Dublura - Historia wersji

Ela: /* Przypisy */

2022-06-21T08:21:28Z

‎Przypisy

Ela o 08:21, 21 cze 2022

2022-06-21T08:21:05Z

Meg: /* Historia */

2022-04-26T07:31:13Z

‎Historia

Meg: /* Historia */

2022-04-26T07:29:34Z

‎Historia

Meg: /* Dublura */

2022-04-26T07:26:56Z

‎Dublura

Meg o 10:21, 11 wrz 2021

2021-09-11T10:21:01Z

Ela: /* Przypisy */

2021-08-19T09:29:58Z

‎Przypisy

Ela: /* Konstrukcja */

2021-08-19T09:27:11Z

‎Konstrukcja

Ela: /* Dublura */

2021-08-19T09:25:01Z

‎Dublura

Ela: /* Zobacz też */

2021-08-19T09:11:42Z

‎Zobacz też

@@ Linia 37: / Linia 37: @@
 # Encyklopedia wiedzy o książce [red. Birkenmajer A., Kocowski B., Trzynadlowski J.], Wrocław, Warszawa, Kraków, 1971, szp. 323-324.
 # Macchi F., Macchi L., Dizionario illustrato della legatura, Milano, 2002, s. 145-146.
-# Ligatus Language of Bindings [online] (doublures [features]), http://w3id.org/lob/concept/4710
+# Ligatus, Language of Bindings [online] (doublures [features]), http://w3id.org/lob/concept/4710
 ----
 Autor: '''M.P.B.'''

