Deski - Historia wersji

Meg o 10:51, 24 maj 2022

2022-05-24T10:51:20Z

Ela: /* Przypisy */

2022-04-02T18:01:06Z

‎Przypisy

Meg: /* Przypisy */

2021-09-18T13:51:50Z

‎Przypisy

Ela: /* Zobacz też */

2021-09-13T09:53:48Z

‎Zobacz też

Meg o 10:05, 11 wrz 2021

2021-09-11T10:05:16Z

Vagnerus: /* Identyfikacja gatunku drewna na podstawie cech morfologicznych */

2021-08-22T20:47:58Z

‎Identyfikacja gatunku drewna na podstawie cech morfologicznych

Vagnerus: /* Przypisy */

2021-08-22T20:46:36Z

‎Przypisy

Vagnerus: /* Identyfikacja gatunku drewna na podstawie cech morfologicznych */

2021-08-22T20:45:00Z

‎Identyfikacja gatunku drewna na podstawie cech morfologicznych

Vagnerus: /* Deski */

2021-08-22T20:44:28Z

‎Deski

Vagnerus: /* Zobacz też */

2021-08-22T20:40:15Z

‎Zobacz też

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
-==Deski==
+==Deski (zn. 1)==
 (także: deszczułki)
 (ang. boards, fr. planches, niem. Deckel, wł. piatto)
@@ Linia 7: / Linia 7: @@
 ===Historia===
 Już w antycznej Grecji i Rzymie niewielkie d. wykorzystywano jako podłoże do zapisywania tekstów w dyptykach. Najprawdopodobniej miały też zastosowanie od początku istnienia kodeksów (łac. caudex/codex – pień drzewa, kloc drewniany) jako materiał okładzin opraw. Używano do tego zazwyczaj dwóch d., także wtórnie wykorzystanych; później sporządzano specjalnie do każdej książki odpowiednie d., które łączono na grzbiecie książki kawałkami skóry bądź pergaminu. W krajach arabskich jako materiału okładzin używano głównie drewna cedrowego, figowego i topolowego, zaś w Europie łacińskiej przeważnie – drewna dębowego, bukowego i znacznie rzadziej - jesionowego. W kręgu środkowoeuropejskim (w tym w Polsce) do 2. połowy XV w. najczęściej używano dębiny. Wynikało to z takich jej właściwości, jak spory ciężar (ograniczający falowanie pergaminowych kart bloku leżących woluminów), twardość i zwartość struktury drewna oraz garbniki (zmniejszające podatność drewna na działanie grzybów i owadów). Od ok. poł. XV w. następowało jednak wypieranie dębiny przez buczynę. Prawdopodobnie głównym powodem tego zjawiska była mniejsza wartość drewna buka, przy jednocześnie zbliżonych do dębiny parametrach technicznych (twardość, spoistość struktury, podatność na obróbkę stolarską, pożądana wobec coraz częstszego fazowania d.). Zyskiwało to na znaczeniu w obliczu gwałtownie rosnącej produkcji introligatorskiej ery inkunabułów. Wyraźnie zmniejszała się też grubość d., co wynikało nie tylko z czynnika ekonomicznego, ale i technicznego (coraz rzadsze bloki z odkształcającymi się kartami pergaminowymi). Wyjątkiem w tej sferze pozostawały wielkoformatowe oprawy ksiąg chorałowych oraz nieliczne dzieła z płaskorzeźbioną dekoracją. Przypuszczalnie przez większość średniowiecza drewno na d. okładzin obrabiane było w stolarniach klasztornych, od XV w. zaś coraz częściej przez stolarzy cechowych. Na podstawie wytycznych dostarczali do introligatorni surowiec w postaci d. o określonych wymiarach odpowiadających najczęstszym formatom ksiąg. Do introligatora zaś należała ostateczna obróbka d., tj. docinanie, fazowanie, przewiercanie otworów oraz tuneli i kanałów na zwięzy, szrafowanie powierzchni przeznaczonej do klejenia ze skórą itp. Oprawy o okładzinach z d. utrzymały się w powszechnym użyciu do XVI w., a w przypadku dużych formatów nawet do XVIII w. W konsekwencji są najwcześniejszym i najdłużej używanym materiałem okładzin. Jednak już w późnym średniowieczu obok d. wprowadzono okładziny z kilku warstw makulatury, tzw. kompaturki, a w dalszej kolejności tektury lub kartonu. D. okładzin początkowo miały format bloku książki, a ich krawędzie były ścięte prosto. Od XIV w. coraz częściej wysuwano je poza blok, a ich krawędzie zaczęto fazować, przy czym sposób przycięcia desek nie był wszędzie jednolity i charakteryzował poszczególne ośrodki, a nawet warsztaty introligatorskie. D. fazowano przy dłuższym i krótszych obcięciach bloku od wewnątrz, głównie dla optycznego zmniejszenia grubości oprawy, z kolei od strony grzbietu ich krawędzie ścinano lub zaokrąglano ze względów technicznych (ułatwienie otwierania woluminu) i estetycznych. Charakterystyczne dla opraw wschodnich były wymiary okładzin identyczne jak wymiary bloku. W introligatorstwie europejskim natomiast przyjęła się oprawa z okładzinami nieco większymi niż blok i uwzględniająca ochronę wystającej poza krawędzie bloku kapitałki. Zwiększenie wymiarów okładzin mogło być także związane z rozpowszechnieniem się papieru, wymagającego lepszej ochrony niż pergamin. Zwykle stosowano d. z litego drewna, czasem zdarzały się jednak d. klejone z dwóch, czasem trzech fragmentów.
 ===Zagadnienia konstrukcyjne===
 Najczęstszy sposób montażu drewnianych okładzin do bloku, to przewleczenie przez system otworów (wpustowe i wypustowe) przedłużonych poza szerokość bloku zwięzów i zaklinowanie ich drewnianymi kołeczkami. Rdzeń kapitałki mocowano w ten sam sposób. Otwory w desce wykonywano w różny sposób, najczęściej prowadzono zwięzy w okładzinie pod kątem prostym do grzbietu, ale również po skosie lub zwięzy rozdwajano i przewlekano przez przez wydrążone w desce tunele w kształt liter „V” lub „X”. Nieco innym rozwiązaniem, szczególnie przy broszurowaniu na skórzane rzemienie było wydrążanie w desce zagłębień (kanałów), w które wklejano i przybijano (najczęściej małymi drewnianymi kołeczkami) zwięzy. Innym sposobem było przewlekanie końców sznurkowych zwięzów przez otwór w desce i przyklejanie ich w formie rozwiniętego wachlarza do odwrotu okładziny. Także w tym przypadku rdzeń kapitałki mocowano w ten sam sposób.
-===Identyfikacja gatunku drewna na podstawie cech morfologicznych===
+===Zniszczenia drewnianych okładzinówek===
-a) dębina; pierwszy z dwóch gatunków drewna dawniej najczęściej używanego na d. okładzin w Europie Środkowej (oba występujące w Polsce gatunki rodzaju ''Quercus'': ''Quercus robur'' i ''Q. sessiliflora'' mają drewno o analogicznym wyglądzie): m.in. brązowawy lub szaro-brązowy kolor, w przekroju wzdłużnym (na powierzchni d.) – liczne, krótkie i ciemne rowki przeciętych tzw. naczyń („rurek”, którymi przewodzona jest woda wzdłuż pnia drzewa), w przekroju poprzecznym (na przecięciu d.) – liczne rzędy (tzw. pierścienie) małych, rurkowatych otworków po tzw. naczyniach oraz biegnące prostopadle do nich ciemne smugi tzw. promieni rdzeniowych.
+* Zmiana objętości pod wpływem wilgoci atmosferycznej
 ==Deski (zn. 2)==
@@ Linia 50: / Linia 65: @@
 # Macchi F., Macchi L., Dizionario illustrato della legatura, Milano, 2002, s. 363.
 # Middleton B.C., A History of English Craft Bookbinding Technique, New York, London, Hafner Publ. Co.,1963, s. 62-79.
 # Szirmai J.A., The Archeology of Medieval Bookbinding, New York 2017, s. 73, 103-111, 151-156, 216-224.
 ----
 Autor: '''M.P.B., E.P., A.W.'''

