Gemma - Historia wersji

Vagnerus: /* Przypisy */

2021-10-01T19:46:14Z

‎Przypisy

Urszula: /* Gemma */ uzupełn. term. ang.

2021-02-03T18:55:27Z

‎Gemma: uzupełn. term. ang.

Ela o 19:46, 17 sty 2021

2021-01-17T19:46:07Z

Ela o 19:15, 17 sty 2021

2021-01-17T19:15:11Z

Vagnerus: /* Grafika */

2021-01-11T20:20:56Z

‎Grafika

Vagnerus: /* Zobacz też */

2021-01-10T16:18:29Z

‎Zobacz też

Vagnerus: /* Grafika */

2021-01-10T16:18:10Z

‎Grafika

Vagnerus: /* Zobacz też */

2021-01-10T16:17:53Z

‎Zobacz też

Vagnerus o 16:17, 10 sty 2021

2021-01-10T16:17:33Z

Cezary o 17:25, 29 gru 2020

2020-12-29T17:25:52Z

@@ Linia 23: / Linia 23: @@
 # Steenbock 1965, nr kat. 12, 43, 98 i in.;
 # Kozakiewicz 1996, s. 131;
 # Kobielus 2012, s. 184-185;
 # Ganz 2015, 227-238, 307-315;

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 ==Gemma==
-(fr. gemme)
+(ang. gemstone, gem; fr. gemme)
 ==Zobacz też==
 [[Indeks alfabetyczny]] <br>

← poprzednia wersja		Wersja z 19:46, 17 sty 2021
Linia 1:		Linia 1:
−		+	==Gemma==
	(fr. gemme)		(fr. gemme)

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 (fr. gemme)
 Owalny lub okrągły kamień szlachetny bądź półszlachetny z reliefową dekoracją (w przypadku opracowanej wypukło – zwany kameą, a opracowanej wklęsło – intaglio); antyczne gemmy oraz wzorowane na nich średniowieczne „pseudokamee” (wg F. Steenbock) były szczególnie cenionym elementem dekoracji i wymowy ideowej wczesnośredniowiecznych sprzętów liturgicznych, w tym złotniczych opraw ksiąg, na których najczęściej wkomponowywano je między inne kamienie ozdobne (np. Ewangeliarz królowej Teodolindy, pocz. VII w., katedra w Monzie, zob. kameryzowanie). Na gotyckich oprawach złotniczych używane rzadko (np. rękopis 2387, Biblioteka Czartoryskich, XIII-XIV w.). Wyciskane w skórze z tłoków złocone imitacje gemm zyskały sporą popularność w introligatorstwie renesansowym (kameowe oprawy). Antykizujące formy mają też g. na nielicznych historyzujących oprawach XIX w.
 ==Zobacz też==

@@ Linia 12: / Linia 12: @@
 <gallery>
-Plik:Gemma, Gemmy z I do IV w. ne na oprawie Ewangeliarza Teodolindy, pocz. VII w., kat. w Monzie, wg Ganz 2015.jpg | Gemmy z I-IV w. n.e. na oprawie Ewangeliarza Teodolindy, pocz. VII w., katedra w Monzie, repr. wg: Ganz 2015
+Plik:Gemma, Gemmy z I do IV w. ne na oprawie Ewangeliarza Teodolindy, pocz. VII w., kat. w Monzie, wg Ganz 2015.jpg | Gemmy z I-IV w. n.e. oraz kamienie szlachetne na oprawie Ewangeliarza Teodolindy, pocz. VII w., katedra w Monzie, repr. wg: Ganz 2015
-Plik:Gemma, Kamienie szlachetna i gemmy w złotniczej ramce oprawy franc. z XII-XIV w., Bczart, wg Komornicki 1925.jpg | Kamienie szlachetne i gemmy w złotniczej ramie oprawy francuskiej z XIII-XIV w., Biblioteka Czartoryskich, repr. wg: Komornicki 1925.
+Plik:Gemma, Kamienie szlachetna i gemmy w złotniczej ramce oprawy franc. z XII-XIV w., Bczart, wg Komornicki 1925.jpg | Gemmy i kamienie szlachetne w złotniczej ramie oprawy francuskiej z XIII-XIV w., Biblioteka Czartoryskich, repr. wg: Komornicki 1925.
 </gallery>

