Gilotyna - Historia wersji

Urszula: /* Gilotyna */ korekta terminu ang.

2020-12-12T17:22:55Z

‎Gilotyna: korekta terminu ang.

Ela o 06:41, 26 wrz 2020

2020-09-26T06:41:26Z

Agnieszka: Wydaje mi się, że info. o maszynie Krausego jest zbyt ogólna. Do dyskusji: Czy inne maszyny nie sprawdziły się w działaniu, a tylko ta K. była użyteczna? Warto też dookreślić (choć w przybliżeniu) ów "późniejszy" czas.

2020-09-02T23:07:06Z

Wydaje mi się, że info. o maszynie Krausego jest zbyt ogólna. Do dyskusji: Czy inne maszyny nie sprawdziły się w działaniu, a tylko ta K. była użyteczna? Warto też dookreślić (choć w przybliżeniu) ów "późniejszy" czas.

Ela: /* Historia */

2020-07-02T11:45:32Z

‎Historia

Ela: /* Historia */

2020-07-02T11:44:24Z

‎Historia

Ela: /* Zobacz też */

2019-10-29T07:02:08Z

‎Zobacz też

Ela: /* Zobacz też */

2019-06-14T17:02:00Z

‎Zobacz też

Ela: /* Grafika */

2019-05-31T20:27:38Z

‎Grafika

Ela: /* Zobacz też */

2019-05-31T20:15:36Z

‎Zobacz też

Ela: /* Historia */

2019-05-31T20:14:24Z

‎Historia

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 ==Gilotyna==
-(krajarka jednonożowa) (ang. guillotine, fr. massicot, niem Schneidemaschine, wł. taglierina)
+(krajarka jednonożowa) (ang. guillotine cutter, fr. massicot, niem Schneidemaschine, wł. taglierina)
 Maszyna służąca do krojenia stosów papieru lub obcinania bloków książkowych.

@@ Linia 4: / Linia 4: @@
 Maszyna służąca do krojenia stosów papieru lub obcinania bloków książkowych.
-==Historia==
+===Historia===
 Początkowe koncepcje mechanizacji procesu krojenia polegały na ułatwieniu pracy prowadzonej przy użyciu hebla introligatorskiego. Jednym z rozwiązań było skonstruowanie warsztatu do krojenia z dużą, płasko leżącą prasą belkową (french lying/finishing plough press). W konstrukcji Edwarda Cowpera z 1813 r. zębaty nóż (piła) przesuwał się tam i z powrotem, wcinając się stopniowo w stos papieru. Urządzenie zbudowane przez Francuza Thirault w 1837 r. oraz konstrukcja Guillaume Massiquota z 1844 r. i 1852 r. miały nieruchomy nóż. W analogicznej maszynie Richarda Hartmanna z 1852 r. nóż zamocowany był w górnej poprzeczce, a krojenie odbywało się poprzez podnoszenie w górę stołu, na którym leżała książka. Pomysł George'a Wilsona z 1840 r. polegał na zamocowaniu noża do ukośnie ustawionej ramy. W 1851 August Fomm skonstruował krajarkę z dwiema dźwigniami. Maszynę, która sprawdziła się w działaniu, zbudował Karl Krause w 1858 r.
 W późniejszym czasie skonstruowano gilotynę obcinającą blok książki z trzech stron - [[trójnóż]].
-==Zasada działania==
+===Zasada działania===
 Stos arkuszy lub blok książki jest ułożony na stole, z tyłu za nożem. Dokładna pozycja jest regulowana za pomocą umieszczonego z tyłu za nożem, równoległego do niego, przesuwanego marginesu oraz belki bocznej ustawionej pod kątem prostym w stosunku do noża. Obcinany materiał jest przyciskany opuszczaną belką. Spadający z góry długi nóż (od 70 cm do nawet 250 cm), poruszający się ruchem ukośnym przecina kolejne warstwy stosu. W stole pod nożem znajduje się szpara, w którą wkładana jest drewniana lub plastikowa szpalta; nóż po przecięciu użytku wchodzi w szpaltę, a następnie powraca do góry.  W najpopularniejszym typie krajarek praca noża była napędzana kołem zamachowym, w małych maszynach dźwignią (tzw. heblówka), w nowszych konstrukcjach - silnikiem elektrycznym.