@@ Linia 47: / Linia 47: @@
 ==Przypisy==
 # Encyklopedia wiedzy o książce, [red. A.Birkenmajer, B. Kocowski, J.Trzynadlowski], Wrocław-Warszawa-Kraków 1971, szp. 1670-1671.
-# Lavier C., Le bois dans l’histoire des techniques du livre medieval [w:] La reliure médiévale. Pour une description normalisée. Actes du colloque international (Paris, 22-24 mai 2003) organisée par l’Institut de recherche et d’histoire des textes (CNRS). Édités par Guy Lanoë avec la collaboration de Geneviève Grand, Brepols Publishers 2008.
+# Lavier C., Le bois dans l’histoire des techniques du livre medieval [w:] La reliure médiévale. Pour une description normalisée. Actes du colloque international (Paris, 22-24 mai 2003) organisée par l’Institut de recherche et d’histoire des textes (CNRS). Édités par Guy Lanoë avec la collaboration de Geneviève Grand, Brepols Publishers 2008,  s. 255-266.
 # Macchi F., Macchi L., Dizionario illustrato della legatura, Milano, 2002, s. 363.
 # Middleton B.C., A History of English Craft Bookbinding Technique, New York, London, Hafner Publ. Co.,1963, s. 62-79.

@@ Linia 47: / Linia 47: @@
 ==Przypisy==
 # Encyklopedia wiedzy o książce, [red. A.Birkenmajer, B. Kocowski, J.Trzynadlowski], Wrocław-Warszawa-Kraków 1971, szp. 1670-1671.
 # Macchi F., Macchi L., Dizionario illustrato della legatura, Milano, 2002, s. 363.
 # Middleton B.C., A History of English Craft Bookbinding Technique, New York, London, Hafner Publ. Co.,1963, s. 62-79.
 # Szirmai J.A., The Archeology of Medieval Bookbinding, New York 2017, s. 73, 103-111, 151-156, 216-224.
 ----
 Autor: '''M.P.B., E.P., A.W.'''

@@ Linia 26: / Linia 26: @@
 ==Zobacz też==
 [[Fazowanie]] <br>
 [[Kompaturka]] <br>
 [[Okładzinówka]] <br>
 [[Płaskorzeźbiona dekoracja]] <br>

