskany z tłoków o najczęściej okrągłym kształcie i niewielkich rozmiarach (ok. 7-20 mm śr.), z pięcioma lub sześcioma ramionami, pomiędzy którymi nierzadko kropki lub perełkowania; rzadziej jako pentagram lub heksagram (Gwiazda Dawida). W Polsce motywy g. o różnej formie stosował do dekoracji okładzin m.in. gdański Introligator Smoka – starszy (na przecięciu linii wzoru rombowego i w ramach zwierciadła). W XVI w. za pomocą miniaturowych tłoków z g. tworzono złocone tło w typie ''fond pointillé'' oraz ''semé'' (przykłady znane również z introligatorstwa polskiego 2 poł. XVI w.). Motywy g. o heraldycznych konotacjach widnieją na oprawach rzymskich kon. XVI-XVII w., związanych z papieżem Klemensem VIII (Aldobrandinim) i Aleksandrem VII (Chigi). Jako drobne i zazwyczaj licznie rozsiane motywy g-y są częstym elementem dekoracji teł na oprawach w rozmaitym stylu XVII-XVIII w.: ''à la fanfare'', wachlarzowych, koronkowych, rokokowych. W analogicznej roli występują w oprawach z kon. XVIII-1 poł. XIX w. (np. jako ''décor à mille points''). W XVI-XVIII w. g-y bywały też uszeregowane w ornament (np. wzdłuż grzbietu oprawy). Dekoracyjny walor geometrycznego kształtu g. wykorzystywany jest do dziś w introligatorstwie artystycznym.
		+
		+	==Zobacz też==
		+
		+	[[Indeks alfabetyczny ]] <br>
		+

	==Grafika==		==Grafika==

@@ Linia 7: / Linia 7: @@
 ==Grafika==
 <gallery>
-Plik:Gwiazda 4.jpg
+Plik:Gwiazda 4.jpg | Motyw gwiazdy na oprawie gotyckiej, XV w.
 Plik:Gwiazda mały plik.jpg | Gwiazdy jako godło heraldyczne i dekoracja, oprawa rzymska z herbem papieża Klemensa VIII, ok. 1600, BWSD Włocławek, fot. P. Kurek
-Plik:Gwiazda 2.jpg
+Plik:Gwiazda 2.jpg | Motyw gwiazdy na oprawie renesansowej, 2 poł. XVI w.
-Plik:Gwiazda 3.jpg
+Plik:Gwiazda 3.jpg | Ornament utworzony z gwiazdek na oprawie koronkowej, XVIII w.
 </gallery>

@@ Linia 3: / Linia 3: @@
 (ang. star; fr. étoile)
-motyw dekoracyjny rozpowszechniony w sztuce całego świata, ukazywany pojedynczo lub jako gwiazdkowy ornament. W introligatorstwie średniowiecznym wyciskany z tłoków o najczęściej okrągłym kształcie i niewielkich rozmiarach (ok. 7-20 mm śr.), z pięcioma lub sześcioma ramionami, pomiędzy którymi nierzadko kropki lub perełkowania; rzadziej jako pentagram lub heksagram (Gwiazda Dawida). W Polsce motywy g. o różnej formie stosował do dekoracji okładzin m.in. gdański Introligator Smoka – starszy (na przecięciu linii →wzoru rombowego i w ramach zwierciadła). W XVI w. za pomocą miniaturowych tłoków z g. tworzono złocone tło w typie →''fond pointillé'' oraz →''semé'' (przykłady znane również z introligatorstwa polskiego 2 poł. XVI w.). Motywy g. o heraldycznych konotacjach widnieją na oprawach rzymskich kon. XVI-XVII w., związanych z papieżem Klemensem VIII (Aldobrandinim) i Aleksandrem VII (Chigi). Jako drobne i zazwyczaj licznie rozsiane motywy g-y są częstym elementem dekoracji teł na oprawach w rozmaitym stylu XVII-XVIII w.: →à la fanfare, →wachlarzowych, →koronkowych, →rokokowych. W analogicznej roli występują w oprawach z kon. XVIII-1 poł. XIX w. (np. jako ''décor à mille points''). W XVI-XVIII w. g-y bywały też uszeregowane w ornament (np. wzdłuż grzbietu oprawy). Dekoracyjny walor geometrycznego kształtu g. wykorzystywany jest do dziś w introligatorstwie artystycznym.
+motyw dekoracyjny rozpowszechniony w sztuce całego świata, ukazywany pojedynczo lub jako gwiazdkowy ornament. W introligatorstwie średniowiecznym wyciskany z tłoków o najczęściej okrągłym kształcie i niewielkich rozmiarach (ok. 7-20 mm śr.), z pięcioma lub sześcioma ramionami, pomiędzy którymi nierzadko kropki lub perełkowania; rzadziej jako pentagram lub heksagram (Gwiazda Dawida). W Polsce motywy g. o różnej formie stosował do dekoracji okładzin m.in. gdański Introligator Smoka – starszy (na przecięciu linii wzoru rombowego i w ramach zwierciadła). W XVI w. za pomocą miniaturowych tłoków z g. tworzono złocone tło w typie ''fond pointillé'' oraz ''semé'' (przykłady znane również z introligatorstwa polskiego 2 poł. XVI w.). Motywy g. o heraldycznych konotacjach widnieją na oprawach rzymskich kon. XVI-XVII w., związanych z papieżem Klemensem VIII (Aldobrandinim) i Aleksandrem VII (Chigi). Jako drobne i zazwyczaj licznie rozsiane motywy g-y są częstym elementem dekoracji teł na oprawach w rozmaitym stylu XVII-XVIII w.: ''à la fanfare'', wachlarzowych, koronkowych, rokokowych. W analogicznej roli występują w oprawach z kon. XVIII-1 poł. XIX w. (np. jako ''décor à mille points''). W XVI-XVIII w. g-y bywały też uszeregowane w ornament (np. wzdłuż grzbietu oprawy). Dekoracyjny walor geometrycznego kształtu g. wykorzystywany jest do dziś w introligatorstwie artystycznym.
-−
 ==Grafika==