Awangardowe oprawy - Historia wersji

Ela: /* Awangardowe oprawy */

2021-08-09T22:48:39Z

‎Awangardowe oprawy

Ela o 21:30, 18 lut 2021

2021-02-18T21:30:38Z

Urszula: /* Awangardowe oprawy */ uzupełn. term. ang.

2021-02-18T16:59:44Z

‎Awangardowe oprawy: uzupełn. term. ang.

Vagnerus: /* =Grafika */

2020-12-28T20:43:20Z

‎=Grafika

Ela o 11:59, 28 gru 2020

2020-12-28T11:59:47Z

Cezary o 23:53, 27 gru 2020

2020-12-27T23:53:58Z

Ela o 19:16, 19 gru 2020

2020-12-19T19:16:54Z

Ela o 19:14, 19 gru 2020

2020-12-19T19:14:33Z

Ela o 19:14, 19 gru 2020

2020-12-19T19:14:17Z

Vagnerus o 21:00, 7 lis 2020

2020-11-07T21:00:47Z

@@ Linia 5: / Linia 5: @@
 W szerokim ujęciu: oprawy o nowatorskiej, przełamującej tradycję, formie; w wąskim znaczeniu: oprawy, których dekoracja nawiązuje do charakterystycznego języka formalnego artystów awangardowych w Rosji i – w mniejszym stopniu – zachodniej Europy od końca I wojny światowej do około połowy lat 20. XX w.
-Eksperymentów z formami typowymi dla sztuki konstruktywistycznej podejmował się jeden z najwybitniejszych introligatorów XX w., Paul Bonard (np. oprawy klasyków literatury rosyjskiej z 1929 r., o czarnych okładzinach z dynamicznymi układami linii, kół, odcinków łuków i zwielokrotnionych punktowań). Do kategorii opraw awangardowych mogą być zaliczone również dzieła introligatorskie z kręgu włoskich futurystów, np. z metalowymi okładzinami i masywnymi śrubami, ściskającymi blok przy grzbiecie. Wpływ abstrakcjonizmu geometrycznego ujawnia się w ukształtowanych liniami i różnobarwnymi figurami geometrycznymi (nierzadko utworzonymi z osobliwych materiałów) art déco oprawach m.in. znakomitej introligatorki Rose Adler i wielu innych twórców z lat 20-30 XX w.
+Eksperymentów z formami typowymi dla sztuki konstruktywistycznej podejmował się jeden z najwybitniejszych introligatorów XX w., Paul Bonet (np. oprawy klasyków literatury rosyjskiej z 1929 r., o czarnych okładzinach z dynamicznymi układami linii, kół, odcinków łuków i zwielokrotnionych punktowań). Do kategorii opraw awangardowych mogą być zaliczone również dzieła introligatorskie z kręgu włoskich futurystów, np. z metalowymi okładzinami i masywnymi śrubami, ściskającymi blok przy grzbiecie. Wpływ abstrakcjonizmu geometrycznego ujawnia się w ukształtowanych liniami i różnobarwnymi figurami geometrycznymi (nierzadko utworzonymi z osobliwych materiałów) art déco oprawach m.in. znakomitej introligatorki Rose Adler i wielu innych twórców z lat 20-30 XX w.
 W oprawach z okresu międzywojennego spotyka się też nawiązania do malarstwa surrealistycznego. Niekiedy pojęcie oprawy awangardowej stosuje się względem dzieł zaprojektowanych przez słynnych artystów awangardowych (np. dadaista i surrealista Man Ray), niezależnie od faktycznej – nowatorskiej bądź tradycyjnej – formy ich realizacji. Prace tego rodzaju sytuują się na pograniczu świata książki w artystycznej oprawie i tzw. książek malarzy, należących do specyficznych wytworów art book. Generalnie, nurt awangardy wywarł nieporównanie słabszy wpływ na introligatorstwo artystyczne aniżeli na typografię okładek czasopism, broszur i książek wydawanych przez środowiska twórców awangardowych (np. publikacje dadaistów, konstruktywistów, suprematystów itp.).

