Alla greca oprawy - Historia wersji

Vagnerus: /* Przypisy */

2021-10-01T18:28:33Z

‎Przypisy

Vagnerus: /* Przypisy */

2021-06-02T12:34:33Z

‎Przypisy

Vagnerus: /* Przypisy */

2021-06-02T12:33:37Z

‎Przypisy

Urszula: /* Alla greca oprawy */ uzupełn. term. ang.

2021-02-18T16:33:26Z

‎Alla greca oprawy: uzupełn. term. ang.

Vagnerus: /* Zobacz też */

2020-12-28T15:07:28Z

‎Zobacz też

Vagnerus: /* Grafika */

2020-12-28T15:07:02Z

‎Grafika

Ela: /* Grafika */

2020-12-28T12:31:38Z

‎Grafika

Ela o 12:31, 28 gru 2020

2020-12-28T12:31:23Z

Cezary o 12:21, 26 gru 2020

2020-12-26T12:21:48Z

Ela: /* Zobacz też */

2020-12-19T18:24:20Z

‎Zobacz też

@@ Linia 30: / Linia 30: @@
 # Pickwoad 2008, s. 177-200;
 # Storm van Leeuwen 2011, s. 28-29, nr kat./tabl. 32;
-# Wagner 2015, s. 87-88, il. 2.
+# Wagner 2015, s. 87-88, il. 2;
+# Partyka 2021, s. 167-169.
 ----
 Autor: '''A.W.'''

@@ Linia 27: / Linia 27: @@
 # Zwinogrodzka, Hordinski, Storm van Leeuwen 1990, nr kat./il. 55, 58;
 # Laffitte 1999, s. 36-237, nr kat./il. 5-7, 22-26, 79-82 i in;
 # Pickwoad 2008, s. 177-200;
 # Storm van Leeuwen 2011, s. 28-29, nr kat./tabl. 32;

@@ Linia 20: / Linia 20: @@
 ==Przypisy==
-# Lewicka-Kamińska 1956, s. 35-40, tabl. 13, 19.
+# Lewicka-Kamińska 1956, s. 35-40, tabl. 13, 19;
-# Boyle, Sicilia, Canart i in. 1988.
+# Schunke 1964 II, s. 375-383;
-# Zwinogrodzka, Hordinski, Storm van Leeuwen 1990, nr kat./il. 55, 58.
+# Lewicka-Kamińska 1972, s. 54;
-# Laffitte 1999, s. 36-237, nr kat./il. 5-7, 22-26, 79-82 i in.
+# Federici, Houlis 1988;
-# Pickwoad 2008, s. 177-200.
+# Boyle, Sicilia, Canart i in. 1988;
-# Storm van Leeuwen 2011, s. 28-29, nr kat./tabl. 32.
+# Zwinogrodzka, Hordinski, Storm van Leeuwen 1990, nr kat./il. 55, 58;
 # Wagner 2015, s. 87-88, il. 2.
 ----
 Autor: '''A.W.'''

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 ==Alla greca oprawy ==
-(fr. reliures de type alla greca)
+(ang. alla greca bindings; fr. reliures de type alla greca)
 Oprawy tworzone od schyłku średniowiecza w Grecji, a po upadku Cesarstwa Bizantyńskiego (1453 r.) w innych krajach europejskich (głównie Włochy i Francja) wedle charakterystycznej formuły materiałowo-technicznej, przesądzającej o specyficznym wyglądzie woluminów. Do podstawowych wyróżników dzieł a. g. należą: grube deski okładzin, często z wyżłobionymi rowkami wzdłuż krawędzi; krawędzie okładzin nie wystające ponad płaszczyznę brzegów bloku, naddatek skóry przy górnej i dolnej krawędzi grzbietu, wyraźnie wyodrębniający się z linii krawędzi okładzin, zwięzy szyte w głąb bloku, a w konsekwencji braku wypukłości na grzbiecie – spłaszczona (lub zaokrąglona) powierzchnia obleczenia grzbietu. Do charakterystycznych elementów a. g. zalicza się też metalowe guzy/bolce przybijane do krawędzi okładzin celem wyrównania ich linii z naddatkiem grzbietu oraz sznurowe więzadła zamiast rzemyków, tasiemek lub metalowych zapięć. Technikę tę wypracowano w bizantyńskich introligatorniach zakonnych i rozpowszechniono w klasztorach greckich. Po zajęciu Grecji przez Imperium Osmańskie, tamtejsi introligatorzy osiedlili się we Włoszech i spopularyzowali własną technikę oprawy ksiąg, czemu sprzyjała atmosfera humanistycznej fascynacji kulturą grecką. Z tego powodu nowy styl w wytwórstwie opraw szczególnie rozwinął się w Wenecji, będącej od schyłku XV w. wielkim skupiskiem społeczności greckiej a jednocześnie wiodącym centrum humanizmu i produkcji książki. Pod wyraźnym wpływem włoskim, oprawy a g. zaczęto około 1540 wykonywać we Francji (paryski warsztat Étienne Roffeta) na zlecenie króla Franciszka I. Dzieła te syntetyzowały elementy greckie (struktura oprawy) z pierwiastkiem włosko-francuskim (złocona dekoracja ornamentalna okładzin, w tym superekslibrisy królewskie). W latach 40-60 XVI w. kontynuowano tworzenie opraw a. g. w introligatorni Fontainebleau, pracującej dla kolejnych władców Francji. Charakterystycznym rozwiązaniom technicznym o genezie greckiej towarzyszyła w nich ewolucja dekoracji ornamentalnej o wyrafinowanej formie (kartuszowe oprawy). Koncepcje te przetrwały na oprawach ksiąg królewskich przynajmniej do początków XVII w. W klimacie rozkwitu humanistycznego bibliofilstwa, około 1500 r. oprawy a. g. zaczęto tworzyć w Krakowie. Grupę 23 opraw a. g., chroniących druki greckie, wykonał między 1500 a 1505 r. anonimowy introligator dla Mikołaja Czepla (Czepiela). Pod względem techniczno-materiałowym dzieła te cechuje wysoki stopień analogii do grecko-włoskich pierwowzorów: grube deski okładzin z rowkami o trójkątnym przekroju, naddatek skóry na spłaszczonym grzbiecie, zrównanie okładzin z blokiem. Dekoracja niektórych z nich znakomicie naśladuje dzieła włoskie (włącznie z greckimi napisami na okładzinach), inne kontynuują jeszcze tradycje zdobnictwa późnogotyckiego. Naśladowanie form a. g. w zakresie struktury bloku i oprawy trwało przynajmniej do lat 20. XVI w. (dzieła Macieja z Przasnysza vel Mistrza Główek Anielskich). W kolejnych dekadach, mimo wciąż silnego nurtu italianizującego w krakowskim introligatorstwie, tradycja opraw a. g. zanikła.
 ==Zobacz też==

