Chinoiserie - Historia wersji

Ela o 18:21, 14 lut 2021

2021-02-14T18:21:26Z

Cezary o 01:26, 7 lut 2021

2021-02-07T01:26:26Z

Urszula: /* Chinoiserie */ uzupełn. term. ang.

2021-01-07T17:24:01Z

‎Chinoiserie: uzupełn. term. ang.

Vagnerus: Utworzono nową stronę "===Chinoiserie=== Motywy dalekowschodnie, w tym zwłaszcza chińskie, rozpowszechnione w sztuce europejskiej XVIII w. Największe znaczenie zyskały w zdobnictwie rokok..."

2020-12-29T13:33:42Z

Utworzono nową stronę "===Chinoiserie=== Motywy dalekowschodnie, w tym zwłaszcza chińskie, rozpowszechnione w sztuce europejskiej XVIII w. Największe znaczenie zyskały w zdobnictwie rokok..."

Nowa strona

===Chinoiserie===

Motywy dalekowschodnie, w tym zwłaszcza chińskie, rozpowszechnione w sztuce europejskiej XVIII w. Największe znaczenie zyskały w zdobnictwie rokokowym 2-3 ćw. XVIII w., często występując w obrębie kompozycji rocaille. Do charakterystycznych elementów ch. zalicza się motywy architektoniczne (pagody, orientalne pawilony, smukłe kolumny), roślinne (np. drzewa palmowe) zwierzęce (m.in. małpy, ptaki, muszle ślimaków) i fantastyczne (smoki), chętnie osadzane na krajobrazowym tle. W dekoracji →rokokowych opraw ch. pojawiają się jako składniki rozbudowanych kompozycji rocaille, obejmujących całe okładziny, rzadziej jako elementy ornamentalnych obramień okładzin. Na oprawach książkowych we Francji, skąd wywodzi się rokoko, ch. wyraźnie ustępowały innym stylom dekoracji (np. koronkowe oprawy, mozaikowe oprawy). Częściej pojawiały się w zdobnictwie introligatorskim kręgu niemieckiego oraz w Anglii (np. wybitne dzieła Johanna Baumgartera z ok. 1780, z pawilonami, kolumnami i ptakami wśród rocaille, personifikacji, statków, zwierząt heraldycznych itp.).

==Zobacz też==

[[Indeks alfabetyczny ]] <br>
[[Koronkowe oprawy]] <br>
[[Mozaikowe oprawy]] <br>
[[Rocaille]] <br>

==Grafika==

<gallery>

Plik:Chinoiserie 1, Nixon 1978, nr kat il 76, J. Baumgarter 1781, Anglia.jpg | Oprawa rokokowa z dekoracją w typie chinoiserie, J. Baumgarter, Anglia, 1781, repr. wg: Nixon 1978, nr kat. 76
Plik:Chinoiserie 3, Michon 1956, tabl. V, opr mozaikowa, Jean-Charles Monnier, 1757.jpg | Oprawa rokokowa z dekoracja mozaikową w typie chinoiserie, Jean-Charles Monnier, Francja, 1757, repr. wg: Michon 1956, tabl. V
Plik:Chinoiserie 2, Mazal 1990, nr kat. 228, opr wiedeńska z 1746.jpg | Fragment oprawy rokokowej z dekoracją chinoiserie, Wiedeń, 1746, repr. wg: Mazal 1990, nr kat. 228
</gallery>

==Przypisy==

# Nixon 1978, nr kat./tabl. 76;
# De Morant 1981, s. 361-362;
# Mazal 1990, nr kat./tabl. 228;
# Nixon, Foot 1992, s. 93-94;
# Kozakiewicz 1996, s. 67;
# Macchi F. i L. 2002, s. 81.

----
Autor: '''A.W.'''