@@ Linia 14: / Linia 14: @@
 [[Art déco oprawy ]] <br>
-==Grafika=
+==Grafika==
 <gallery>

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 ==Awangardowe oprawy==
-(fr. reliure d'avant garde)
+(ang. avant-garde bindings; fr. reliure d'avant garde)
 W szerokim ujęciu: oprawy o nowatorskiej, przełamującej tradycję, formie; w wąskim znaczeniu: oprawy, których dekoracja nawiązuje do charakterystycznego języka formalnego artystów awangardowych w Rosji i – w mniejszym stopniu – zachodniej Europy od końca I wojny światowej do około połowy lat 20. XX w.
@@ Linia 7: / Linia 7: @@
 Eksperymentów z formami typowymi dla sztuki konstruktywistycznej podejmował się jeden z najwybitniejszych introligatorów XX w., Paul Bonard (np. oprawy klasyków literatury rosyjskiej z 1929 r., o czarnych okładzinach z dynamicznymi układami linii, kół, odcinków łuków i zwielokrotnionych punktowań). Do kategorii opraw awangardowych mogą być zaliczone również dzieła introligatorskie z kręgu włoskich futurystów, np. z metalowymi okładzinami i masywnymi śrubami, ściskającymi blok przy grzbiecie. Wpływ abstrakcjonizmu geometrycznego ujawnia się w ukształtowanych liniami i różnobarwnymi figurami geometrycznymi (nierzadko utworzonymi z osobliwych materiałów) art déco oprawach m.in. znakomitej introligatorki Rose Adler i wielu innych twórców z lat 20-30 XX w.
 W oprawach z okresu międzywojennego spotyka się też nawiązania do malarstwa surrealistycznego. Niekiedy pojęcie oprawy awangardowej stosuje się względem dzieł zaprojektowanych przez słynnych artystów awangardowych (np. dadaista i surrealista Man Ray), niezależnie od faktycznej – nowatorskiej bądź tradycyjnej – formy ich realizacji. Prace tego rodzaju sytuują się na pograniczu świata książki w artystycznej oprawie i tzw. książek malarzy, należących do specyficznych wytworów art book. Generalnie, nurt awangardy wywarł nieporównanie słabszy wpływ na introligatorstwo artystyczne aniżeli na typografię okładek czasopism, broszur i książek wydawanych przez środowiska twórców awangardowych (np. publikacje dadaistów, konstruktywistów, suprematystów itp.).
 ==Zobacz też==

@@ Linia 17: / Linia 17: @@
 <gallery>
-Plik:Awangardowa oprawa 1.jpg
+Plik:Awangard1.jpg | Oprawa awangardowa, Rose Adler, 1925, repr. wg: Wittock 1998, nr kat. 145
 </gallery>

← poprzednia wersja		Wersja z 11:59, 28 gru 2020
Linia 1:		Linia 1:
−	==Awangardowe oprawy== (fr. reliure d'avant garde)	+	==Awangardowe oprawy==
		+
		+	(fr. reliure d'avant garde)

	W szerokim ujęciu: oprawy o nowatorskiej, przełamującej tradycję, formie; w wąskim znaczeniu: oprawy, których dekoracja nawiązuje do charakterystycznego języka formalnego artystów awangardowych w Rosji i – w mniejszym stopniu – zachodniej Europy od końca I wojny światowej do około połowy lat 20. XX w.		W szerokim ujęciu: oprawy o nowatorskiej, przełamującej tradycję, formie; w wąskim znaczeniu: oprawy, których dekoracja nawiązuje do charakterystycznego języka formalnego artystów awangardowych w Rosji i – w mniejszym stopniu – zachodniej Europy od końca I wojny światowej do około połowy lat 20. XX w.

← poprzednia wersja		Wersja z 23:53, 27 gru 2020
Linia 1:		Linia 1:
−	==Awangardowe oprawy==	+	==Awangardowe oprawy== (fr. reliure d'avant garde)

	W szerokim ujęciu: oprawy o nowatorskiej, przełamującej tradycję, formie; w wąskim znaczeniu: oprawy, których dekoracja nawiązuje do charakterystycznego języka formalnego artystów awangardowych w Rosji i – w mniejszym stopniu – zachodniej Europy od końca I wojny światowej do około połowy lat 20. XX w.		W szerokim ujęciu: oprawy o nowatorskiej, przełamującej tradycję, formie; w wąskim znaczeniu: oprawy, których dekoracja nawiązuje do charakterystycznego języka formalnego artystów awangardowych w Rosji i – w mniejszym stopniu – zachodniej Europy od końca I wojny światowej do około połowy lat 20. XX w.

