Emblemat - Historia wersji

Vagnerus: /* Grafika */

2021-04-24T20:51:45Z

‎Grafika

Ela o 21:20, 17 sty 2021

2021-01-17T21:20:18Z

Vagnerus: /* Grafika */

2021-01-15T23:02:16Z

‎Grafika

Urszula: /* Emblemat (emblem) */ uzupełn. term. ang.

2021-01-15T19:27:52Z

‎Emblemat (emblem): uzupełn. term. ang.

Vagnerus: Utworzono nową stronę "===Emblemat (emblem)=== Znak słowno-obrazowy składający się z sentencji (lemma, motto), obrazu (stemma, ikon, imago) i wierszowanego objaśnienia (epigram). E-y zna..."

2020-12-29T18:07:57Z

Utworzono nową stronę "===Emblemat (emblem)=== Znak słowno-obrazowy składający się z sentencji (lemma, motto), obrazu (stemma, ikon, imago) i wierszowanego objaśnienia (epigram). E-y zna..."

Nowa strona

===Emblemat (emblem)===

Znak słowno-obrazowy składający się z sentencji (lemma, motto), obrazu (stemma, ikon, imago) i wierszowanego objaśnienia (epigram). E-y znane są od antyku, jednak upowszechnieniu uległy w renesansie i baroku jako elitarna w swym intelektualizmie dziedzina humanistyki. W jej ramach wytworzył się skomplikowany system kodów symbolicznych, stymulowany m.in. licznymi w XVI-XVII w., ilustrowanymi wydawnictwami emblematycznymi. Zawarte w nich motywy alegoryczno-symboliczne przeniknęły do sztuk plastycznych, w tym zdobnictwa opraw książkowych. Najczęściej jednak trójelementowa struktura e. ulegała w nim redukcji do samego obrazu lub obrazu z sentencją (impresa). Przykładów takich kompozycji, pełniące funkcje znaku własnościowego księgi, dostarcza renesansowe introligatorstwo Italii i krajów zaalpejskich. Na gruncie Polskim najbardziej znane przykłady adaptacji e. jako elementu superekslibrisu wiążą się z bibliofilami krakowskimi XVI-pocz. XVII w. (Jan Leopolita młodszy, Stanisław Marenius, Jan Muscenius, Jan Brożek i in.).

==Zobacz też==

[[Indeks alfabetyczny ]] <br>
[[Gmerk]] <br>
[[Herb]] <br>
[[Impresa]] <br>

==Grafika==

<gallery>
Plik:Emblemat1, oprawa wenecka z emblematami, XVI w., wg J. L. Checa Cremades 2003, il. 18.jpg | Oprawa wenecka z emblematami, XVI w., wg J. L. Checa Cremades 2003, il. 18
Plik:Emblemat2, superekslibris Marcina Gliciusa z Pilzna, 1562.jpg | Emblemat w superekslibrisie Marcina Gliciusa z Pilzna, 1562 r.
Plik:Emblemat3, superekslibris Jana Leopolity młodszego, 151557.jpg | Emblemat w superekslibrisie Jana Leopolity młodszego, 1557 r.

</gallery>

==Przypisy==

# Piekarski 1927, s. 124-128;
# Fürstenberg, De Marinis 1966, s. 162-163;
# Kozakiewicz 1996, s. 101-102;
# Hobson 1999, s. 119-121, 123-125, 138 i in.;
# Wagner 2016, s. 222-224, 355-356;
# Czapnik 2017, s. 147-166.
----
Autor: '''A.W.'''

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
-===Emblemat (emblem)===
+==Emblemat==
-(ang. emblem)
+(emblem) (ang. emblem)
 Znak słowno-obrazowy składający się z sentencji (lemma, motto), obrazu (stemma, ikon, imago) i wierszowanego objaśnienia (epigram). E-y znane są od antyku, jednak upowszechnieniu uległy w renesansie i baroku jako elitarna w swym intelektualizmie dziedzina humanistyki. W jej ramach wytworzył się skomplikowany system kodów symbolicznych, stymulowany m.in. licznymi w XVI-XVII w., ilustrowanymi wydawnictwami emblematycznymi. Zawarte w nich motywy alegoryczno-symboliczne przeniknęły do sztuk plastycznych, w tym zdobnictwa opraw książkowych. Najczęściej jednak trójelementowa struktura e. ulegała w nim redukcji do samego obrazu lub obrazu z sentencją (impresa). Przykładów takich kompozycji, pełniące funkcje znaku własnościowego księgi, dostarcza renesansowe introligatorstwo Italii i krajów zaalpejskich. Na gruncie Polskim najbardziej znane przykłady adaptacji e. jako elementu superekslibrisu wiążą się z bibliofilami krakowskimi XVI-pocz. XVII w. (Jan Leopolita młodszy, Stanisław Marenius, Jan Muscenius, Jan Brożek i in.).

