Biblijne motywy - Historia wersji

Vagnerus: /* Przypisy */

2021-10-01T18:47:55Z

‎Przypisy

Ela: /* Przypisy */

2021-05-25T20:07:57Z

‎Przypisy

Vagnerus: /* Grafika */

2021-04-25T19:25:36Z

‎Grafika

Urszula: /* Biblijne motywy */ uzupełn. term. ang.

2021-04-19T20:20:46Z

‎Biblijne motywy: uzupełn. term. ang.

Ela o 19:58, 19 gru 2020

2020-12-19T19:58:47Z

Ela o 19:56, 19 gru 2020

2020-12-19T19:56:23Z

Ela o 19:55, 19 gru 2020

2020-12-19T19:55:01Z

Vagnerus: /* Zobacz też */

2020-12-17T20:21:39Z

‎Zobacz też

Vagnerus: /* Zobacz też */

2020-12-17T20:20:57Z

‎Zobacz też

Vagnerus o 20:19, 17 gru 2020

2020-12-17T20:19:47Z

@@ Linia 41: / Linia 41: @@
 ==Przypisy==
-# Przypis 1
+# Goldschmidt 1967, t. 2, tabl. XIX, XXXI, LVI i in.;
 ----
 Autor: '''A.W.'''

@@ Linia 41: / Linia 41: @@
 ==Przypisy==
-# Pryzpis 1
+# Przypis 1
 ----
 Autor: '''A.W.'''

@@ Linia 22: / Linia 22: @@
 ==Grafika==
 <gallery>
+Plik:Renesansowa oprawa, Kraków, 1558, BczartMNK, POLONA2.jpg | Sceny biblijne w dekoracji radełkowej na oprawie renesansowej, Kraków, 1558, BCzart, MNK, fot. wg: www.polona.pl
 Plik:Biblijne sceny 2.jpg
 Plik:Biblijne sceny 6b.jpg

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 ==Biblijne motywy==
-(fr. motifs bibliques)
+(ang. Biblical representations; fr. motifs bibliques)
 W kręgu chrześcijańskim wizerunki postaci, symbole oraz sceny z Biblii należą od średniowiecza po przynajmniej 2 poł. XX w. do najważniejszych i najpowszechniejszych dekoracji opraw wszelkiego typu. Ogromna liczba wątków staro- i nowotestamentowych odzwierciedla się w przebogatej ikonografii, reprezentującej praktycznie każdy styl artystyczny i technikę stosowane w zdobnictwie opraw. Wizerunki i sceny z Nowego Testamentu odgrywały ogromną rolę w dekoracji złotniczych opraw ksiąg liturgicznych kręgu bizantyńskiego i łacińskiego (Maryja z Dzieciątkiem w różnych ujęciach ikonograficznych, Maiestas Domini, ponadto sceny z życia i męki Chrystusa, w tym m.in. Chrzest w Jordanie, Zdjęcie z krzyża, Złożenie do Grobu, Trzy Marie u grobu). Często pośrodku górnych okładzin ewangeliarzy pojawiał się motyw krzyża lub Ukrzyżowanego Chrystusa. Rzadko zaś ukazywano motywy starotestamentowe (np. sceny ż życia Dawida na oprawie Psałterza Melisendy z 2 ćw. XII w.). Wzrost znaczenia wizerunków postaci i symboli b. nastąpił w dekoracji skórzanych opraw romańskich (ok. poł. XII – XIII w.), na których wyciskano je z tłoków wśród profuzji różnorakich zdobień floralnych, figuralnych i zoomorficznych (np. Dawid, Chrystus w mandorli, tronująca Maryja z