Francuska oprawa - Historia wersji

Ela o 13:19, 4 kwi 2022

2022-04-04T13:19:58Z

Ela: /* Francuska oprawa */

2022-02-21T23:06:17Z

‎Francuska oprawa

Meg: /* Francuska oprawa */

2022-02-16T16:46:48Z

‎Francuska oprawa

Ela: /* Przypisy */

2021-10-01T22:34:43Z

‎Przypisy

Ela: /* Francuska oprawa */

2021-08-20T20:15:06Z

‎Francuska oprawa

Ela o 20:14, 20 sie 2021

2021-08-20T20:14:45Z

Urszula: /* Francuska oprawa */ korekta term. ang.

2020-12-28T17:27:20Z

‎Francuska oprawa: korekta term. ang.

Agnieszka: zmiany w interp. ; zmiana powtórzenia "sporządzano" na "wykonywano"; Czy zamiast "wchodzą" może być "wbijają się"? Czy składnia ostatniego zdania w "oporku" może być tak zmieniona? Może podhasło dla full calf i half calf?

2020-09-02T21:18:47Z

zmiany w interp. ; zmiana powtórzenia "sporządzano" na "wykonywano"; Czy zamiast "wchodzą" może być "wbijają się"? Czy składnia ostatniego zdania w "oporku" może być tak zmieniona? Może podhasło dla full calf i half calf?

Ela: /* Francuska oprawa */

2020-07-02T11:54:44Z

‎Francuska oprawa

Ela: /* Francuska oprawa */

2020-06-23T11:53:03Z

‎Francuska oprawa

@@ Linia 8: / Linia 8: @@
 Oprawę francuską cechuje też wysoki oporek, czyli rozszerzony profil grzbietu książki, uzyskany przez odpowiednie obicie go młotkiem. Okładziny zamocowane są przy samym bloku, bez odsadki. "Wchodzą" one w zagłębienie oporka, tak że grzbiet przechodzi bez żadnego uskoku w okładkę, natomiast po otwarciu okładki we wnętrzu przy przegubie powstaje charakterystyczny schodek.
-Oprawa francuska może mieć grzbiet zwarty lub odpadający. Na grzbiecie mogą być garby zwięzów.
+Oprawa francuska może mieć grzbiet zwarty lub wolny. Na grzbiecie mogą być garby zwięzów.
 W oprawie z grzbietem zwartym skóra jest naklejona bezpośrednio na grzbiet bloku. Jeśli oprawa jest wyposażona w garby na grzbiecie, to są to zwięzy prawdziwe, czyli konstrukcyjne sznurki uwypuklone pod skórą. Dla lepszego efektu zwięzy bywają podwyższane przez pasek skóry lub tektury.

@@ Linia 4: / Linia 4: @@
 Oprawa francuska to solidna i czasochłonna technika oprawiania książek ukształtowana w XIX wieku, wzorowana na tradycyjnej oprawie organicznej stosowanej od średniowiecza. Najistotniejszą jej cechą jest zaoporkowany grzbiet oraz typ konstrukcji, czyli połączenia bloku książki z okładką.
-Książka musi być zszyta na sznurkowe zwięzy, których końcówki, tzw. "wąsy" są przeciągnięte przez otwory wywiercone w okładzinach. O ile jednak w średniowieczu okładziny sporządzano z drewna, a sznurki po przeciągnięciu zamocowywano kołkami, o tyle w wieku XIX okładki wykonywano z tektury, a końcówki zwięzów przyklejano na zewnętrznej stronie okładki lub przeciągano przez otwory w tekturze i przyklejano.
+Książka musi być zszyta na sznurkowe zwięzy, których końcówki, tzw. "wąsy" są przeciągnięte przez otwory wywiercone w okładzinach. O ile jednak w średniowieczu okładziny sporządzano z drewna, a sznurki po przeciągnięciu zamocowywano kołkami, o tyle w wieku XIX, gdy okładki wykonywano z tektury, końcówki zwięzów przyklejano do zewnętrznej strony okładzinówki lub przeciągano przez otwory w tekturze i przyklejano.
 Oprawę francuską cechuje też wysoki oporek, czyli rozszerzony profil grzbietu książki, uzyskany przez odpowiednie obicie go młotkiem. Okładziny zamocowane są przy samym bloku, bez odsadki. "Wchodzą" one w zagłębienie oporka, tak że grzbiet przechodzi bez żadnego uskoku w okładkę, natomiast po otwarciu okładki we wnętrzu przy przegubie powstaje charakterystyczny schodek.