@@ Linia 5: / Linia 5: @@
 ==Historia==
-Początkowe koncepcje mechanizacji procesu krojenia polegały na ułatwieniu pracy prowadzonej przy użyciu hebla introligatorskiego. Jednym z rozwiązań było skonstruowanie warsztatu do krojenia z dużą, płasko leżącą prasą belkową (french lying/finishing plough press). W konstrukcji Edwarda Cowpera z 1813 zębaty nóż (piła) przesuwał się tam i z powrotem wcinając się stopniowo w stos papieru. Urządzenie zbudowane przez francuza Thirault w 1837 oraz konstrukcja Guillaume Massiquota z 1844 i 1852 miały nieruchomy nóż. Analogiczna maszyna Richarda Hartmanna z 1852 miała nóż zamocowany w górnej poprzeczce, a krojenie odbywało się poprzez podnoszenie w górę stołu, na którym leżała książka. Pomysł George'a Wilsona z 1840 polegał na zamocowaniu noża do ukośnie ustawionej ramy. W 1851 August Fomm skonstruował krajarkę z dwoma dźwigniami. Maszynę która sprawdziła się w działaniu zbudował Karl Krause w 1858.
+Początkowe koncepcje mechanizacji procesu krojenia polegały na ułatwieniu pracy prowadzonej przy użyciu hebla introligatorskiego. Jednym z rozwiązań było skonstruowanie warsztatu do krojenia z dużą, płasko leżącą prasą belkową (french lying/finishing plough press). W konstrukcji Edwarda Cowpera z 1813 r. zębaty nóż (piła) przesuwał się tam i z powrotem, wcinając się stopniowo w stos papieru. Urządzenie zbudowane przez Francuza Thirault w 1837 r. oraz konstrukcja Guillaume Massiquota z 1844 r. i 1852 r. miały nieruchomy nóż. W analogicznej maszynie Richarda Hartmanna z 1852 r. nóż zamocowany był w górnej poprzeczce, a krojenie odbywało się poprzez podnoszenie w górę stołu, na którym leżała książka. Pomysł George'a Wilsona z 1840 r. polegał na zamocowaniu noża do ukośnie ustawionej ramy. W 1851 August Fomm skonstruował krajarkę z dwiema dźwigniami. Maszynę, która sprawdziła się w działaniu, zbudował Karl Krause w 1858 r.
 W późniejszym czasie skonstruowano gilotynę obcinającą blok książki z trzech stron - [[trójnóż]].
 ==Zasada działania==
-Stos arkuszy lub blok książki jest ułożony na stole, z tyłu za nożem. Dokładna pozycja jest regulowana za pomocą umieszczonego z tyłu za nożem, równoległego do niego, przesuwanego marginesu, oraz belki bocznej ustawiona pod kątem prostym w stosunku do noża. Obcinany materiał jest przyciskany opuszczaną belką. Spadający z góry  długi nóż (od 70 cm nawet do 250 cm), poruszający się ruchem ukośnym przecina kolejne warstwy stosu. W stole pod nożem znajduje się szpara, w którą wkładana jest drewniana lun plastikowa szpalta; nóż po przecięciu użytku wchodzi w szpaltę, a następnie powraca do góry.  W najpopularniejszym typie krajarek praca noża była napędzana kołem zamachowym, w małych maszynach dźwignią (tzw. heblówka), w nowszych konstrukcjach - silnikiem elektrycznym.
+Stos arkuszy lub blok książki jest ułożony na stole, z tyłu za nożem. Dokładna pozycja jest regulowana za pomocą umieszczonego z tyłu za nożem, równoległego do niego, przesuwanego marginesu oraz belki bocznej ustawionej pod kątem prostym w stosunku do noża. Obcinany materiał jest przyciskany opuszczaną belką. Spadający z góry długi nóż (od 70 cm do nawet 250 cm), poruszający się ruchem ukośnym przecina kolejne warstwy stosu. W stole pod nożem znajduje się szpara, w którą wkładana jest drewniana lub plastikowa szpalta; nóż po przecięciu użytku wchodzi w szpaltę, a następnie powraca do góry.  W najpopularniejszym typie krajarek praca noża była napędzana kołem zamachowym, w małych maszynach dźwignią (tzw. heblówka), w nowszych konstrukcjach - silnikiem elektrycznym.
 ==Zobacz też==