Dzieciątkiem). Do kanonu motywów religijnych – aż po XX-XXI w. – włączono wizerunki śś. Piotra i Pawła, Baranka Bożego, symbole ewangelistów, a w mniejszym stopniu przedstawienia aniołów (również jako archanioła Gabriela w scenach Zwiastowania Maryi komponowanych z dwóch tłoków). Do symboliki b. przynależą też wizerunki niektórych zwierząt (np. jeleń). Rozkwit ikonografii b. nastąpił w zdobnictwie opraw gotyckich (szczególnie od schyłku XIV do początku XVI w.). Upowszechnieniu uległy motywy stosowane już na oprawach romańskich (m.in. symbole ewangelistów, Baranek Boży). Równocześnie pojawiły się liczne nowe przedstawienia, wpisujące się w ówczesne przemiany religijności. Toteż szczególnego znaczenia nabrały motywy chrystologiczne (np. mandylion, veraikon) i maryjne (np. Zwiastowanie, Pietà), jak również wizerunki rozmaitych świętych (np. patroni klasztorów, miast). W przypadku tłoków wizerunki te cechowały się znacznym uproszczeniem i miniaturowymi rozmiarami, natomiast na plakietach (zwłaszcza niderlandzkich z 2 poł. XV w.) i w kompozycjach ledersznytowych odznaczają się nierzadko szczegółowością opracowania i sporą wielkością. W introligatorstwie renesansowym Włoch (XV-XVI w.) ukazywane rzadko – najczęściej w centralnych medalionach okładzin. Ogromną popularnością cieszyły się zaś na renesansowych oprawach w zaalpejskich krajach katolickich i protestanckich. Ze względów doktrynalnych, na oprawach z ośrodków luterańskich upowszechniły się sceny starotestamentowe (m.in. złoty cielec, drabina Jakuba, Mojżesz otrzymujący tablicę Dziesięciorga Przykazań), które rychło zyskały popularność nie tylko w kręgach sprzyjających „innowiercom”, ale też wśród katolików. Wraz z mnogością scen z Nowego Testamentu oraz wizerunków postaci b., ukazywano je niemal wyłącznie za pomocą radełek oraz prostokątnych bądź owalnych plakiet. W XVII-XVIII stuleciu b. m. straciły na znaczeniu na rzecz ornamentyki roślinnej i geometrycznej. Niemniej wciąż ukazywano je na oprawach ksiąg religijnych (zwłaszcza liturgicznych). Artyzmem formy cechują się rozbudowane sceny i wizerunki postaci b. na wielu ówczesnych oprawach złotniczych lub złotniczych okuciach. W rzemieślniczej i przemysłowej produkcji introligatorskiej XIX-XX w. b. m. ukazywano głównie na książkach religijnych (modlitewniki, śpiewniki, księgi liturgiczne, hagiograficzne itp.), chętnie wykorzystując do tego nowinki techniczne (tłoczenie barwne, litografia). Obecnie b. m. stanowią margines zdobnictwa introligatorskiego, zawężony niemal wyłącznie do ksiąg liturgicznych.
 ==Zobacz też==