← poprzednia wersja		Wersja z 19:27, 15 sty 2021
Linia 1:		Linia 1:
	===Emblemat (emblem)===		===Emblemat (emblem)===
		+	(ang. emblem)

	Znak słowno-obrazowy składający się z sentencji (lemma, motto), obrazu (stemma, ikon, imago) i wierszowanego objaśnienia (epigram). E-y znane są od antyku, jednak upowszechnieniu uległy w renesansie i baroku jako elitarna w swym intelektualizmie dziedzina humanistyki. W jej ramach wytworzył się skomplikowany system kodów symbolicznych, stymulowany m.in. licznymi w XVI-XVII w., ilustrowanymi wydawnictwami emblematycznymi. Zawarte w nich motywy alegoryczno-symboliczne przeniknęły do sztuk plastycznych, w tym zdobnictwa opraw książkowych. Najczęściej jednak trójelementowa struktura e. ulegała w nim redukcji do samego obrazu lub obrazu z sentencją (impresa). Przykładów takich kompozycji, pełniące funkcje znaku własnościowego księgi, dostarcza renesansowe introligatorstwo Italii i krajów zaalpejskich. Na gruncie Polskim najbardziej znane przykłady adaptacji e. jako elementu superekslibrisu wiążą się z bibliofilami krakowskimi XVI-pocz. XVII w. (Jan Leopolita młodszy, Stanisław Marenius, Jan Muscenius, Jan Brożek i in.).		Znak słowno-obrazowy składający się z sentencji (lemma, motto), obrazu (stemma, ikon, imago) i wierszowanego objaśnienia (epigram). E-y znane są od antyku, jednak upowszechnieniu uległy w renesansie i baroku jako elitarna w swym intelektualizmie dziedzina humanistyki. W jej ramach wytworzył się skomplikowany system kodów symbolicznych, stymulowany m.in. licznymi w XVI-XVII w., ilustrowanymi wydawnictwami emblematycznymi. Zawarte w nich motywy alegoryczno-symboliczne przeniknęły do sztuk plastycznych, w tym zdobnictwa opraw książkowych. Najczęściej jednak trójelementowa struktura e. ulegała w nim redukcji do samego obrazu lub obrazu z sentencją (impresa). Przykładów takich kompozycji, pełniące funkcje znaku własnościowego księgi, dostarcza renesansowe introligatorstwo Italii i krajów zaalpejskich. Na gruncie Polskim najbardziej znane przykłady adaptacji e. jako elementu superekslibrisu wiążą się z bibliofilami krakowskimi XVI-pocz. XVII w. (Jan Leopolita młodszy, Stanisław Marenius, Jan Muscenius, Jan Brożek i in.).

@@ Linia 16: / Linia 16: @@
 Plik:Emblemat1, oprawa wenecka z emblematami, XVI w., wg J. L. Checa Cremades 2003, il. 18.jpg | Oprawa wenecka z emblematami, XVI w., wg J. L. Checa Cremades 2003, il. 18
 Plik:Emblemat, Emblemat na prawdop. rzymskiej oprawie renesansowej, 1 poł. XVI w., Biblioteca Nazionale Braidense.jpg | Emblemat na prawdopodobnie rzymskiej oprawie renesansowej, 1 poł. XVI w., Biblioteca Nazionale Braidense, Mediolan
 Plik:Emblemat3, superekslibris Jana Leopolity młodszego, 151557.jpg | Emblemat w superekslibrisie Jana Leopolity młodszego, 1557 r.
+Plik:Emblemat2, superekslibris Marcina Gliciusa z Pilzna, 1562.jpg | Emblemat w superekslibrisie Marcina Gliciusa z Pilzna, 1562 r.
 </gallery>