@@ Linia 3: / Linia 3: @@
 Owalny lub okrągły kamień szlachetny bądź półszlachetny z reliefową dekoracją (w przypadku opracowanej wypukło – zwany kameą, a opracowanej wklęsło – intaglio); antyczne gemmy oraz wzorowane na nich średniowieczne „pseudokamee” (wg F. Steenbock) były szczególnie cenionym elementem dekoracji i wymowy ideowej wczesnośredniowiecznych sprzętów liturgicznych, w tym złotniczych opraw ksiąg, na których najczęściej wkomponowywano je między inne kamienie ozdobne (np. Ewangeliarz królowej Teodolindy, pocz. VII w., katedra w Monzie, zob. kameryzowanie). Na gotyckich oprawach złotniczych używane rzadko (np. rękopis 2387, Biblioteka Czartoryskich, XIII-XIV w.). Wyciskane w skórze z tłoków złocone imitacje gemm zyskały sporą popularność w introligatorstwie renesansowym (kameowe oprawy). Antykizujące formy mają też g. na nielicznych historyzujących oprawach XIX w.
 ==Zobacz też==
 [[Historyzujące oprawy]] <br>
 [[Kameowe oprawy]] <br>

@@ Linia 3: / Linia 3: @@
 Owalny lub okrągły kamień szlachetny bądź półszlachetny z reliefową dekoracją (w przypadku opracowanej wypukło – zwany kameą, a opracowanej wklęsło – intaglio); antyczne gemmy oraz wzorowane na nich średniowieczne „pseudokamee” (wg F. Steenbock) były szczególnie cenionym elementem dekoracji i wymowy ideowej wczesnośredniowiecznych sprzętów liturgicznych, w tym złotniczych opraw ksiąg, na których najczęściej wkomponowywano je między inne kamienie ozdobne (np. Ewangeliarz królowej Teodolindy, pocz. VII w., katedra w Monzie, zob. kameryzowanie). Na gotyckich oprawach złotniczych używane rzadko (np. rękopis 2387, Biblioteka Czartoryskich, XIII-XIV w.). Wyciskane w skórze z tłoków złocone imitacje gemm zyskały sporą popularność w introligatorstwie renesansowym (kameowe oprawy). Antykizujące formy mają też g. na nielicznych historyzujących oprawach XIX w.
 ==Zobacz też==
-[[historyzujące oprawy]] <br>
+[[Historyzujące oprawy]] <br>
-[[kameowe oprawy]] <br>
+[[Kameowe oprawy]] <br>
-[[kameryzowanie]] <br>
+[[Kameryzowanie]] <br>
-[[złotnicze oprawy ]] <br>
+[[Złotnicze oprawy ]] <br>
 ==Grafika==

← poprzednia wersja		Wersja z 17:25, 29 gru 2020
Linia 1:		Linia 1:
		+
	(fr. gemme)		(fr. gemme)
	owalny lub okrągły kamień szlachetny bądź półszlachetny z reliefową dekoracją (w przypadku opracowanej wypukło – zwany kameą, a opracowanej wklęsło – intaglio); antyczne gemmy oraz wzorowane na nich średniowieczne „pseudokamee” (wg F. Steenbock) były szczególnie cenionym elementem dekoracji i wymowy ideowej wczesnośredniowiecznych sprzętów liturgicznych, w tym złotniczych opraw, na których najczęściej wkomponowywano je między inne kamienie ozdobne (np. Ewangeliarz królowej Teodolindy, pocz. VII w., katedra w Monzie, zob. kameryzowanie). Na gotyckich oprawach złotniczych używane rzadko (np. rękopis 2387, Biblioteka Czartoryskich, XIII-XIV w.). Wyciskane w skórze z tłoków złocone imitacje gemm zyskały sporą popularność w introligatorstwie renesansowym (kameowe oprawy). Antykizujące formy mają też g. na nielicznych historyzujących oprawach XIX w.		owalny lub okrągły kamień szlachetny bądź półszlachetny z reliefową dekoracją (w przypadku opracowanej wypukło – zwany kameą, a opracowanej wklęsło – intaglio); antyczne gemmy oraz wzorowane na nich średniowieczne „pseudokamee” (wg F. Steenbock) były szczególnie cenionym elementem dekoracji i wymowy ideowej wczesnośredniowiecznych sprzętów liturgicznych, w tym złotniczych opraw, na których najczęściej wkomponowywano je między inne kamienie ozdobne (np. Ewangeliarz królowej Teodolindy, pocz. VII w., katedra w Monzie, zob. kameryzowanie). Na gotyckich oprawach złotniczych używane rzadko (np. rękopis 2387, Biblioteka Czartoryskich, XIII-XIV w.). Wyciskane w skórze z tłoków złocone imitacje gemm zyskały sporą popularność w introligatorstwie renesansowym (kameowe oprawy). Antykizujące formy mają też g. na nielicznych historyzujących oprawach XIX w.