@@ Linia 3: / Linia 3: @@
 (ang. boards, fr. planches, niem. Deckel, wł. piatto)
-Płaskie i wydłużone elementy drewniane używane w introligatorstwie na sztywne okładziny opraw.
+Rodzaj okładzinówki. Płaskie elementy drewniane używane w introligatorstwie na sztywne okładziny opraw.
 ===Historia===
-Już w antycznej Grecji i Rzymie niewielkie d. wykorzystywano jako podłoże do zapisywania tekstów w dyptykach. Najprawdopodobniej miały też zastosowanie od początku istnienia kodeksów (łac. caudex/codex – pień drzewa, kloc drewniany) jako materiał okładzin opraw. Używano do tego zazwyczaj dwóch d., także wtórnie wykorzystanych; później sporządzano specjalnie do każdej książki odpowiednie d., które łączono na grzbiecie książki kawałkami skóry bądź pergaminu. W krajach arabskich jako materiału okładzin używali głównie drewna cedrowego, figowego i topolowego, zaś w Europie łacińskiej przeważnie – drewna dębowego, bukowego i znacznie rzadziej - jesionowego. W kręgu środkowoeuropejskim (w tym w Polsce) do 2 połowy XV w. najczęściej używano dębiny. Wynikało to z takich jej właściwości, jak spory ciężar (ograniczający falowanie pergaminowych kart bloku leżących woluminów), twardość i zwartość struktury drewna oraz garbniki (zmniejszające podatność drewna na działanie grzybów i owadów). Od ok. poł. XV w. następowało jednak wypieranie dębiny przez buczynę. Prawdopodobnie głównym powodem tego zjawiska była mniejsza wartość drewna buka, przy jednocześnie zbliżonych do dębiny parametrach technicznych (twardość, spoistość struktury, podatność na obróbkę stolarską, pożądana wobec coraz częstszego fazowania d.). Zyskiwało to na znaczeniu w obliczu gwałtownie rosnącej produkcji introligatorskiej ery inkunabułów. Wyraźnie zmniejszała się też grubość d., co wynikało nie tylko z czynnika ekonomicznego, ale i technicznego (coraz rzadsze bloki z odkształcającymi się kartami pergaminowymi). Wyjątkiem w tej sferze pozostawały dużoformatowe oprawy ksiąg chorałowych ksiąg oraz nieliczne dzieła z płaskorzeźbioną dekoracją. Przypuszczalnie przez większość średniowiecza drewno na d. okładzin obrabiane było w stolarniach klasztornych, od XV w. zaś coraz częściej przez stolarzy cechowych. Na podstawie wytycznych dostarczali do introligatorni surowiec w postaci d. o określonych wymiarach odpowiadających najczęstszym formatom ksiąg. Do introligatora zaś należała ostateczna obróbka d., tj. docinanie, fazowanie, przewiercanie otworów i żłobków na zwięzy, szrafowanie powierzchni przeznaczonej do klejenia ze skórą itp. Oprawy o okładzinach z d. utrzymały się w powszechnym użyciu do XVI w., a w przypadku dużych formatów nawet do XVIII w. W konsekwencji są najwcześniejszym i najdłużej używanym materiałem okładzin. Jednak już w późnym średniowieczu obok d. wprowadzono okładziny z kilku warstw makulatury, tzw. kompaturki, a w dalszej kolejności tektury lub kartonu. D. okładzin początkowo miały format bloku książki, a ich krawędzie były ścięte prosto. Od XIV w. coraz częściej wysuwano je poza blok, a ich krawędzie zaczęto fazować, przy czym sposób przycięcia desek nie był wszędzie jednolity i charakteryzował poszczególne ośrodki, a nawet warsztaty introligatorskie. D. fazowano przy dłuższym i krótszych obcięciach bloku od wewnątrz, głównie dla optycznego zmniejszenia grubości oprawy, z kolei od strony grzbietu ich krawędzie ścinano lub zaokrąglano ze względów technicznych (ułatwienie otwierania woluminu) i estetycznych. Charakterystyczne dla opraw wschodnich były wymiary okładzin identyczne jak wymiary bloku. W introligatorstwie europejskim natomiast przyjęła się oprawa z okładzinami nieco większymi niż blok i uwzględniająca ochronę wystającej poza krawędzie bloku kapitałki. Zwiększenie wymiarów okładzin mogło być także związane z rozpowszechnieniem się papieru, wymagającego lepszej ochrony niż pergamin. Zwykle stosowano d. z litego drewna, czasem zdarzały się jednak d. klejone z dwóch, czasem trzech fragmentów.
