Grawerowana dekoracja - Historia wersji

Urszula: /* Grawerowana dekoracja */ uzupełn. term. ang.

2021-02-03T18:34:10Z

‎Grawerowana dekoracja: uzupełn. term. ang.

Ela o 19:16, 17 sty 2021

2021-01-17T19:16:23Z

Vagnerus o 17:11, 13 sty 2021

2021-01-13T17:11:39Z

Vagnerus: /* Grafika */

2021-01-10T18:22:51Z

‎Grafika

Vagnerus o 18:11, 10 sty 2021

2021-01-10T18:11:48Z

Vagnerus o 18:11, 10 sty 2021

2021-01-10T18:11:38Z

Vagnerus: /* Zobacz też */

2021-01-10T18:11:21Z

‎Zobacz też

Vagnerus: /* Grafika */

2021-01-10T18:10:39Z

‎Grafika

Cezary o 18:12, 29 gru 2020

2020-12-29T18:12:48Z

Vagnerus: /* Grafika */

2020-12-16T16:27:23Z

‎Grafika

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 ==Grawerowana dekoracja==
-(rytowana dekoracja); (fr. décor gravé)
+(rytowana dekoracja); (ang. engraved decoration; fr. décor gravé)
 Stosunkowo prosta technika dekoracji złotniczej, polegająca na grawerowaniu (rytowaniu) kompozycji na powierzchni metalu (złota, srebra itp.) za pomocą stalowych rylców (sztychli grawerskich) W dawnych epokach tym sposobem pokrywano dekoracją całe blachy okładzin książkowych, lub ich mniejsze detale (np. okucia), wyjątkowo również metalowe grzbiety. G. d. mogła być jedyną, jaką posłużono się do ozdoby oprawy, częściej jednak wzbogacano ją ażurową d., kameryzowaniem oraz elementami odlewanymi. W ten sposób zdobiono już wczesnośredniowieczne (np. Liber Aureus z Prüm, pocz. XII w.) i gotyckie (np. dolna okładzina Ewangeliarza z Niederalteich; 1496) oprawy ksiąg liturgicznych. G. d. często pokrywano mosiężne okucia i zapięcia opraw skórzanych (większość wyrobów tego rodzaju ma jednak dekorację wybitą ze sztanc). Praktyka tworzenia grawerowanej, prostej, linearnej dekoracji przetrwała na seryjnie wytwarzanych, mosiężnych zapięciach XVI-XVII w., jak również na okuciach i zapięciach złotniczych (inskrypcje, ornamenty, wizerunki i sceny figuralne itp.). Przykładem dominacji g. d. na złotniczych oprawach z XVI w. jest Srebrna Biblioteka ks. Albrechta Pruskiego. Przez całą epokę nowożytną chętnie dopełniano nią dekoracje opraw złotniczych, sporządzoną w innych technikach. W XIX-XXI w. stosowana najczęściej na okuciach luksusowych opraw (monogramy, herby, inskrypcje, ornamenty).
 ==Zobacz też==

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
+==Grawerowana dekoracja==
-(inaczej: rytowana dekoracja); (fr. décor gravé)
+(rytowana dekoracja); (fr. décor gravé)
 Stosunkowo prosta technika dekoracji złotniczej, polegająca na grawerowaniu (rytowaniu) kompozycji na powierzchni metalu (złota, srebra itp.) za pomocą stalowych rylców (sztychli grawerskich) W dawnych epokach tym sposobem pokrywano dekoracją całe blachy okładzin książkowych, lub ich mniejsze detale (np. okucia), wyjątkowo również metalowe grzbiety. G. d. mogła być jedyną, jaką posłużono się do ozdoby oprawy, częściej jednak wzbogacano ją ażurową d., kameryzowaniem oraz elementami odlewanymi. W ten sposób zdobiono już wczesnośredniowieczne (np. Liber Aureus z Prüm, pocz. XII w.) i gotyckie (np. dolna okładzina Ewangeliarza z Niederalteich; 1496) oprawy ksiąg liturgicznych. G. d. często pokrywano mosiężne okucia i zapięcia opraw skórzanych (większość wyrobów tego rodzaju ma jednak dekorację wybitą ze sztanc). Praktyka tworzenia grawerowanej, prostej, linearnej dekoracji przetrwała na seryjnie wytwarzanych, mosiężnych zapięciach XVI-XVII w., jak również na okuciach i zapięciach złotniczych (inskrypcje, ornamenty, wizerunki i sceny figuralne itp.). Przykładem dominacji g. d. na złotniczych oprawach z XVI w. jest Srebrna Biblioteka ks. Albrechta Pruskiego. Przez całą epokę nowożytną chętnie dopełniano nią dekoracje opraw złotniczych, sporządzoną w innych technikach. W XIX-XXI w. stosowana najczęściej na okuciach luksusowych opraw (monogramy, herby, inskrypcje, ornamenty).

