Banderola - Historia wersji

Ela: /* Banderola */

2022-04-01T21:07:01Z

‎Banderola

Vagnerus: /* Przypisy */

2021-10-01T18:43:36Z

‎Przypisy

Urszula: /* Banderola */ uzupełn. term. ang.

2021-02-03T18:49:54Z

‎Banderola: uzupełn. term. ang.

Vagnerus: /* Grafika */

2021-01-10T14:04:15Z

‎Grafika

Vagnerus: /* Grafika */

2021-01-10T14:02:42Z

‎Grafika

Cezary o 23:55, 27 gru 2020

2020-12-27T23:55:12Z

Ela: /* Banderola */

2020-12-19T19:28:36Z

‎Banderola

Ela o 19:28, 19 gru 2020

2020-12-19T19:28:26Z

Ela: Ela przeniósł stronę Banderola (filakteria) do Banderola

2020-12-19T19:26:30Z

Ela przeniósł stronę Banderola (filakteria) do Banderola

Cezary o 00:44, 1 gru 2020

2020-12-01T00:44:32Z

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 ==Banderola==
-(filakteria) (ang. scroll; fr. banderole, phylactère)
+(filakteria) (ang. scroll; fr. banderole, phylactère; niem. Bandrole, Band)
 ===Banderola (znaczenie 1)===

@@ Linia 27: / Linia 27: @@
 ==Przypisy==
 # EWOK 1971, szp. 106-107;
 # Schwenke, Schunke 1979, tabl. 284-296;
 # Karpp-Jacottet, von Rabenau 2000, s. 3;

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 ==Banderola==
-(filakteria) (fr. banderole, phylactère)
+(filakteria) (ang. scroll; fr. banderole, phylactère)
 ===Banderola (znaczenie 1)===

@@ Linia 16: / Linia 16: @@
 <gallery>
-Plik:Banderola 1.jpg
+Plik:Banderola 1.jpg | Banderola z sygnaturą introligatora na oprawie późnogotyckiej, 2 poł. XV w.
-Plik:Banderola 2.jpg
+Plik:Banderola 2.jpg | Banderole z napisem "maria" jako elementy dekoracji ornamentalnej oprawy późnogotyckiej, 2 poł. XV w.
 Plik:Banderola, Tondel il. na s. 163, Sygnatura Henryka Costera z Lubeki.jpg | Banderola jako sygnatura introligatora, Henryka Costera z Lubeki na oprawie Biblii 42-wierszowej Gutenberga, wg: Tondel, Inkunabuły..., 2007, il. na s. 163,
 Plik:Banderola 2, opr. inkunabułu, Bracz.jpg | Banderola jako sygnatura introligatora (na górze) oraz banderole jako ornament (u dołu) na oprawie późnogotyckiej, 3-4 ćw. XV w.

@@ Linia 18: / Linia 18: @@
 Plik:Banderola 1.jpg
 Plik:Banderola 2.jpg
 </gallery>

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
-===Banderola (filakteria)===(fr. banderole, fr. phylactère)
+==Banderola==
-. stylizowany pas pergaminu bądź wstęga z zagiętymi lub zawiniętymi końcami, mieszczący napis. Motyw popularny w introligatorstwie gotyckim XV-pocz. XVI w., wyciskany z tłoka, przeważnie o małych rozmiarach (ok. 0,5-1 cm x 2-5 cm). W odniesieniu do treści napisów b. dzielą się na 2 kategorie: mieszczące słowa lub ich skróty o wymowie religijnej (np. „Maria” „Jhesus”, „ihs”) oraz mieszczące imię introligatora, nazwę miasta, w którym znajdował się warsztat, rzadziej zaś napis identyfikujący właściciela księgi (instytucjonalnego lub prywatnego); czasami na obu końcach wyrazów lub pomiędzy nimi umieszczone są drobne ozdobniki. Wzorem tego rodzaju przedstawień w innych dziedzinach plastyki i rzemiosła artystycznego, napisy miały krój teksturowy, a od schyłku XV w. niekiedy też antykwowy. Zarówno b. o funkcji dekoracyjnej jak i funkcji sygnatury introligatora oraz znaku własnościowego ukazywano w rozmaitych miejscach na okładzinach. W oprawach 1 poł. XV w. dominowało rozmieszczenie ich pojedynczych lub kilku motywów, rozproszonych wśród innych elementów dekoracji zwierciadła i jego ram. Pod koniec XV w. i na początku XVI w. coraz częściej kształtowano z ich zwielokrotnionych wycisków ornamenty w ramach, niekiedy przypominające sznurowy ornament. W Polsce najbardziej znane są b. na oprawach krakowskich i gdańskich od schyłku XV do pocz. XVI w. (np. Introligator z Banderolą „maria hilf”, Jakub Jeżowski, Introligator Smoka – młodszy), w podobnym czasie w Toruniu b. z sygnaturą posługiwał się Maciej Hadeber. Jako typowa dla estetyki gotyckiej b. całkowicie zanikła w introligatorstwie 1 poł. XVI w.
+===Banderola (znaczenie 1)===
-. ornament rzadko spotykany na oprawach gotyckich (XV w.) w formie sztywno zaginanej (zygazkowatej) wstęgi z prostą dekoracją (np. perełkowaniem); wyciskany z tłoka lub radełka.
+===Banderola (znaczenie 2)===
 ==Zobacz też==
-[[sznurowy ornament ]] <br>
+[[Indeks alfabetyczny ]] <br>
+[[Sznurowy ornament ]] <br>
 ==Grafika==