+Już w antycznej Grecji i Rzymie niewielkie d. wykorzystywano jako podłoże do zapisywania tekstów w dyptykach. Najprawdopodobniej miały też zastosowanie od początku istnienia kodeksów (łac. caudex/codex – pień drzewa, kloc drewniany) jako materiał okładzin opraw. Używano do tego zazwyczaj dwóch d., także wtórnie wykorzystanych; później sporządzano specjalnie do każdej książki odpowiednie d., które łączono na grzbiecie książki kawałkami skóry bądź pergaminu. W krajach arabskich jako materiału okładzin używano głównie drewna cedrowego, figowego i topolowego, zaś w Europie łacińskiej przeważnie – drewna dębowego, bukowego i znacznie rzadziej - jesionowego. W kręgu środkowoeuropejskim (w tym w Polsce) do 2. połowy XV w. najczęściej używano dębiny. Wynikało to z takich jej właściwości, jak spory ciężar (ograniczający falowanie pergaminowych kart bloku leżących woluminów), twardość i zwartość struktury drewna oraz garbniki (zmniejszające podatność drewna na działanie grzybów i owadów). Od ok. poł. XV w. następowało jednak wypieranie dębiny przez buczynę. Prawdopodobnie głównym powodem tego zjawiska była mniejsza wartość drewna buka, przy jednocześnie zbliżonych do dębiny parametrach technicznych (twardość, spoistość struktury, podatność na obróbkę stolarską, pożądana wobec coraz częstszego fazowania d.). Zyskiwało to na znaczeniu w obliczu gwałtownie rosnącej produkcji introligatorskiej ery inkunabułów. Wyraźnie zmniejszała się też grubość d., co wynikało nie tylko z czynnika ekonomicznego, ale i technicznego (coraz rzadsze bloki z odkształcającymi się kartami pergaminowymi). Wyjątkiem w tej sferze pozostawały wielkoformatowe oprawy ksiąg chorałowych oraz nieliczne dzieła z płaskorzeźbioną dekoracją. Przypuszczalnie przez większość średniowiecza drewno na d. okładzin obrabiane było w stolarniach klasztornych, od XV w. zaś coraz częściej przez stolarzy cechowych. Na podstawie wytycznych dostarczali do introligatorni surowiec w postaci d. o określonych wymiarach odpowiadających najczęstszym formatom ksiąg. Do introligatora zaś należała ostateczna obróbka d., tj. docinanie, fazowanie, przewiercanie otworów oraz tuneli i kanałów na zwięzy, szrafowanie powierzchni przeznaczonej do klejenia ze skórą itp. Oprawy o okładzinach z d. utrzymały się w powszechnym użyciu do XVI w., a w przypadku dużych formatów nawet do XVIII w. W konsekwencji są najwcześniejszym i najdłużej używanym materiałem okładzin. Jednak już w późnym średniowieczu obok d. wprowadzono okładziny z kilku warstw makulatury, tzw. kompaturki, a w dalszej kolejności tektury lub kartonu. D. okładzin początkowo miały format bloku książki, a ich krawędzie były ścięte prosto. Od XIV w. coraz częściej wysuwano je poza blok, a ich krawędzie zaczęto fazować, przy czym sposób przycięcia desek nie był wszędzie jednolity i charakteryzował poszczególne ośrodki, a nawet warsztaty introligatorskie. D. fazowano przy dłuższym i krótszych obcięciach bloku od wewnątrz, głównie dla optycznego zmniejszenia grubości oprawy, z kolei od strony grzbietu ich krawędzie ścinano lub zaokrąglano ze względów technicznych (ułatwienie otwierania woluminu) i estetycznych. Charakterystyczne dla opraw wschodnich były wymiary okładzin identyczne jak wymiary bloku. W introligatorstwie europejskim natomiast przyjęła się oprawa z okładzinami nieco większymi niż blok i uwzględniająca ochronę wystającej poza krawędzie bloku kapitałki. Zwiększenie wymiarów okładzin mogło być także związane z rozpowszechnieniem się papieru, wymagającego lepszej ochrony niż pergamin. Zwykle stosowano d. z litego drewna, czasem zdarzały się jednak d. klejone z dwóch, czasem trzech fragmentów.