@@ Linia 19: / Linia 19: @@
 Plik:Grawerowanie 1b.jpg | Grawerowany w srebrze medalion, okucia narożne i zapięcia na oprawie z 1714 r., WBP - Książnica Kopernikańska w Toruniu, fot. T. Dorawa
 Plik:Grawerowanie 4.jpg | Grawerowane okucie centralne na luksusowej oprawie z XIX w., Biblioteka Polska w Payżu, fot. A. Wagner
-Plik:Grawerowanie 6.jpg | Detal grawerowanego okucia narożnego na luksusowej oprawie z XIX w., Biblioteka Polska w Payżu, fot. A. Wagner
+Plik:Grawerowanie 6.jpg | Detal grawerowanego okucia narożnego na luksusowej oprawie z XIX w., Biblioteka Polska w Paryżu, fot. A. Wagner
 Plik:Grawerowanie 7.jpg | Detal superekslibrisu wyciśniętego w skórze z grawerowanej plakiety, kon. XVII w., Biblioteka Polska w Paryżu, fot. A. Wagner

@@ Linia 13: / Linia 13: @@
 ==Grafika==
 <gallery>
 Plik:Grawerowanie 1.jpg | Grawerowana litera "m[aria?]" na blaszce mocującej pasek zapięcia oprawy gotyckiej, XIV-XV w., Biblioteka Uniwersytecka w Toruniu, fot. A. Wagner
 Plik:Img363.tif.jpg | Grawerowana dekoracja późnogotyckiego zapięcia mosiężnego, pocz. XVI w., repr. wg: G. Adler, Gravuren von Heiligen..., „Einband Forschung“, H. 28, 2011, il. 3

← poprzednia wersja		Wersja z 18:11, 10 sty 2021
Linia 1:		Linia 1:

	(inaczej: rytowana dekoracja); (fr. décor gravé)		(inaczej: rytowana dekoracja); (fr. décor gravé)
−

	Stosunkowo prosta technika dekoracji złotniczej, polegająca na grawerowaniu (rytowaniu) kompozycji na powierzchni metalu (złota, srebra itp.) za pomocą stalowych rylców (sztychli grawerskich) W dawnych epokach tym sposobem pokrywano dekoracją całe blachy okładzin książkowych, lub ich mniejsze detale (np. okucia), wyjątkowo również metalowe grzbiety. G. d. mogła być jedyną, jaką posłużono się do ozdoby oprawy, częściej jednak wzbogacano ją ażurową d., kameryzowaniem oraz elementami odlewanymi. W ten sposób zdobiono już wczesnośredniowieczne (np. Liber Aureus z Prüm, pocz. XII w.) i gotyckie (np. dolna okładzina Ewangeliarza z Niederalteich; 1496) oprawy ksiąg liturgicznych. G. d. często pokrywano mosiężne okucia i zapięcia opraw skórzanych (większość wyrobów tego rodzaju ma jednak dekorację wybitą ze sztanc). Praktyka tworzenia grawerowanej, prostej, linearnej dekoracji przetrwała na seryjnie wytwarzanych, mosiężnych zapięciach XVI-XVII w., jak również na okuciach i zapięciach złotniczych (inskrypcje, ornamenty, wizerunki i sceny figuralne itp.). Przykładem dominacji g. d. na złotniczych oprawach z XVI w. jest Srebrna Biblioteka ks. Albrechta Pruskiego. Przez całą epokę nowożytną chętnie dopełniano nią dekoracje opraw złotniczych, sporządzoną w innych technikach. W XIX-XXI w. stosowana najczęściej na okuciach luksusowych opraw (monogramy, herby, inskrypcje, ornamenty).		Stosunkowo prosta technika dekoracji złotniczej, polegająca na grawerowaniu (rytowaniu) kompozycji na powierzchni metalu (złota, srebra itp.) za pomocą stalowych rylców (sztychli grawerskich) W dawnych epokach tym sposobem pokrywano dekoracją całe blachy okładzin książkowych, lub ich mniejsze detale (np. okucia), wyjątkowo również metalowe grzbiety. G. d. mogła być jedyną, jaką posłużono się do ozdoby oprawy, częściej jednak wzbogacano ją ażurową d., kameryzowaniem oraz elementami odlewanymi. W ten sposób zdobiono już wczesnośredniowieczne (np. Liber Aureus z Prüm, pocz. XII w.) i gotyckie (np. dolna okładzina Ewangeliarza z Niederalteich; 1496) oprawy ksiąg liturgicznych. G. d. często pokrywano mosiężne okucia i zapięcia opraw skórzanych (większość wyrobów tego rodzaju ma jednak dekorację wybitą ze sztanc). Praktyka tworzenia grawerowanej, prostej, linearnej dekoracji przetrwała na seryjnie wytwarzanych, mosiężnych zapięciach XVI-XVII w., jak również na okuciach i zapięciach złotniczych (inskrypcje, ornamenty, wizerunki i sceny figuralne itp.). Przykładem dominacji g. d. na złotniczych oprawach z XVI w. jest Srebrna Biblioteka ks. Albrechta Pruskiego. Przez całą epokę nowożytną chętnie dopełniano nią dekoracje opraw złotniczych, sporządzoną w innych technikach. W XIX-XXI w. stosowana najczęściej na okuciach luksusowych opraw (monogramy, herby, inskrypcje, ornamenty).