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 (fr. motifs bibliques)
@@ Linia 4: / Linia 5: @@
 ==Zobacz też==
 [[Acheiropita]] <br>
 [[Archanioł]] <br>
@@ Linia 38: / Linia 41: @@
 ==Przypisy==
+# Pryzpis 1
 ----
 Autor: '''A.W.'''

← poprzednia wersja		Wersja z 19:56, 19 gru 2020
Linia 1:		Linia 1:
−	~~==Biblijne motywy==~~
	(fr. motifs bibliques)		(fr. motifs bibliques)

← poprzednia wersja		Wersja z 19:55, 19 gru 2020
Linia 1:		Linia 1:
−	==Biblijne motywy==(fr. motifs bibliques)	+	==Biblijne motywy==
		+	(fr. motifs bibliques)

	W kręgu chrześcijańskim wizerunki postaci, symbole oraz sceny z Biblii należą od średniowiecza po przynajmniej 2 poł. XX w. do najważniejszych i najpowszechniejszych dekoracji opraw wszelkiego typu. Ogromna liczba wątków staro- i nowotestamentowych odzwierciedla się w przebogatej ikonografii, reprezentującej praktycznie każdy styl artystyczny i technikę stosowane w zdobnictwie opraw. Wizerunki i sceny z Nowego Testamentu odgrywały ogromną rolę w dekoracji złotniczych opraw ksiąg liturgicznych kręgu bizantyńskiego i łacińskiego (Maryja z Dzieciątkiem w różnych ujęciach ikonograficznych, Maiestas Domini, ponadto sceny z życia i męki Chrystusa, w tym m.in. Chrzest w Jordanie, Zdjęcie z krzyża, Złożenie do Grobu, Trzy Marie u grobu). Często pośrodku górnych okładzin ewangeliarzy pojawiał się motyw krzyża lub Ukrzyżowanego Chrystusa. Rzadko zaś ukazywano motywy starotestamentowe (np. sceny ż życia Dawida na oprawie Psałterza Melisendy z 2 ćw. XII w.). Wzrost znaczenia wizerunków postaci i symboli b. nastąpił w dekoracji skórzanych opraw romańskich (ok. poł. XII – XIII w.), na których wyciskano je z tłoków wśród profuzji różnorakich zdobień floralnych, figuralnych i zoomorficznych (np. Dawid, Chrystus w mandorli, tronująca Maryja z Dzieciątkiem). Do kanonu motywów religijnych – aż po XX-XXI w. – włączono wizerunki śś. Piotra i Pawła, Baranka Bożego, symbole ewangelistów, a w mniejszym stopniu przedstawienia aniołów (również jako archanioła Gabriela w scenach Zwiastowania Maryi komponowanych z dwóch tłoków). Do symboliki b. przynależą też wizerunki niektórych zwierząt (np. jeleń). Rozkwit ikonografii b. nastąpił w zdobnictwie opraw gotyckich (szczególnie od schyłku XIV do początku XVI w.). Upowszechnieniu uległy motywy stosowane już na oprawach romańskich (m.in. symbole ewangelistów, Baranek Boży). Równocześnie pojawiły się liczne nowe przedstawienia, wpisujące się w ówczesne przemiany religijności. Toteż szczególnego znaczenia nabrały motywy chrystologiczne (np. mandylion, veraikon) i maryjne (np. Zwiastowanie, Pietà), jak również wizerunki rozmaitych świętych (np. patroni klasztorów, miast). W przypadku tłoków wizerunki te cechowały się znacznym uproszczeniem i miniaturowymi rozmiarami, natomiast na plakietach (zwłaszcza niderlandzkich z 2 poł. XV w.) i w kompozycjach ledersznytowych odznaczają się nierzadko szczegółowością opracowania i sporą wielkością. W introligatorstwie renesansowym Włoch (XV-XVI w.) ukazywane rzadko – najczęściej w centralnych medalionach okładzin. Ogromną popularnością cieszyły się zaś na renesansowych oprawach w zaalpejskich krajach katolickich i protestanckich. Ze względów doktrynalnych, na oprawach z ośrodków luterańskich upowszechniły się sceny starotestamentowe (m.in. złoty cielec, drabina Jakuba, Mojżesz otrzymujący tablicę Dziesięciorga Przykazań), które rychło zyskały popularność nie tylko w kręgach sprzyjających „innowiercom”, ale też wśród katolików. Wraz z mnogością scen z Nowego Testamentu oraz wizerunków postaci b., ukazywano je niemal wyłącznie za pomocą radełek oraz prostokątnych bądź owalnych plakiet. W XVII-XVIII stuleciu b. m. straciły na znaczeniu na rzecz ornamentyki roślinnej i geometrycznej. Niemniej wciąż ukazywano je na oprawach ksiąg religijnych (zwłaszcza liturgicznych). Artyzmem formy cechują się rozbudowane sceny i wizerunki postaci b. na wielu ówczesnych oprawach złotniczych lub złotniczych okuciach. W rzemieślniczej i przemysłowej produkcji introligatorskiej XIX-XX w. b. m. ukazywano głównie na książkach religijnych (modlitewniki, śpiewniki, księgi liturgiczne, hagiograficzne itp.), chętnie wykorzystując do tego nowinki techniczne (tłoczenie barwne, litografia). Obecnie b. m. stanowią margines zdobnictwa introligatorskiego, zawężony niemal wyłącznie do ksiąg liturgicznych.		