@@ Linia 2: / Linia 2: @@
 (podwójna oprawa) (ang. doublure, fr. doublure, niem. Innerspiegel, Lederspiegel, Ledervorsatz, wł. doublure, guardia foderata)
-Szczególny, bardzo ozdobny rodzaj [[wyklejka|wyklejki]], czyli wyklejenia wewnętrznej strony okładziny, a także strony recto antefolium i verso postfolium Karty ochronne]. Klasyczna dublura „dubluje” zewnętrzną stronę okładziny, najczęściej jest wykonana z cienkiej i delikatnej skórki i ozdobiona złoconym tłoczeniem powtarzającym motywy zdobnicze z zewnętrznej strony okładki.
+Szczególny, bardzo ozdobny rodzaj [[wyklejka|wyklejki]], czyli wyklejenia wewnętrznej strony okładziny, a także strony recto antefolium i verso postfolium Karty ochronne]. Klasyczna dublura „dubluje” zewnętrzną stronę okładziny, jest wykonana z cienkiej i delikatnej skórki i ozdobiona złoconym tłoczeniem powtarzającym motywy zdobnicze z zewnętrznej strony okładki.
 ===Historia===
-Ten rodzaj dekoracji wywodzi się z oprawy islamskiej, a zwłaszcza perskiej, stosowano ją tam już w XIV w., ale najbardziej popularna była w XV – XVIII w. Introligatorzy europejscy stosowali ją  już w XV w. (Włochy). Znane są oprawy angielskie z XVI w., w których stosowano dublurę, przy czym najczęściej używano tam białego pergaminu ozdabianego tłoczeniem złotem. We Francji spopularyzowali ją introligatorzy za czasów  panowania Ludwika XIV (1643 – 1715) - Le Gascon zastosował ją po raz pierwszy w 1642 r. Stosowano ją tam w oprawach bibliofilskich aż do połowy XVIII w. W żadnym kraju dublura nie osiągnęła takiego artyzmu jak we Francji. Część wewnętrzną okładki wyklejano skórą najwyższej jakości, zdobiono tłoczeniem złotem, a także techniką mozaiki.
+Ten rodzaj dekoracji wywodzi się z oprawy islamskiej, a zwłaszcza perskiej, stosowano ją tam już w XIV w., ale najbardziej popularna była w XV – XVIII w. Introligatorzy europejscy stosowali ją  już w XV w. (Włochy). Znane są oprawy angielskie z XVI w., w których stosowano dublurę, przy czym najczęściej używano tam białego pergaminu ozdabianego tłoczeniem złotem. We Francji spopularyzowali ją introligatorzy za czasów  panowania Ludwika XIV (1643 – 1715) - Le Gascon wykonał ją po raz pierwszy w 1642 r. Stosowano ją tam w oprawach bibliofilskich aż do połowy XVIII w. W żadnym kraju dublura nie osiągnęła takiego artyzmu jak we Francji. Część wewnętrzną okładki wyklejano skórą najwyższej jakości, zdobiono tłoczeniem złotem, a także techniką mozaiki.
 W XVIII i XIX w. dublura została zmodernizowana. Wewnętrzną stronę okładki i sąsiadującą z nią kartę przybyszową oklejano jedwabiem lub ozdobnym papierem, przy czym tzw. lustro otaczano ze wszystkich stron (w tym przegub wewnętrzny) skórzaną bordiurą zdobioną złoceniem. W okresie późniejszym dublura została jeszcze bardziej uproszczona. Obecnie nazwę tę stosuje się do ozdobnej wyklejki.
 ===Konstrukcja===
-Sposób montażu dublury w książce różni się zasadniczo od montażu tradycyjnej [[wyklejka|wyklejki]]. Dublura nie jest organicznie związana z blokiem. Montuje się ją w książce w ostatnim etapie oprawiania, przyklejając do wewnętrznej strony okładziny i wszytych wcześniej kart przybyszowych.  W przegub wewnętrzny wkleja się niekiedy pasek cienkiej skórki użytej na obleczenie okładzin.
+Sposób montażu dublury w książce różni się zasadniczo od montażu tradycyjnej [[wyklejka|wyklejki]]. Dublura nie jest organicznie związana z blokiem. Montuje się ją w książce w ostatnim etapie oprawiania, przyklejając do wewnętrznej strony okładziny i wszytych wcześniej kart przybyszowych.  W przegub wewnętrzny wkleja się niekiedy skórzany falc z cienko zszarfowanej skórki użytej na obleczenie okładzin.
 ==Zobacz też==
@@ Linia 37: / Linia 37: @@
 # Encyklopedia wiedzy o książce [red. Birkenmajer A., Kocowski B., Trzynadlowski J.], Wrocław, Warszawa, Kraków, 1971, szp. 323-324.
 # Macchi F., Macchi L., Dizionario illustrato della legatura, Milano, 2002, s. 145-146.
 ----
 Autor: '''M.P.B.'''

@@ Linia 7: / Linia 7: @@
 Ten rodzaj dekoracji wywodzi się z oprawy islamskiej, a zwłaszcza perskiej, stosowano ją tam już w XIV w., ale najbardziej popularna była w XV – XVIII w. Introligatorzy europejscy stosowali ją  już w XV w. (Włochy). Znane są oprawy angielskie z XVI w., w których stosowano dublurę, przy czym najczęściej używano tam białego pergaminu ozdabianego tłoczeniem złotem. We Francji spopularyzowali ją introligatorzy za czasów  panowania Ludwika XIV (1643 – 1715) - Le Gascon zastosował ją po raz pierwszy w 1642 r. Stosowano ją tam w oprawach bibliofilskich aż do połowy XVIII w. W żadnym kraju dublura nie osiągnęła takiego artyzmu jak we Francji. Część wewnętrzną okładki wyklejano skórą najwyższej jakości, zdobiono tłoczeniem złotem, a także techniką mozaiki.
-W XVIII i XIX w. dublura została zmodernizowana. Wewnętrzną stronę okładki i sąsiadującą z nią kartę przybyszową oklejano jedwabiem lub ozdobnym papierem, przy czym lustro otaczano ze wszystkich stron (w tym przegub wewnętrzny) skórzaną bordiurą zdobioną złoceniem. W okresie późniejszym dublura została jeszcze bardziej uproszczona. Obecnie nazwę tę stosuje się do ozdobnej wyklejki.
+W XVIII i XIX w. dublura została zmodernizowana. Wewnętrzną stronę okładki i sąsiadującą z nią kartę przybyszową oklejano jedwabiem lub ozdobnym papierem, przy czym tzw. lustro otaczano ze wszystkich stron (w tym przegub wewnętrzny) skórzaną bordiurą zdobioną złoceniem. W okresie późniejszym dublura została jeszcze bardziej uproszczona. Obecnie nazwę tę stosuje się do ozdobnej wyklejki.
 ===Konstrukcja===