@@ Linia 4: / Linia 4: @@
 Oprawa francuska to solidna i czasochłonna technika oprawiania książek ukształtowana w XIX wieku, wzorowana na tradycyjnej oprawie organicznej stosowanej od średniowiecza. Najistotniejszą jej cechą jest zaoporkowany grzbiet oraz typ konstrukcji, czyli połączenia bloku książki z okładką.
-Książka musi być zszyta na sznurkowe zwięzy, których końcówki, tzw. "wąsy" są przeciągnięte przez otwory wywiercone w okładzinach. O ile jednak w średniowieczu okładziny sporządzano z drewna, a sznurki po przeciągnięciu zamocowywano kolkami, o tyle w wieku XIX okładki wykonywano z tektury, a końcówki zwięzów przyklejano na zewnętrznej stronie okładki lub przeciągano przez otwory w tekturze i przyklejano.
+Książka musi być zszyta na sznurkowe zwięzy, których końcówki, tzw. "wąsy" są przeciągnięte przez otwory wywiercone w okładzinach. O ile jednak w średniowieczu okładziny sporządzano z drewna, a sznurki po przeciągnięciu zamocowywano kołkami, o tyle w wieku XIX okładki wykonywano z tektury, a końcówki zwięzów przyklejano na zewnętrznej stronie okładki lub przeciągano przez otwory w tekturze i przyklejano.
 Oprawę francuską cechuje też wysoki oporek, czyli rozszerzony profil grzbietu książki, uzyskany przez odpowiednie obicie go młotkiem. Okładziny zamocowane są przy samym bloku, bez odsadki. "Wchodzą" one w zagłębienie oporka, tak że grzbiet przechodzi bez żadnego uskoku w okładkę, natomiast po otwarciu okładki we wnętrzu przy przegubie powstaje charakterystyczny schodek.

@@ Linia 42: / Linia 42: @@
 ==Przypisy==
-# Z. Zjawiński, Introligatorstwo, Warszawa 1965, s. 191-197.
+# Z. Zjawiński, Introligatorstwo, Warszawa 1967, s. 191-197.
 ----
 Autor: '''E.P.'''

@@ Linia 5: / Linia 5: @@
 Książka musi być zszyta na sznurkowe zwięzy, których końcówki, tzw. "wąsy" są przeciągnięte przez otwory wywiercone w okładzinach. O ile jednak w średniowieczu okładziny sporządzano z drewna, a sznurki po przeciągnięciu zamocowywano kolkami, o tyle w wieku XIX okładki wykonywano z tektury, a końcówki zwięzów przyklejano na zewnętrznej stronie okładki lub przeciągano przez otwory w tekturze i przyklejano.
 Oprawę francuską cechuje też wysoki oporek, czyli rozszerzony profil grzbietu książki, uzyskany przez odpowiednie obicie go młotkiem. Okładziny zamocowane są przy samym bloku, bez odsadki. "Wchodzą" one w zagłębienie oporka, tak że grzbiet przechodzi bez żadnego uskoku w okładkę, natomiast po otwarciu okładki we wnętrzu przy przegubie powstaje charakterystyczny schodek.
 Oprawa francuska może mieć grzbiet zwarty lub odpadający. Na grzbiecie mogą być garby zwięzów.
@@ Linia 15: / Linia 13: @@
 Oprawa z grzbietem odpadającym posiada grzbietówkę, czyli pasek kartonu, odseparowujący grzbiet oprawy od grzbietu bloku. Ewentualne garby w oprawie z grzbietem odpadającym to tzw. sztuczne zwięzy, a więc paski skóry lub tektury wklejone pomiędzy grzbietówkę a skórę, posiadające jedynie cel dekoracyjny.
 Oprawa francuska jest oblekana na zamontowanych okładkach. Zwykle obleczeniem jest skóra, czasem jest to półskórek, wówczas oprawa zwana jest "Halbfranzband".
 Cechą charakterystyczną oprawy francuskiej jest spłaszczenie fałdu skóry nad kapitałką, tzw. daszek (kapturek). Ponadto rogi tektury przy kapitałce są ścięte tak, że w okładce powstają małe wcięcia zapobiegające deformacji daszka podczas otwierania książki.
 Przyklejenie wyklejki następuje w pozycji rozwartych okładek. Istotne jest staranne przyklejenie wyklejki na przegubie oraz wysuszenie w tej pozycji, dzięki czemu naddatek materiału wyklejkowego pozwala następnie na swobodne otwieranie książki i nie zachodzi zjawisko "ciągnięcia się" kart za okładką.

