Fazowanie - Historia wersji

Ela: /* Zobacz też */

2022-04-03T19:41:06Z

‎Zobacz też

Ela: /* Fazowanie */

2022-04-03T19:36:57Z

‎Fazowanie

Meg o 13:58, 16 lut 2022

2022-02-16T13:58:52Z

Meg o 11:42, 14 wrz 2021

2021-09-14T11:42:34Z

Ela: /* Przypisy */

2021-08-20T11:45:01Z

‎Przypisy

Ela: /* Fazowanie */

2021-08-20T11:33:00Z

‎Fazowanie

Ela o 23:15, 28 gru 2020

2020-12-28T23:15:28Z

Urszula: korekta term. ang.

2020-12-20T15:44:53Z

korekta term. ang.

Cezary o 01:14, 3 gru 2020

2020-12-03T01:14:01Z

Agnieszka: drobne zmiany interp.

2020-09-02T13:51:21Z

drobne zmiany interp.

@@ Linia 14: / Linia 14: @@
 ==Zobacz też==
+[[Indeks alfabetyczny ]] <br>
 [[Faza]] <br>
 [[Kanty]] <br>

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 ==Fazowanie==
-(profilowanie), (ang. beveling, fr. mise en biseau)
+(profilowanie), (ang. beveling; fr. mise en biseau; niem. abschrägen)
 Ukośne lub owalne ścinanie krawędzi materiału usztywniającego - okładzinówki, przeznaczonego na okładkę lub inny wyrób introligatorski.

@@ Linia 5: / Linia 5: @@
 ===Profilowanie krawędzi okładzin drewnianych===
-Okładziny drewniane były najwcześniejszym i najdłużej używanym materiałem okładzin. W powszechnym użyciu były od starożytności do połowy XVI w., a w dużych formatach nawet do końca XVII w. Początkowo i przez okres średniowiecza były najczęściej formatu bloku książki, a ich krawędzie były ścięte prosto (il. 1,2,10). Ok. XIV w. okładziny wysuwają się poza blok, a ich krawędzie zaczęto obcinać skośnie (il. 3, 4). Należy wyraźnie zaznaczyć, że sposób przycięcia desek nie był wszędzie jednolity i charakteryzował poszczególne warsztaty introligatorskie. Niekiedy fazowano deski okładzin na całej długości jednakowo (il. 5), częściej jednak różnicowano fazy, np. pozostawiając niesfazowane deski pod okuciami narożnikowymi (il. 6). Deskę fazowano dookoła od wewnątrz, głównie dla optycznego zmniejszenia jej grubości.
+Najwcześniejszym i najdłużej używanym materiałem na okładzinówki było drewno. W powszechnym użyciu było ono od starożytności do połowy XVI w., a w dużych formatach nawet do końca XVII w. Początkowo i przez okres średniowiecza okładzinówki były najczęściej formatu bloku książki, a ich krawędzie były ścięte prosto (il. 1,2,10). Około XIV w. okładziny wysuwają się poza blok, a ich krawędzie zaczęto obcinać skośnie (il. 3, 4). Należy wyraźnie zaznaczyć, że sposób przycięcia desek nie był wszędzie jednolity i charakteryzował poszczególne warsztaty introligatorskie. Drewniane okładzinówki fazowano niekiedy na całej długości jednakowo (il. 5), częściej jednak różnicowano fazy, np. pozostawiając niesfazowane deski pod okuciami narożnikowymi (il. 6). Deskę fazowano dookoła od wewnątrz, głównie dla wrażeniowego zmniejszenia jej grubości.
 Charakterystyczne dla opraw Wschodnich były wymiary okładzin identyczne jak wymiary bloku (il. 7). W introligatorstwie europejskim natomiast przyjęła się oprawa z okładzinami nieco większymi niż blok i sfazowanymi od strony zewnętrznej lub wewnętrznej. Przy czym fazowanie od strony zewnętrznej było bardziej charakterystyczne dla Europy północnej, dlatego zwane jest niekiedy "na sposób niderlandzki" (il. 8), a od strony wewnętrznej dla Europy południowej, zwane "na sposób włoski" (il. 9).
-===Fazowanie okładek tekturowych===
+===Fazowanie okładzinówek tekturowych===
-Fazowanie okładek miało miejsce na oprawach luksusowych, ścięciu poddawano jedną (wierzchnią) stronę krawędzi na całej długości. Początkowo używano specjalnego, ukośnego hebla, w XIX wieku skonstruowano [[nożyce do fazowania]], które pozwalały na mechaniczne ścięcie kantów. W wieku XX używano specjalnych maszyn do fazowania z okrągłym, obrotowym nożem. Zależnie od ustawienia noża powstawała skośna lub owalna faza.
+Fazowanie okładzinówek miało miejsce na oprawach luksusowych, ścięciu poddawano jedną (wierzchnią) stronę krawędzi na całej długości. Początkowo używano specjalnego, ukośnego hebla, w XIX wieku skonstruowano [[nożyce do fazowania]], które pozwalały na mechaniczne ścięcie kantów. W wieku XX używano specjalnych maszyn do fazowania z okrągłym, obrotowym nożem. Zależnie od ustawienia noża powstawała skośna lub owalna faza.
 W zakładach nieposiadających specjalnych urządzeń fazowania dokonywano ręcznie - przy użyciu papieru ściernego lub mechanicznie - za pomocą szlifierki.