← poprzednia wersja	Wersja z 19:26, 19 gru 2020
(Brak różnic)

← poprzednia wersja		Wersja z 00:44, 1 gru 2020
Linia 1:		Linia 1:
−	===Banderola (filakteria)===(fr.banderole, fr.phylactère)	+	===Banderola (filakteria)===(fr. banderole, fr. phylactère)

	1. stylizowany pas pergaminu bądź wstęga z zagiętymi lub zawiniętymi końcami, mieszczący napis. Motyw popularny w introligatorstwie gotyckim XV-pocz. XVI w., wyciskany z tłoka, przeważnie o małych rozmiarach (ok. 0,5-1 cm x 2-5 cm). W odniesieniu do treści napisów b. dzielą się na 2 kategorie: mieszczące słowa lub ich skróty o wymowie religijnej (np. „Maria” „Jhesus”, „ihs”) oraz mieszczące imię introligatora, nazwę miasta, w którym znajdował się warsztat, rzadziej zaś napis identyfikujący właściciela księgi (instytucjonalnego lub prywatnego); czasami na obu końcach wyrazów lub pomiędzy nimi umieszczone są drobne ozdobniki. Wzorem tego rodzaju przedstawień w innych dziedzinach plastyki i rzemiosła artystycznego, napisy miały krój teksturowy, a od schyłku XV w. niekiedy też antykwowy. Zarówno b. o funkcji dekoracyjnej jak i funkcji sygnatury introligatora oraz znaku własnościowego ukazywano w rozmaitych miejscach na okładzinach. W oprawach 1 poł. XV w. dominowało rozmieszczenie ich pojedynczych lub kilku motywów, rozproszonych wśród innych elementów dekoracji zwierciadła i jego ram. Pod koniec XV w. i na początku XVI w. coraz częściej kształtowano z ich zwielokrotnionych wycisków ornamenty w ramach, niekiedy przypominające sznurowy ornament. W Polsce najbardziej znane są b. na oprawach krakowskich i gdańskich od schyłku XV do pocz. XVI w. (np. Introligator z Banderolą „maria hilf”, Jakub Jeżowski, Introligator Smoka – młodszy), w podobnym czasie w Toruniu b. z sygnaturą posługiwał się Maciej Hadeber. Jako typowa dla estetyki gotyckiej b. całkowicie zanikła w introligatorstwie 1 poł. XVI w.		1. stylizowany pas pergaminu bądź wstęga z zagiętymi lub zawiniętymi końcami, mieszczący napis. Motyw popularny w introligatorstwie gotyckim XV-pocz. XVI w., wyciskany z tłoka, przeważnie o małych rozmiarach (ok. 0,5-1 cm x 2-5 cm). W odniesieniu do treści napisów b. dzielą się na 2 kategorie: mieszczące słowa lub ich skróty o wymowie religijnej (np. „Maria” „Jhesus”, „ihs”) oraz mieszczące imię introligatora, nazwę miasta, w którym znajdował się warsztat, rzadziej zaś napis identyfikujący właściciela księgi (instytucjonalnego lub prywatnego); czasami na obu końcach wyrazów lub pomiędzy nimi umieszczone są drobne ozdobniki. Wzorem tego rodzaju przedstawień w innych dziedzinach plastyki i rzemiosła artystycznego, napisy miały krój teksturowy, a od schyłku XV w. niekiedy też antykwowy. Zarówno b. o funkcji dekoracyjnej jak i funkcji sygnatury introligatora oraz znaku własnościowego ukazywano w rozmaitych miejscach na okładzinach. W oprawach 1 poł. XV w. dominowało rozmieszczenie ich pojedynczych lub kilku motywów, rozproszonych wśród innych elementów dekoracji zwierciadła i jego ram. Pod koniec XV w. i na początku XVI w. coraz częściej kształtowano z ich zwielokrotnionych wycisków ornamenty w ramach, niekiedy przypominające sznurowy ornament. W Polsce najbardziej znane są b. na oprawach krakowskich i gdańskich od schyłku XV do pocz. XVI w. (np. Introligator z Banderolą „maria hilf”, Jakub Jeżowski, Introligator Smoka – młodszy), w podobnym czasie w Toruniu b. z sygnaturą posługiwał się Maciej Hadeber. Jako typowa dla estetyki gotyckiej b. całkowicie zanikła w introligatorstwie 1 poł. XVI w.