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 ==Francuska oprawa==
-(ang. full calf, half calf, niem. Franzband, Halbfranzband, fr. reliure proprement dite)
+(ang. French calf; niem. Franzband, Halbfranzband; fr. reliure proprement dite)
 Oprawa francuska to solidna i czasochłonna technika oprawiania książek ukształtowana w XIX wieku, wzorowana na tradycyjnej oprawie organicznej stosowanej od średniowiecza. Najistotniejszą jej cechą jest zaoporkowany grzbiet oraz typ konstrukcji, czyli połączenia bloku książki z okładką.

@@ Linia 5: / Linia 5: @@
 ===Konstrukcja===
-Książka musi być zszyta na sznurkowe zwięzy, których końcówki, tzw. "wąsy" są przeciągnięte przez otwory wywiercone w okładzinach. O ile jednak w średniowieczu okładziny sporządzano z drewna, a sznurki, po przeciągnięciu zamocowywano kolkami, to w wieku XIX okładki sporządzano z tektury, a końcówki zwięzów, przyklejano na zewnętrznej stronie okładki lub przeciągano przez otwory w tekturze i przyklejano.
+Książka musi być zszyta na sznurkowe zwięzy, których końcówki, tzw. "wąsy" są przeciągnięte przez otwory wywiercone w okładzinach. O ile jednak w średniowieczu okładziny sporządzano z drewna, a sznurki po przeciągnięciu zamocowywano kolkami, o tyle w wieku XIX okładki wykonywano z tektury, a końcówki zwięzów przyklejano na zewnętrznej stronie okładki lub przeciągano przez otwory w tekturze i przyklejano.
 ===Oporek===
-Oprawę francuską cechuje też wysoki oporek, czyli rozszerzony profil grzbietu książki, uzyskany przez odpowiednie obicie go młotkiem. Okładziny zamocowane są przy samym bloku, bez odsadki. "Wchodzą" one w zagłębienie oporka, tak że grzbiet przechodzi bez żadnego uskoku w okładkę. Natomiast we wnętrzu, po otwarciu okładki, przy przegubie powstaje charakterystyczny schodek.
+Oprawę francuską cechuje też wysoki oporek, czyli rozszerzony profil grzbietu książki, uzyskany przez odpowiednie obicie go młotkiem. Okładziny zamocowane są przy samym bloku, bez odsadki. "Wchodzą" one w zagłębienie oporka, tak że grzbiet przechodzi bez żadnego uskoku w okładkę, natomiast po otwarciu okładki we wnętrzu przy przegubie powstaje charakterystyczny schodek.
 ===Grzbiet===
@@ Linia 23: / Linia 23: @@
 ===Daszek===
-Cechą charakterystyczną oprawy francuskiej jest spłaszczenie fałdu skóry nad kapitałką, tzw. daszek (kapturek). Ponadto rogi tektury przy kapitałce są ścięte, tak że w okładce powstają małe wcięcia, zapobiegające deformacji daszka podczas otwierania książki.
+Cechą charakterystyczną oprawy francuskiej jest spłaszczenie fałdu skóry nad kapitałką, tzw. daszek (kapturek). Ponadto rogi tektury przy kapitałce są ścięte tak, że w okładce powstają małe wcięcia zapobiegające deformacji daszka podczas otwierania książki.
 ===Wyklejka===

← poprzednia wersja		Wersja z 11:53, 23 cze 2020
Linia 1:		Linia 1:
	==Francuska oprawa==		==Francuska oprawa==
−	(ang. full calf, half calf, niem. Franzband, fr. reliure proprement dite)	+	(ang. full calf, half calf, niem. Franzband, Halbfranzband, fr. reliure proprement dite)