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 ===Chinoiserie===
-(ang. chinoiserie)
+(ang. chinoiserie, fr. chinoiserie)
 Motywy dalekowschodnie, w tym zwłaszcza chińskie, rozpowszechnione w sztuce europejskiej XVIII w. Największe znaczenie zyskały w zdobnictwie rokokowym 2-3 ćw. XVIII w., często występując w obrębie kompozycji rocaille. Do charakterystycznych elementów ch. zalicza się motywy architektoniczne (pagody, orientalne pawilony, smukłe kolumny), roślinne (np. drzewa palmowe) zwierzęce (m.in. małpy, ptaki, muszle ślimaków) i fantastyczne (smoki), chętnie osadzane na krajobrazowym tle. W dekoracji →rokokowych opraw ch. pojawiają się jako składniki rozbudowanych kompozycji rocaille, obejmujących całe okładziny, rzadziej jako elementy ornamentalnych obramień okładzin. Na oprawach książkowych we Francji, skąd wywodzi się rokoko, ch. wyraźnie ustępowały innym stylom dekoracji (np. koronkowe oprawy, mozaikowe oprawy). Częściej pojawiały się w zdobnictwie introligatorskim kręgu niemieckiego oraz w Anglii  (np. wybitne dzieła Johanna Baumgartera z ok. 1780, z pawilonami, kolumnami i ptakami wśród rocaille, personifikacji, statków, zwierząt heraldycznych itp.).

← poprzednia wersja		Wersja z 17:24, 7 sty 2021
Linia 1:		Linia 1:
	===Chinoiserie===		===Chinoiserie===
		+	(ang. chinoiserie)

	Motywy dalekowschodnie, w tym zwłaszcza chińskie, rozpowszechnione w sztuce europejskiej XVIII w. Największe znaczenie zyskały w zdobnictwie rokokowym 2-3 ćw. XVIII w., często występując w obrębie kompozycji rocaille. Do charakterystycznych elementów ch. zalicza się motywy architektoniczne (pagody, orientalne pawilony, smukłe kolumny), roślinne (np. drzewa palmowe) zwierzęce (m.in. małpy, ptaki, muszle ślimaków) i fantastyczne (smoki), chętnie osadzane na krajobrazowym tle. W dekoracji →rokokowych opraw ch. pojawiają się jako składniki rozbudowanych kompozycji rocaille, obejmujących całe okładziny, rzadziej jako elementy ornamentalnych obramień okładzin. Na oprawach książkowych we Francji, skąd wywodzi się rokoko, ch. wyraźnie ustępowały innym stylom dekoracji (np. koronkowe oprawy, mozaikowe oprawy). Częściej pojawiały się w zdobnictwie introligatorskim kręgu niemieckiego oraz w Anglii (np. wybitne dzieła Johanna Baumgartera z ok. 1780, z pawilonami, kolumnami i ptakami wśród rocaille, personifikacji, statków, zwierząt heraldycznych itp.).		Motywy dalekowschodnie, w tym zwłaszcza chińskie, rozpowszechnione w sztuce europejskiej XVIII w. Największe znaczenie zyskały w zdobnictwie rokokowym 2-3 ćw. XVIII w., często występując w obrębie kompozycji rocaille. Do charakterystycznych elementów ch. zalicza się motywy architektoniczne (pagody, orientalne pawilony, smukłe kolumny), roślinne (np. drzewa palmowe) zwierzęce (m.in. małpy, ptaki, muszle ślimaków) i fantastyczne (smoki), chętnie osadzane na krajobrazowym tle. W dekoracji →rokokowych opraw ch. pojawiają się jako składniki rozbudowanych kompozycji rocaille, obejmujących całe okładziny, rzadziej jako elementy ornamentalnych obramień okładzin. Na oprawach książkowych we Francji, skąd wywodzi się rokoko, ch. wyraźnie ustępowały innym stylom dekoracji (np. koronkowe oprawy, mozaikowe oprawy). Częściej pojawiały się w zdobnictwie introligatorskim kręgu niemieckiego oraz w Anglii (np. wybitne dzieła Johanna Baumgartera z ok. 1780, z pawilonami, kolumnami i ptakami wśród rocaille, personifikacji, statków, zwierząt heraldycznych itp.).