@@ Linia 7: / Linia 7: @@
 Ten rodzaj dekoracji wywodzi się z oprawy islamskiej, a zwłaszcza perskiej, stosowano ją tam już w XIV w., ale najbardziej popularna była w XV – XVIII w. Introligatorzy europejscy stosowali ją  już w XV w. (Włochy). Znane są oprawy angielskie z XVI w., w których stosowano dublurę, przy czym najczęściej używano tam białego pergaminu ozdabianego tłoczeniem złotem. We Francji spopularyzowali ją introligatorzy za czasów  panowania Ludwika XIV (1643 – 1715) - Le Gascon zastosował ją po raz pierwszy w 1642 r. Stosowano ją tam w oprawach bibliofilskich aż do połowy XVIII w. W żadnym kraju dublura nie osiągnęła takiego artyzmu jak we Francji. Część wewnętrzną okładki wyklejano skórą najwyższej jakości, zdobiono tłoczeniem złotem, a także techniką mozaiki.
-W XVIII i XIX w. dublura została zmodernizowana. Lustro i sąsiadującą z nim kartę przybyszową oklejano jedwabiem lub ozdobnym papierem, przy czym lustro otaczano ze wszystkich stron (w tym przegub wewnętrzny) skórzaną bordiurą zdobioną złoceniem. W okresie późniejszym dublura została jeszcze bardziej uproszczona. Obecnie nazwę tę stosuje się do ozdobnej wyklejki.
+W XVIII i XIX w. dublura została zmodernizowana. Wewnętrzną stronę okładki i sąsiadującą z nią kartę przybyszową oklejano jedwabiem lub ozdobnym papierem, przy czym lustro otaczano ze wszystkich stron (w tym przegub wewnętrzny) skórzaną bordiurą zdobioną złoceniem. W okresie późniejszym dublura została jeszcze bardziej uproszczona. Obecnie nazwę tę stosuje się do ozdobnej wyklejki.
 ===Konstrukcja===

@@ Linia 2: / Linia 2: @@
 (podwójna oprawa) (ang. doublure, fr. doublure, niem. Innerspiegel, Lederspiegel, Ledervorsatz, wł. doublure, guardia foderata)
-Szczególny, bardzo ozdobny rodzaj [[wyklejka|wyklejki]], czyli wyklejenia wewnętrznej strony okładziny, a także strony recto [[Karty ochronne|karty ochronnej]] (antefolium i postfolium). Klasyczna dublura „dubluje” zewnętrzną stronę okładziny, najczęściej jest wykonana z cienkiej i delikatnej skórki i ozdobiona złoconym tłoczeniem powtarzającym motywy zdobnicze z zewnętrznej strony okładki.
+Szczególny, bardzo ozdobny rodzaj [[wyklejka|wyklejki]], czyli wyklejenia wewnętrznej strony okładziny, a także strony recto antefolium i verso postfolium Karty ochronne]. Klasyczna dublura „dubluje” zewnętrzną stronę okładziny, najczęściej jest wykonana z cienkiej i delikatnej skórki i ozdobiona złoconym tłoczeniem powtarzającym motywy zdobnicze z zewnętrznej strony okładki.
 ===Historia===