@@ Linia 5: / Linia 5: @@
 ==Historia==
-Początkowe koncepcje mechanizacji procesu krojenia polegały na ułatwieniu pracy prowadzonej przy użyciu hebla introligatorskiego. Jednym z rozwiązań było skonstruowanie warsztatu do krojenia z dużą, płasko leżącą prasą belkową (french lying/finishing plough press). W konstrukcji Edwarda Cowpera z 1813 zębaty nóż (piła) przesuwał się tam i z powrotem wcinając się stopniowo w stos papieru. Urządzenie zbudowane przez francuza Thirault w 1837 oraz konstrukcja Guillaume Massiquota z 1844 i 1852 miały nieruchomy nóż. Analogiczna maszyna Richarda Hartmanna z 1852 miała nóż zamocowany w górnej poprzeczce, a krojenie odbywało się poprzez podnoszenie w górę stołu, na którym leżała książka. Pomysł George'a Wilsona z 1840 polegał na zamocowaniu noża do ukośnie ustawionej ramy. Maszynę która sprawdziła się w działaniu zbudował Karl Krause w 1858. W 1851 August Fomm skonstruował krajarkę z dwoma dźwigniami.
+Początkowe koncepcje mechanizacji procesu krojenia polegały na ułatwieniu pracy prowadzonej przy użyciu hebla introligatorskiego. Jednym z rozwiązań było skonstruowanie warsztatu do krojenia z dużą, płasko leżącą prasą belkową (french lying/finishing plough press). W konstrukcji Edwarda Cowpera z 1813 zębaty nóż (piła) przesuwał się tam i z powrotem wcinając się stopniowo w stos papieru. Urządzenie zbudowane przez francuza Thirault w 1837 oraz konstrukcja Guillaume Massiquota z 1844 i 1852 miały nieruchomy nóż. Analogiczna maszyna Richarda Hartmanna z 1852 miała nóż zamocowany w górnej poprzeczce, a krojenie odbywało się poprzez podnoszenie w górę stołu, na którym leżała książka. Pomysł George'a Wilsona z 1840 polegał na zamocowaniu noża do ukośnie ustawionej ramy. W 1851 August Fomm skonstruował krajarkę z dwoma dźwigniami. Maszynę która sprawdziła się w działaniu zbudował Karl Krause w 1858.
 W późniejszym czasie skonstruowano gilotynę obcinającą blok książki z trzech stron - [[trójnóż]].

@@ Linia 5: / Linia 5: @@
 ==Historia==
-Początkowe koncepcje mechanizacji procesu krojenia polegały na ułatwieniu pracy prowadzonej przy użyciu hebla introligatorskiego. Jednym z rozwiązań było skonstruowanie warsztatu do krojenia z dużą, płasko leżącą prasą belkową (french lying/finishing plough press). W konstrukcji Edwarda Cowpera z 1813 zębaty nóż (piła) przesuwał się tam i z powrotem wcinając się stopniowo w stos papieru. Urządzenie zbudowane przez francuza Thirault w 1837 oraz konstrukcja Guillaume Massiquota z 1844 i 1852 miały nieruchomy nóż. Analogiczna maszyna Richarda Hartmanna z 1852 miała nóż zamocowany w górnej poprzeczce, a krojenie odbywało się poprzez podnoszenie w górę stołu, na którym leżała książka. Pomysł George'a Wilsona z 1840 polegał na zamocowaniu noża do ukośnie ustawionej ramy. Maszynę która sprawdziła się w działaniu zbudował  Karl Krause w 1858. W późniejszym czasie skonstruowano gilotynę obcinającą blok książki z trzech stron - [[trójnóż]].
+Początkowe koncepcje mechanizacji procesu krojenia polegały na ułatwieniu pracy prowadzonej przy użyciu hebla introligatorskiego. Jednym z rozwiązań było skonstruowanie warsztatu do krojenia z dużą, płasko leżącą prasą belkową (french lying/finishing plough press). W konstrukcji Edwarda Cowpera z 1813 zębaty nóż (piła) przesuwał się tam i z powrotem wcinając się stopniowo w stos papieru. Urządzenie zbudowane przez francuza Thirault w 1837 oraz konstrukcja Guillaume Massiquota z 1844 i 1852 miały nieruchomy nóż. Analogiczna maszyna Richarda Hartmanna z 1852 miała nóż zamocowany w górnej poprzeczce, a krojenie odbywało się poprzez podnoszenie w górę stołu, na którym leżała książka. Pomysł George'a Wilsona z 1840 polegał na zamocowaniu noża do ukośnie ustawionej ramy. Maszynę która sprawdziła się w działaniu zbudował Karl Krause w 1858. W 1851 August Fomm skonstruował krajarkę z dwoma dźwigniami.
 ==Zasada działania==

@@ Linia 15: / Linia 15: @@
 [[Trójnóż]] <br>
 [[Maszyny introligatorskie]] <br>
 ==Grafika==

@@ Linia 20: / Linia 20: @@
 File:Gilotyna 1820.jpg|Gilotyna ze stałym nożem, ok. 1820. Drzeworyt George Baxter
 File:Gilotyna.JPG|Gilotyna z kołem napędowym
+File:Heblówka.jpg|Heblówka
 </gallery>

← poprzednia wersja		Wersja z 20:15, 31 maj 2019
Linia 13:		Linia 13:

	[[Indeks alfabetyczny ]] <br>		[[Indeks alfabetyczny ]] <br>
		+	[[Trójnóż]] <br>

	==Grafika==		==Grafika==