 ===Zagadnienia konstrukcyjne===
-Najczęstszy sposób montażu drewnianych okładzin do bloku, to przewleczenie przez system otworów (wpustowe i wypustowe) przedłużonych poza szerokość bloku zwięzów i zaklinowanie ich drewnianymi kołeczkami. Rdzeń kapitałki mocowano w ten sam sposób. Otwory w desce wykonywano w różny sposób, najczęściej prowadzono zwięzy w okładzinie pod kątem prostym do grzbietu, ale również po skosie lub zwięzy rozdwajano i przewlekano w kształt liter „V” lub „X”. Nieco innym rozwiązaniem, szczególnie przy broszurowaniu na skórzane rzemienie było wydrążanie w desce zagłębień, w które wklejano i przybijano (najczęściej małymi drewnianymi kołeczkami) zwięzy. Innym sposobem było przewlekanie końców sznurkowych zwięzów przez otwór w desce i przyklejanie ich w formie rozwiniętego wachlarza do odwrotu okładziny. Także w tym przypadku rdzeń kapitałki mocowano w ten sam sposób.
+Najczęstszy sposób montażu drewnianych okładzin do bloku, to przewleczenie przez system otworów (wpustowe i wypustowe) przedłużonych poza szerokość bloku zwięzów i zaklinowanie ich drewnianymi kołeczkami. Rdzeń kapitałki mocowano w ten sam sposób. Otwory w desce wykonywano w różny sposób, najczęściej prowadzono zwięzy w okładzinie pod kątem prostym do grzbietu, ale również po skosie lub zwięzy rozdwajano i przewlekano przez przez wydrążone w desce tunele w kształt liter „V” lub „X”. Nieco innym rozwiązaniem, szczególnie przy broszurowaniu na skórzane rzemienie było wydrążanie w desce zagłębień (kanałów), w które wklejano i przybijano (najczęściej małymi drewnianymi kołeczkami) zwięzy. Innym sposobem było przewlekanie końców sznurkowych zwięzów przez otwór w desce i przyklejanie ich w formie rozwiniętego wachlarza do odwrotu okładziny. Także w tym przypadku rdzeń kapitałki mocowano w ten sam sposób.
 ===Identyfikacja gatunku drewna na podstawie cech morfologicznych===
@@ Linia 26: / Linia 26: @@
 ==Zobacz też==
 [[Fazowanie]] <br>
 [[Kompaturka]] <br>
 [[Płaskorzeźbiona dekoracja]] <br>
@@ Linia 45: / Linia 45: @@
 ==Przypisy==
 # Encyklopedia wiedzy o książce, [red. A.Birkenmajer, B. Kocowski, J.Trzynadlowski], Wrocław-Warszawa-Kraków 1971, szp. 1670-1671.
-# Lüers H., Das Fachwissen des Buchbinders. Stuttgart 1953.
+# Macchi F., Macchi L., Dizionario illustrato della legatura, Milano, 2002, s. 363.
-# Lüers H., Zur Geschichte der Technik des Bucheinbandes. Archiv für Buchbinderei, Zeitschrift für Einbandkunst. R.37, 1937, nr 9.
+# Middleton B.C., A History of English Craft Bookbinding Technique, New York, London, Hafner Publ. Co.,1963, s. 62-79.
 # Middleton B.C., A History of English Craft Bookbinding Technique, New York, London, Hafner Publ. Co.,1963
-# Montelatici C., Alla ricerca del libro perduto. Note sull’ evolutione della tecnica di legatura, [w:] Biblioteche Oggi 5 (1987) 3
 # Lavier C., Le bois dans l’histoire des techniques du livre medieval [w:] La reliure médiévale. Pour une description normalisée. Actes du colloque international (Paris, 22-24 mai 2003) organisée par l’Institut de recherche et d’histoire des textes (CNRS). Édités par Guy Lanoë avec la collaboration de Geneviève Grand, Brepols Publishers 2008
-# Szirmai J.A., The Archeology of Medieval Bookbinding, New York 2017.
+# Szirmai J.A., The Archeology of Medieval Bookbinding, New York 2017, s. 73, 103-111, 151-156, 216-224.
 ----
 Autor: '''M.P.B., E.P., A.W.'''