← poprzednia wersja		Wersja z 15:07, 28 gru 2020
Linia 7:		Linia 7:

	[[Indeks alfabetyczny ]] <br>		[[Indeks alfabetyczny ]] <br>
−	~~[[Kartuszowe oprawy ]] <br>~~
	[[Bizantyńskie oprawy]] <br>		[[Bizantyńskie oprawy]] <br>

@@ Linia 13: / Linia 13: @@
 <gallery>
-File:Bookbinders_2.jpg|Obrazek 1
+Plik:Alla greca2, oprawa bizantyńska, repr. wg Federici, Houlis 1988, il. na s. 129.jpg | Oprawa bizantyńska, repr. wg Federici, Houlis 1988, il. na s. 129
 </gallery>

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
-==Alla greca oprawy == (fr. reliures de type alla greca)
+==Alla greca oprawy ==
 Oprawy tworzone od schyłku średniowiecza w Grecji, a po upadku Cesarstwa Bizantyńskiego (1453 r.) w innych krajach europejskich (głównie Włochy i Francja) wedle charakterystycznej formuły materiałowo-technicznej, przesądzającej o specyficznym wyglądzie woluminów. Do podstawowych wyróżników dzieł a. g. należą: grube deski okładzin, często z wyżłobionymi rowkami wzdłuż krawędzi; krawędzie okładzin nie wystające ponad płaszczyznę brzegów bloku, naddatek skóry przy górnej i dolnej krawędzi grzbietu, wyraźnie wyodrębniający się z linii krawędzi okładzin, zwięzy szyte w głąb bloku, a w konsekwencji braku wypukłości na grzbiecie – spłaszczona (lub zaokrąglona) powierzchnia obleczenia grzbietu. Do charakterystycznych elementów a. g. zalicza się też metalowe guzy/bolce przybijane do krawędzi okładzin celem wyrównania ich linii z naddatkiem grzbietu oraz sznurowe więzadła zamiast rzemyków, tasiemek lub metalowych zapięć. Technikę tę wypracowano w bizantyńskich introligatorniach zakonnych i rozpowszechniono w klasztorach greckich. Po zajęciu Grecji przez Imperium Osmańskie, tamtejsi introligatorzy osiedlili się we Włoszech i spopularyzowali własną technikę oprawy ksiąg, czemu sprzyjała atmosfera humanistycznej fascynacji kulturą grecką. Z tego powodu nowy styl w wytwórstwie opraw szczególnie rozwinął się w Wenecji, będącej od schyłku XV w. wielkim skupiskiem społeczności greckiej a jednocześnie wiodącym centrum humanizmu i produkcji książki. Pod wyraźnym wpływem włoskim, oprawy a g. zaczęto około 1540 wykonywać we Francji (paryski warsztat Étienne Roffeta) na zlecenie króla Franciszka I. Dzieła te syntetyzowały elementy greckie (struktura oprawy) z pierwiastkiem włosko-francuskim (złocona dekoracja ornamentalna okładzin, w tym superekslibrisy królewskie). W latach 40-60 XVI w. kontynuowano tworzenie opraw a. g. w introligatorni Fontainebleau, pracującej dla kolejnych władców Francji. Charakterystycznym rozwiązaniom technicznym o genezie greckiej towarzyszyła w nich ewolucja dekoracji ornamentalnej o wyrafinowanej formie (kartuszowe oprawy). Koncepcje te przetrwały na oprawach ksiąg królewskich przynajmniej do początków XVII w. W klimacie rozkwitu humanistycznego bibliofilstwa, około 1500 r. oprawy a. g. zaczęto tworzyć w Krakowie. Grupę 23 opraw a. g., chroniących druki greckie, wykonał między 1500 a 1505 r. anonimowy introligator dla Mikołaja Czepla (Czepiela). Pod względem techniczno-materiałowym dzieła te cechuje wysoki stopień analogii do grecko-włoskich pierwowzorów: grube deski okładzin z rowkami o trójkątnym przekroju, naddatek skóry na spłaszczonym grzbiecie, zrównanie okładzin z blokiem. Dekoracja niektórych z nich znakomicie naśladuje dzieła włoskie (włącznie z greckimi napisami na okładzinach), inne kontynuują jeszcze tradycje zdobnictwa późnogotyckiego. Naśladowanie form a. g. w zakresie struktury bloku i oprawy trwało przynajmniej do lat 20. XVI w. (dzieła Macieja z Przasnysza vel Mistrza Główek Anielskich). W kolejnych dekadach, mimo wciąż silnego nurtu italianizującego w krakowskim introligatorstwie, tradycja opraw a. g. zanikła.
@@ Linia 6: / Linia 8: @@
 [[Indeks alfabetyczny ]] <br>
 [[Kartuszowe oprawy ]] <br>
 ==Grafika==