@@ Linia 2: / Linia 2: @@
 (profilowanie), (ang. beveling, fr. mise en biseau)
-Ukośne lub owalne ścinanie krawędzi materiału usztywniającego, przeznaczonego na okładkę lub inny wyrób introligatorski.
+Ukośne lub owalne ścinanie krawędzi materiału usztywniającego - okładzinówki, przeznaczonego na okładkę lub inny wyrób introligatorski.
 ===Profilowanie krawędzi okładzin drewnianych===
 Okładziny drewniane były najwcześniejszym i najdłużej używanym materiałem okładzin. W powszechnym użyciu były od starożytności do połowy XVI w., a w dużych formatach nawet do końca XVII w. Początkowo i przez okres średniowiecza były najczęściej formatu bloku książki, a ich krawędzie były ścięte prosto (il. 1,2,10). Ok. XIV w. okładziny wysuwają się poza blok, a ich krawędzie zaczęto obcinać skośnie (il. 3, 4). Należy wyraźnie zaznaczyć, że sposób przycięcia desek nie był wszędzie jednolity i charakteryzował poszczególne warsztaty introligatorskie. Niekiedy fazowano deski okładzin na całej długości jednakowo (il. 5), częściej jednak różnicowano fazy, np. pozostawiając niesfazowane deski pod okuciami narożnikowymi (il. 6). Deskę fazowano dookoła od wewnątrz, głównie dla optycznego zmniejszenia jej grubości.
-Charakterystyczne dla opraw wschodnich były wymiary okładzin identyczne jak wymiary bloku (il. 7). W introligatorstwie europejskim natomiast przyjęła się oprawa z okładzinami nieco większymi niż blok i sfazowanymi od strony zewnętrznej lub wewnętrznej. Przy czym fazowanie od strony zewnętrznej było bardziej charakterystyczne dla Europy północnej, dlatego zwane jest niekiedy "na sposób niderlandzki" (il. 8), a od strony wewnętrznej dla Europy południowej, zwane "na sposób włoski" (il. 9).
+Charakterystyczne dla opraw Wschodnich były wymiary okładzin identyczne jak wymiary bloku (il. 7). W introligatorstwie europejskim natomiast przyjęła się oprawa z okładzinami nieco większymi niż blok i sfazowanymi od strony zewnętrznej lub wewnętrznej. Przy czym fazowanie od strony zewnętrznej było bardziej charakterystyczne dla Europy północnej, dlatego zwane jest niekiedy "na sposób niderlandzki" (il. 8), a od strony wewnętrznej dla Europy południowej, zwane "na sposób włoski" (il. 9).
 ===Fazowanie okładek tekturowych===
@@ Linia 14: / Linia 15: @@
 ==Zobacz też==
-[[Indeks alfabetyczny ]] <br>
+[[Faza]] <br>
 [[Kanty]] <br>
 [[Nożyce do fazowania ]] <br>
@@ Linia 35: / Linia 36: @@
 ==Przypisy==
-# Kneep en Binding een terminologie voor de beschrijving van de constructies can oude boekbanden, pod red. Gnirrep W. K., Gumbert J. P., Szirmai J. A., Haga 1992.
+# Bałandin M.W., Introligatorstwo przemysłowe, Warszawa 1956, s. 232-233.
-# ALA Glossary of Library and Information Science, wyd. 4, pod red. Levine-Clark Michael, Carter Toni M., Chicago 2013.
+# Galczenko O. M., Oprawa wschodniosłowiańskich rękopiśmiennych książek i starych druków Ukrainy: historia, struktura, opis, Kijów 2005, s. 226-235.
-# Galczenko O. M., Oprawa wschodniosłowiańskich rękopiśmiennych ksiązek i starych druków Ukrainy: historia, struktura, opis, Kijów 2005.
+# Macchi F., Macchi L., Dizionario illustrato della legatura, Milano, 2002, s. 438.
-# Middleton Bernard C., A History of English Craft Bookbinding Technique, Londyn 1996.
+# Szirmai John A., The Archeology of medieval bookbinding, New York 2017, s. 73, 103-111, 151-156, 216-224.
-# Szirmai John A., The Archeology of medieval bookbinding, Hants 1999.
-# The Grove Encylopedia of Materials and Techniques in Art, pod red. G Ward, 2008.
-# Young Laura S., Bookbinding and conservation by hand – a working guide, New Castle 1995.
-# Zeidler Johann Gottfried, Buchbinder-Philosophie oder Einleitung in die Buchbinder Kunst, Hall 1708.
-# M.W. Bałandin, Introligatorstwo przemysłowe, Warszawa 1956, s. 232-233.
 ----
-Autor: '''E.P.; M.P.-G.'''
+Autor: '''E.P.; M.P.B.'''

@@ Linia 43: / Linia 43: @@
 # Young Laura S., Bookbinding and conservation by hand – a working guide, New Castle 1995.
 # Zeidler Johann Gottfried, Buchbinder-Philosophie oder Einleitung in die Buchbinder Kunst, Hall 1708.
 # M.W. Bałandin, Introligatorstwo przemysłowe, Warszawa 1956, s. 232-233.
 ----
 Autor: '''E.P.; M.P.-G.'''

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 ==Fazowanie== (fr. mise en biseau)
-(profilowanie), (ang. edging)
+(profilowanie), (ang. beveling)
 Ukośne ścinanie krawędzi materiału usztywniającego, przeznaczonego na okładkę lub inny wyrób introligatorski. Fazowanie może być ukośne lub owalne.

← poprzednia wersja		Wersja z 01:14, 3 gru 2020
Linia 1:		Linia 1:
−	==Fazowanie==	+	==Fazowanie== (fr. mise en biseau)
	(profilowanie), (ang. edging)		(profilowanie), (ang. edging)