← poprzednia wersja		Wersja z 20:47, 22 sie 2021
Linia 12:		Linia 12:

	===Identyfikacja gatunku drewna na podstawie cech morfologicznych===		===Identyfikacja gatunku drewna na podstawie cech morfologicznych===
−	a) dębina; pierwszy z dwóch gatunków drewna dawniej najczęściej używanego na d. okładzin w Europie Środkowej (oba występujące w Polsce gatunki rodzaju ''Quercus'': ''Quercus robur'' i ''Q. sessiliflora'' mają drewno o analogicznym wyglądzie): m.in. brązowawy lub szaro-brązowy kolor, w przekroju wzdłużnym (na powierzchni d.) – liczne, krótkie i ciemne rowki przeciętych tzw. naczyń („rurek”, którymi ~~przewodzone są soki~~ wzdłuż pnia drzewa), w przekroju poprzecznym (na przecięciu d.) – liczne rzędy (tzw. pierścienie) małych, rurkowatych otworków po tzw. naczyniach oraz biegnące prostopadle do nich ciemne smugi tzw. promieni rdzeniowych.	+	a) dębina; pierwszy z dwóch gatunków drewna dawniej najczęściej używanego na d. okładzin w Europie Środkowej (oba występujące w Polsce gatunki rodzaju ''Quercus'': ''Quercus robur'' i ''Q. sessiliflora'' mają drewno o analogicznym wyglądzie): m.in. brązowawy lub szaro-brązowy kolor, w przekroju wzdłużnym (na powierzchni d.) – liczne, krótkie i ciemne rowki przeciętych tzw. naczyń („rurek”, którymi przewodzona jest woda wzdłuż pnia drzewa), w przekroju poprzecznym (na przecięciu d.) – liczne rzędy (tzw. pierścienie) małych, rurkowatych otworków po tzw. naczyniach oraz biegnące prostopadle do nich ciemne smugi tzw. promieni rdzeniowych.