W kręgu chrześcijańskim wizerunki postaci, symbole oraz sceny z Biblii należą od średniowiecza po przynajmniej 2 poł. XX w. do najważniejszych i najpowszechniejszych dekoracji opraw wszelkiego typu. Ogromna liczba wątków staro- i nowotestamentowych odzwierciedla się w przebogatej ikonografii, reprezentującej praktycznie każdy styl artystyczny i technikę stosowane w zdobnictwie opraw. Wizerunki i sceny z Nowego Testamentu odgrywały ogromną rolę w dekoracji złotniczych opraw ksiąg liturgicznych kręgu bizantyńskiego i łacińskiego (Maryja z Dzieciątkiem w różnych ujęciach ikonograficznych, Maiestas Domini, ponadto sceny z życia i męki Chrystusa, w tym m.in. Chrzest w Jordanie, Zdjęcie z krzyża, Złożenie do Grobu, Trzy Marie u grobu). Często pośrodku górnych okładzin ewangeliarzy pojawiał się motyw krzyża lub Ukrzyżowanego Chrystusa. Rzadko zaś ukazywano motywy starotestamentowe (np. sceny ż życia Dawida na oprawie Psałterza Melisendy z 2 ćw. XII w.). Wzrost znaczenia wizerunków postaci i symboli b. nastąpił w dekoracji skórzanych opraw romańskich (ok. poł. XII – XIII w.), na których wyciskano je z tłoków wśród profuzji różnorakich zdobień floralnych, figuralnych i zoomorficznych (np. Dawid, Chrystus w mandorli, tronująca Maryja z Dzieciątkiem). Do kanonu motywów religijnych – aż po XX-XXI w. – włączono wizerunki śś. Piotra i Pawła, Baranka Bożego, symbole ewangelistów, a w mniejszym stopniu przedstawienia aniołów (również jako archanioła Gabriela w scenach Zwiastowania Maryi komponowanych z dwóch tłoków). Do symboliki b. przynależą też wizerunki niektórych zwierząt (np. jeleń). Rozkwit ikonografii b. nastąpił w zdobnictwie opraw gotyckich (szczególnie od schyłku XIV do początku XVI w.). Upowszechnieniu uległy motywy stosowane już na oprawach romańskich (m.in. symbole ewangelistów, Baranek Boży). Równocześnie pojawiły się liczne nowe przedstawienia, wpisujące się w ówczesne przemiany religijności. Toteż szczególnego znaczenia nabrały motywy chrystologiczne (np. mandylion, veraikon) i maryjne (np. Zwiastowanie, Pietà), jak również wizerunki rozmaitych świętych (np. patroni klasztorów, miast). W przypadku tłoków wizerunki te cechowały się znacznym uproszczeniem i miniaturowymi rozmiarami, natomiast na plakietach (zwłaszcza niderlandzkich z 2 poł. XV w.) i w kompozycjach ledersznytowych odznaczają się nierzadko szczegółowością opracowania i sporą wielkością. W introligatorstwie renesansowym Włoch (XV-XVI w.) ukazywane rzadko – najczęściej w centralnych medalionach okładzin. Ogromną popularnością cieszyły się zaś na renesansowych oprawach w zaalpejskich krajach katolickich i protestanckich. Ze względów doktrynalnych, na oprawach z ośrodków luterańskich upowszechniły się sceny starotestamentowe (m.in. złoty cielec, drabina Jakuba, Mojżesz otrzymujący tablicę Dziesięciorga Przykazań), które rychło zyskały popularność nie tylko w kręgach sprzyjających „innowiercom”, ale też wśród katolików. Wraz z mnogością scen z Nowego Testamentu oraz wizerunków postaci b., ukazywano je niemal wyłącznie za pomocą radełek oraz prostokątnych bądź owalnych plakiet. W XVII-XVIII stuleciu b. m. straciły na znaczeniu na rzecz ornamentyki roślinnej i geometrycznej. Niemniej wciąż ukazywano je na oprawach ksiąg religijnych (zwłaszcza liturgicznych). Artyzmem formy cechują się rozbudowane sceny i wizerunki postaci b. na wielu ówczesnych oprawach złotniczych lub złotniczych okuciach. W rzemieślniczej i przemysłowej produkcji introligatorskiej XIX-XX w. b. m. ukazywano głównie na książkach religijnych (modlitewniki, śpiewniki, księgi liturgiczne, hagiograficzne itp.), chętnie wykorzystując do tego nowinki techniczne (tłoczenie barwne, litografia). Obecnie b. m. stanowią margines zdobnictwa introligatorskiego, zawężony niemal wyłącznie do ksiąg liturgicznych.