← poprzednia wersja		Wersja z 19:14, 19 gru 2020
Linia 2:		Linia 2:

	W szerokim ujęciu: oprawy o nowatorskiej, przełamującej tradycję, formie; w wąskim znaczeniu: oprawy, których dekoracja nawiązuje do charakterystycznego języka formalnego artystów awangardowych w Rosji i – w mniejszym stopniu – zachodniej Europy od końca I wojny światowej do około połowy lat 20. XX w. Eksperymentów z formami typowymi dla sztuki konstruktywistycznej podejmował się jeden z najwybitniejszych introligatorów XX w., Paul Bonard (np. oprawy klasyków literatury rosyjskiej z 1929 r., o czarnych okładzinach z dynamicznymi układami linii, kół, odcinków łuków i zwielokrotnionych punktowań). Do kategorii a. o. mogą być zaliczone również dzieła introligatorskie z kręgu włoskich futurystów, np. z metalowymi okładzinami i masywnymi śrubami, ściskającymi blok przy grzbiecie. Wpływ abstrakcjonizmu geometrycznego ujawnia się w ukształtowanych liniami i różnobarwnymi figurami geometrycznymi (nierzadko utworzonymi z osobliwych materiałów) art déco oprawach m.in. znakomitej introligatorki Rose Adler i wielu innych twórców z lat 20-30 XX w. W oprawach z okresu międzywojennego spotyka się też nawiązania do malarstwa surrealistycznego. Niekiedy pojęcie a. o. stosuje się względem dzieł zaprojektowanych przez słynnych artystów a. (np. dadaista i surrealista Man Ray), niezależnie od faktycznej – nowatorskiej bądź tradycyjnej – formy ich realizacji. Prace tego rodzaju sytuują się na pograniczu świata książki w artystycznej oprawie i tzw. książek malarzy, należących do specyficznych wytworów art book. Generalnie, nurt a. wywarł nieporównanie słabszy wpływ na introligatorstwo artystyczne aniżeli na typografię okładek czasopism, broszur i książek wydawanych przez środowiska twórców a. (np. publikacje dadaistów, konstruktywistów, suprematystów itp.).		W szerokim ujęciu: oprawy o nowatorskiej, przełamującej tradycję, formie; w wąskim znaczeniu: oprawy, których dekoracja nawiązuje do charakterystycznego języka formalnego artystów awangardowych w Rosji i – w mniejszym stopniu – zachodniej Europy od końca I wojny światowej do około połowy lat 20. XX w. Eksperymentów z formami typowymi dla sztuki konstruktywistycznej podejmował się jeden z najwybitniejszych introligatorów XX w., Paul Bonard (np. oprawy klasyków literatury rosyjskiej z 1929 r., o czarnych okładzinach z dynamicznymi układami linii, kół, odcinków łuków i zwielokrotnionych punktowań). Do kategorii a. o. mogą być zaliczone również dzieła introligatorskie z kręgu włoskich futurystów, np. z metalowymi okładzinami i masywnymi śrubami, ściskającymi blok przy grzbiecie. Wpływ abstrakcjonizmu geometrycznego ujawnia się w ukształtowanych liniami i różnobarwnymi figurami geometrycznymi (nierzadko utworzonymi z osobliwych materiałów) art déco oprawach m.in. znakomitej introligatorki Rose Adler i wielu innych twórców z lat 20-30 XX w. W oprawach z okresu międzywojennego spotyka się też nawiązania do malarstwa surrealistycznego. Niekiedy pojęcie a. o. stosuje się względem dzieł zaprojektowanych przez słynnych artystów a. (np. dadaista i surrealista Man Ray), niezależnie od faktycznej – nowatorskiej bądź tradycyjnej – formy ich realizacji. Prace tego rodzaju sytuują się na pograniczu świata książki w artystycznej oprawie i tzw. książek malarzy, należących do specyficznych wytworów art book. Generalnie, nurt a. wywarł nieporównanie słabszy wpływ na introligatorstwo artystyczne aniżeli na typografię okładek czasopism, broszur i książek wydawanych przez środowiska twórców a. (np. publikacje dadaistów, konstruktywistów, suprematystów itp.).
−

	==Zobacz też==		==Zobacz też==