@@ Linia 12: / Linia 12: @@
 ===Identyfikacja gatunku drewna na podstawie cech morfologicznych===
-a) dębina; pierwszy z dwóch gatunków drewna dawniej najczęściej używanego na d. okładzin w Europie Środkowej (oba występujące w Polsce gatunki rodzaju Quercus: Quercus robur i Q. sessiliflora mają drewno o analogicznym wyglądzie): m.in. brązowawy lub szaro-brązowy kolor, w przekroju wzdłużnym (na powierzchni d.) – liczne, krótkie i ciemne rowki przeciętych tzw. naczyń („rurek”, którymi przewodzone są soki wzdłuż pnia drzewa), w przekroju poprzecznym (na przecięciu d.) – liczne rzędy (tzw. pierścienie) małych, rurkowatych otworków po tzw. naczyniach oraz biegnące prostopadle do nich ciemne smugi tzw. promieni rdzeniowych.
+a) dębina; pierwszy z dwóch gatunków drewna dawniej najczęściej używanego na d. okładzin w Europie Środkowej (oba występujące w Polsce gatunki rodzaju ''Quercus'': ''Quercus robur'' i ''Q. sessiliflora'' mają drewno o analogicznym wyglądzie): m.in. brązowawy lub szaro-brązowy kolor, w przekroju wzdłużnym (na powierzchni d.) – liczne, krótkie i ciemne rowki przeciętych tzw. naczyń („rurek”, którymi przewodzone są soki wzdłuż pnia drzewa), w przekroju poprzecznym (na przecięciu d.) – liczne rzędy (tzw. pierścienie) małych, rurkowatych otworków po tzw. naczyniach oraz biegnące prostopadle do nich ciemne smugi tzw. promieni rdzeniowych.
 b) buczyna (buk pospolity – Fagus silvatica): m.in. jasny kolor w odcieniu szarawo-żółtym, w przekroju wzdłużnym (na powierzchni d.) – liczne, drobne, pionowe i niekiedy lekko połyskujące plamki o brązowawym zabarwieniu, będące śladami promieni rdzeniowych, ciemne, cienkie, pionowo biegnące linie granic tzw. przyrostów rocznych.
 ==Deski (zn. 2)==