@@ Linia 12: / Linia 12: @@
 [[Jezus Chrystus ]] <br>
 [[Liturgicznych ksiąg oprawy]] <br>
-[[Maryja (matka Boska)]] <br>
+[[Maryja]] <br>
 [[Święci Pańscy ]] <br>
 [[Wittenberski styl ]] <br>

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 ==Biblijne motywy==(fr. motifs bibliques)
-w kręgu chrześcijańskim wizerunki postaci, symbole oraz sceny z Biblii należą od średniowiecza po przynajmniej 2 poł. XX w. do najważniejszych i najpowszechniejszych dekoracji opraw wszelkiego typu. Ogromna liczba wątków staro- i nowotestamentowych odzwierciedla się w przebogatej ikonografii, reprezentującej praktycznie każdy styl artystyczny i technikę stosowane w zdobnictwie opraw. Wizerunki i sceny z Nowego Testamentu odgrywały ogromną rolę w dekoracji złotniczych opraw ksiąg liturgicznych kręgu bizantyńskiego i łacińskiego (Maryja z Dzieciątkiem w różnych ujęciach ikonograficznych, Maiestas Domini, ponadto sceny z życia i męki Chrystusa, w tym m.in. Chrzest w Jordanie, Zdjęcie z krzyża, Złożenie do Grobu, Trzy Marie u grobu). Często pośrodku górnych okładzin ewangeliarzy pojawiał się motyw krzyża lub Ukrzyżowanego Chrystusa. Rzadko zaś ukazywano motywy starotestamentowe (np. sceny ż życia Dawida na oprawie Psałterza Melisendy z 2 ćw. XII w.). Wzrost znaczenia wizerunków postaci i symboli b. nastąpił w dekoracji skórzanych opraw romańskich (ok. poł. XII – XIII w.), na których wyciskano je z tłoków wśród profuzji różnorakich zdobień floralnych, figuralnych i zoomorficznych (np. Dawid, Chrystus w mandorli, tronująca Maryja z Dzieciątkiem). Do kanonu motywów religijnych – aż po XX-XXI w. – włączono wizerunki śś. Piotra i Pawła, Baranka Bożego, symbole ewangelistów, a w mniejszym stopniu przedstawienia aniołów (również jako archanioła Gabriela w scenach Zwiastowania Maryi komponowanych z dwóch tłoków). Do symboliki b. przynależą też wizerunki niektórych zwierząt (np. jeleń). Rozkwit ikonografii b. nastąpił w zdobnictwie opraw gotyckich (szczególnie od schyłku XIV do początku XVI w.). Upowszechnieniu uległy motywy stosowane już na oprawach romańskich (m.in. symbole ewangelistów, Baranek Boży). Równocześnie pojawiły się liczne nowe przedstawienia, wpisujące się w ówczesne przemiany religijności. Toteż szczególnego znaczenia nabrały motywy chrystologiczne (np. mandylion, veraikon) i maryjne (np. Zwiastowanie, Pietà), jak również wizerunki rozmaitych świętych (np. patroni klasztorów, miast). W przypadku tłoków wizerunki te cechowały się znacznym uproszczeniem i miniaturowymi rozmiarami, natomiast na plakietach (zwłaszcza niderlandzkich z 2 poł. XV w.) i w kompozycjach ledersznytowych odznaczają się nierzadko szczegółowością opracowania i sporą wielkością. W introligatorstwie renesansowym Włoch (XV-XVI w.) ukazywane rzadko – najczęściej w centralnych medalionach okładzin. Ogromną popularnością cieszyły się zaś na renesansowych oprawach w zaalpejskich krajach katolickich i protestanckich. Ze względów doktrynalnych, na oprawach z ośrodków luterańskich upowszechniły się sceny starotestamentowe (m.in. złoty cielec, drabina Jakuba, Mojżesz otrzymujący tablicę Dziesięciorga Przykazań), które rychło zyskały popularność nie tylko w kręgach sprzyjających „innowiercom”, ale też wśród katolików. Wraz z mnogością scen z Nowego Testamentu oraz wizerunków postaci b., ukazywano je niemal wyłącznie za pomocą radełek oraz prostokątnych bądź owalnych plakiet. W XVII-XVIII stuleciu b. m. straciły na znaczeniu na rzecz ornamentyki roślinnej i geometrycznej. Niemniej wciąż ukazywano je na oprawach ksiąg religijnych (zwłaszcza liturgicznych). Artyzmem formy cechują się rozbudowane sceny i wizerunki postaci b. na wielu ówczesnych oprawach złotniczych lub złotniczych okuciach. W rzemieślniczej i przemysłowej produkcji introligatorskiej XIX-XX w. b. m. ukazywano głównie na książkach religijnych (modlitewniki, śpiewniki, księgi liturgiczne, hagiograficzne itp.), chętnie wykorzystując do tego nowinki techniczne (tłoczenie barwne, litografia). Obecnie b. m. stanowią margines zdobnictwa introligatorskiego, zawężony niemal wyłącznie do ksiąg liturgicznych.