@@ Linia 7: / Linia 7: @@
 Ten rodzaj dekoracji wywodzi się z oprawy islamskiej, a zwłaszcza perskiej, stosowano ją tam już w XIV w., ale najbardziej popularna była w XV – XVIII w. Introligatorzy europejscy stosowali ją  już w XV w. (Włochy). Znane są oprawy angielskie z XVI w., w których stosowano dublurę, przy czym najczęściej używano tam białego pergaminu ozdabianego tłoczeniem złotem. We Francji spopularyzowali ją introligatorzy za czasów  panowania Ludwika XIV (1643 – 1715) - Le Gascon zastosował ją po raz pierwszy w 1642 r. Stosowano ją tam w oprawach bibliofilskich aż do połowy XVIII w. W żadnym kraju dublura nie osiągnęła takiego artyzmu jak we Francji. Część wewnętrzną okładki wyklejano skórą najwyższej jakości, zdobiono tłoczeniem złotem, a także techniką mozaiki.
-W XVIII i XIX w. dublura została zmodernizowana. [[Lustro]] i sąsiadującą z okładką kartę przybyszową oklejano jedwabiem lub ozdobnym papierem, przy czym lustro otaczano ze wszystkich stron (w tym przegub wewnętrzny) skórzaną bordiurą zdobioną złoceniem. W okresie późniejszym dublura została jeszcze bardziej uproszczona. Obecnie nazwę tę stosuje się do ozdobnej wyklejki.
+W XVIII i XIX w. dublura została zmodernizowana. Lustro i sąsiadującą z nim kartę przybyszową oklejano jedwabiem lub ozdobnym papierem, przy czym lustro otaczano ze wszystkich stron (w tym przegub wewnętrzny) skórzaną bordiurą zdobioną złoceniem. W okresie późniejszym dublura została jeszcze bardziej uproszczona. Obecnie nazwę tę stosuje się do ozdobnej wyklejki.
 ===Konstrukcja===
-Sposób montażu dublury w książce różni się zasadniczo od montażu tradycyjnej [[wyklejka|wyklejki]]. Dublura nie jest organicznie związana z blokiem. Montuje się ją w książce w ostatnim etapie oprawiania, przyklejając do wewnętrznej strony okładziny i wszytych wczesniej kart przybyszowych.  W przegub wewnętrzny wkleja się niekiedy pasek cienkiej skórki użytej na obleczenie okładzin.
+Sposób montażu dublury w książce różni się zasadniczo od montażu tradycyjnej [[wyklejka|wyklejki]]. Dublura nie jest organicznie związana z blokiem. Montuje się ją w książce w ostatnim etapie oprawiania, przyklejając do wewnętrznej strony okładziny i wszytych wcześniej kart przybyszowych.  W przegub wewnętrzny wkleja się niekiedy pasek cienkiej skórki użytej na obleczenie okładzin.
 ==Zobacz też==
-[[Indeks alfabetyczny]] <br>
+[[Karty ochronne]] <br>
 [[Wyklejka ]] <br>
 ==Grafika==
 <gallery>
 File:Dublura skórzana.jpg|Dublura - 1642 r.; Le Gascon.
@@ Linia 35: / Linia 34: @@
 ==Przypisy==
-# Bielawski J., książka w świecie islamu, Ossolineum 1961.
+# Bielawski J., Książka w świecie islamu, Ossolineum 1961, s. 282, 289-292.
 # Encyklopedia wiedzy o książce [red. Birkenmajer A., Kocowski B., Trzynadlowski J.], Wrocław, Warszawa, Kraków, 1971, szp. 323-324.
 # Macchi F., Macchi L., Dizionario illustrato della legatura, Milano, 2002, s. 145-146.

@@ Linia 17: / Linia 17: @@
 [[Lustro]] <br>
 [[Karty przybyszowe]] <br>
 ==Grafika==