@@ Linia 4: / Linia 4: @@
 ==Zobacz też==
-[[ażurowa dekoracja]] <br>
+[[Indeks alfabetyczny]] <br>
-[[kameryzowanie]] <br>
+[[Ażurowa dekoracja]] <br>
-[[odlewana dekoracja]] <br>
+[[Kameryzowanie]] <br>
 [[Srebrna Biblioteka ]] <br>

← poprzednia wersja		Wersja z 18:12, 29 gru 2020
Linia 1:		Linia 1:
		+
	(inaczej: rytowana dekoracja); (fr. décor gravé)		(inaczej: rytowana dekoracja); (fr. décor gravé)
	stosunkowo prosta technika dekoracji złotniczej, polegająca na grawerowaniu (rytowaniu) kompozycji na powierzchni metalu (złota, srebra itp.) za pomocą stalowych rylców (sztychli grawerskich) W dawnych epokach tym sposobem pokrywano dekoracją całe blachy okładzin książkowych, lub ich mniejsze detale (np. okucia), wyjątkowo również metalowe grzbiety. G. d. mogła być jedyną, jaką posłużono się do ozdoby oprawy, częściej jednak wzbogacano ją ażurową d., kameryzowaniem oraz elementami odlewanymi. W ten sposób zdobiono już wczesnośredniowieczne (np. Liber Aureus z Prüm, pocz. XII w.) i gotyckie (np. dolna okładzina Ewangeliarza z Niederalteich; 1496) oprawy ksiąg liturgicznych. G. d. często pokrywano mosiężne okucia i zapięcia opraw skórzanych (większość wyrobów tego rodzaju ma jednak dekorację wybitą ze sztanc). Praktyka tworzenia grawerowanej, prostej, linearnej dekoracji przetrwała na seryjnie wytwarzanych, mosiężnych zapięciach XVI-XVII w., jak również na okuciach i zapięciach złotniczych (inskrypcje, ornamenty, wizerunki i sceny figuralne itp.). Przykładem dominacji g. d. na złotniczych oprawach z XVI w. jest Srebrna Biblioteka ks. Albrechta Pruskiego. Przez całą epokę nowożytną chętnie dopełniano nią dekoracje opraw złotniczych, sporządzoną w innych technikach. W XIX-XXI w. stosowana najczęściej na okuciach luksusowych opraw (monogramy, herby, inskrypcje, ornamenty).		stosunkowo prosta technika dekoracji złotniczej, polegająca na grawerowaniu (rytowaniu) kompozycji na powierzchni metalu (złota, srebra itp.) za pomocą stalowych rylców (sztychli grawerskich) W dawnych epokach tym sposobem pokrywano dekoracją całe blachy okładzin książkowych, lub ich mniejsze detale (np. okucia), wyjątkowo również metalowe grzbiety. G. d. mogła być jedyną, jaką posłużono się do ozdoby oprawy, częściej jednak wzbogacano ją ażurową d., kameryzowaniem oraz elementami odlewanymi. W ten sposób zdobiono już wczesnośredniowieczne (np. Liber Aureus z Prüm, pocz. XII w.) i gotyckie (np. dolna okładzina Ewangeliarza z Niederalteich; 1496) oprawy ksiąg liturgicznych. G. d. często pokrywano mosiężne okucia i zapięcia opraw skórzanych (większość wyrobów tego rodzaju ma jednak dekorację wybitą ze sztanc). Praktyka tworzenia grawerowanej, prostej, linearnej dekoracji przetrwała na seryjnie wytwarzanych, mosiężnych zapięciach XVI-XVII w., jak również na okuciach i zapięciach złotniczych (inskrypcje, ornamenty, wizerunki i sceny figuralne itp.). Przykładem dominacji g. d. na złotniczych oprawach z XVI w. jest Srebrna Biblioteka ks. Albrechta Pruskiego. Przez całą epokę nowożytną chętnie dopełniano nią dekoracje opraw złotniczych, sporządzoną w innych technikach. W XIX-XXI w. stosowana najczęściej na okuciach luksusowych opraw (monogramy, herby, inskrypcje, ornamenty).