+W kręgu chrześcijańskim wizerunki postaci, symbole oraz sceny z Biblii należą od średniowiecza po przynajmniej 2 poł. XX w. do najważniejszych i najpowszechniejszych dekoracji opraw wszelkiego typu. Ogromna liczba wątków staro- i nowotestamentowych odzwierciedla się w przebogatej ikonografii, reprezentującej praktycznie każdy styl artystyczny i technikę stosowane w zdobnictwie opraw. Wizerunki i sceny z Nowego Testamentu odgrywały ogromną rolę w dekoracji złotniczych opraw ksiąg liturgicznych kręgu bizantyńskiego i łacińskiego (Maryja z Dzieciątkiem w różnych ujęciach ikonograficznych, Maiestas Domini, ponadto sceny z życia i męki Chrystusa, w tym m.in. Chrzest w Jordanie, Zdjęcie z krzyża, Złożenie do Grobu, Trzy Marie u grobu). Często pośrodku górnych okładzin ewangeliarzy pojawiał się motyw krzyża lub Ukrzyżowanego Chrystusa. Rzadko zaś ukazywano motywy starotestamentowe (np. sceny ż życia Dawida na oprawie Psałterza Melisendy z 2 ćw. XII w.). Wzrost znaczenia wizerunków postaci i symboli b. nastąpił w dekoracji skórzanych opraw romańskich (ok. poł. XII – XIII w.), na których wyciskano je z tłoków wśród profuzji różnorakich zdobień floralnych, figuralnych i zoomorficznych (np. Dawid, Chrystus w mandorli, tronująca Maryja z Dzieciątkiem). Do kanonu motywów religijnych – aż po XX-XXI w. – włączono wizerunki śś. Piotra i Pawła, Baranka Bożego, symbole ewangelistów, a w mniejszym stopniu przedstawienia aniołów (również jako archanioła Gabriela w scenach Zwiastowania Maryi komponowanych z dwóch tłoków). Do symboliki b. przynależą też wizerunki niektórych zwierząt (np. jeleń). Rozkwit ikonografii b. nastąpił w zdobnictwie opraw gotyckich (szczególnie od schyłku XIV do początku XVI w.). Upowszechnieniu uległy motywy stosowane już na oprawach romańskich (m.in. symbole ewangelistów, Baranek Boży). Równocześnie pojawiły się liczne nowe przedstawienia, wpisujące się w ówczesne przemiany religijności. Toteż szczególnego znaczenia nabrały motywy chrystologiczne (np. mandylion, veraikon) i maryjne (np. Zwiastowanie, Pietà), jak również wizerunki rozmaitych świętych (np. patroni klasztorów, miast). W przypadku tłoków wizerunki te cechowały się znacznym uproszczeniem i miniaturowymi rozmiarami, natomiast na plakietach (zwłaszcza niderlandzkich z 2 poł. XV w.) i w kompozycjach ledersznytowych odznaczają się nierzadko szczegółowością opracowania i sporą wielkością. W introligatorstwie renesansowym Włoch (XV-XVI w.) ukazywane rzadko – najczęściej w centralnych medalionach okładzin. Ogromną popularnością cieszyły się zaś na renesansowych oprawach w zaalpejskich krajach katolickich i protestanckich. Ze względów doktrynalnych, na oprawach z ośrodków luterańskich upowszechniły się sceny starotestamentowe (m.in. złoty cielec, drabina Jakuba, Mojżesz otrzymujący tablicę Dziesięciorga Przykazań), które rychło zyskały popularność nie tylko w kręgach sprzyjających „innowiercom”, ale też wśród katolików. Wraz z mnogością scen z Nowego Testamentu oraz wizerunków postaci b., ukazywano je niemal wyłącznie za pomocą radełek oraz prostokątnych bądź owalnych plakiet. W XVII-XVIII stuleciu b. m. straciły na znaczeniu na rzecz ornamentyki roślinnej i geometrycznej. Niemniej wciąż ukazywano je na oprawach ksiąg religijnych (zwłaszcza liturgicznych). Artyzmem formy cechują się rozbudowane sceny i wizerunki postaci b. na wielu ówczesnych oprawach złotniczych lub złotniczych okuciach. W rzemieślniczej i przemysłowej produkcji introligatorskiej XIX-XX w. b. m. ukazywano głównie na książkach religijnych (modlitewniki, śpiewniki, księgi liturgiczne, hagiograficzne itp.), chętnie wykorzystując do tego nowinki techniczne (tłoczenie barwne, litografia). Obecnie b. m. stanowią margines zdobnictwa introligatorskiego, zawężony niemal wyłącznie do ksiąg liturgicznych.
@@ Linia 21: / Linia 34: @@
 Plik:Biblijne sceny 5b.jpg
 Plik:Biblijne sceny 3.jpg