← poprzednia wersja		Wersja z 12:21, 26 gru 2020
Linia 1:		Linia 1:
−	==Alla greca oprawy ==	+	==Alla greca oprawy == (fr. reliures de type alla greca)
	Oprawy tworzone od schyłku średniowiecza w Grecji, a po upadku Cesarstwa Bizantyńskiego (1453 r.) w innych krajach europejskich (głównie Włochy i Francja) wedle charakterystycznej formuły materiałowo-technicznej, przesądzającej o specyficznym wyglądzie woluminów. Do podstawowych wyróżników dzieł a. g. należą: grube deski okładzin, często z wyżłobionymi rowkami wzdłuż krawędzi; krawędzie okładzin nie wystające ponad płaszczyznę brzegów bloku, naddatek skóry przy górnej i dolnej krawędzi grzbietu, wyraźnie wyodrębniający się z linii krawędzi okładzin, zwięzy szyte w głąb bloku, a w konsekwencji braku wypukłości na grzbiecie – spłaszczona (lub zaokrąglona) powierzchnia obleczenia grzbietu. Do charakterystycznych elementów a. g. zalicza się też metalowe guzy/bolce przybijane do krawędzi okładzin celem wyrównania ich linii z naddatkiem grzbietu oraz sznurowe więzadła zamiast rzemyków, tasiemek lub metalowych zapięć. Technikę tę wypracowano w bizantyńskich introligatorniach zakonnych i rozpowszechniono w klasztorach greckich. Po zajęciu Grecji przez Imperium Osmańskie, tamtejsi introligatorzy osiedlili się we Włoszech i spopularyzowali własną technikę oprawy ksiąg, czemu sprzyjała atmosfera humanistycznej fascynacji kulturą grecką. Z tego powodu nowy styl w wytwórstwie opraw szczególnie rozwinął się w Wenecji, będącej od schyłku XV w. wielkim skupiskiem społeczności greckiej a jednocześnie wiodącym centrum humanizmu i produkcji książki. Pod wyraźnym wpływem włoskim, oprawy a g. zaczęto około 1540 wykonywać we Francji (paryski warsztat Étienne Roffeta) na zlecenie króla Franciszka I. Dzieła te syntetyzowały elementy greckie (struktura oprawy) z pierwiastkiem włosko-francuskim (złocona dekoracja ornamentalna okładzin, w tym superekslibrisy królewskie). W latach 40-60 XVI w. kontynuowano tworzenie opraw a. g. w introligatorni Fontainebleau, pracującej dla kolejnych władców Francji. Charakterystycznym rozwiązaniom technicznym o genezie greckiej towarzyszyła w nich ewolucja dekoracji ornamentalnej o wyrafinowanej formie (kartuszowe oprawy). Koncepcje te przetrwały na oprawach ksiąg królewskich przynajmniej do początków XVII w. W klimacie rozkwitu humanistycznego bibliofilstwa, około 1500 r. oprawy a. g. zaczęto tworzyć w Krakowie. Grupę 23 opraw a. g., chroniących druki greckie, wykonał między 1500 a 1505 r. anonimowy introligator dla Mikołaja Czepla (Czepiela). Pod względem techniczno-materiałowym dzieła te cechuje wysoki stopień analogii do grecko-włoskich pierwowzorów: grube deski okładzin z rowkami o trójkątnym przekroju, naddatek skóry na spłaszczonym grzbiecie, zrównanie okładzin z blokiem. Dekoracja niektórych z nich znakomicie naśladuje dzieła włoskie (włącznie z greckimi napisami na okładzinach), inne kontynuują jeszcze tradycje zdobnictwa późnogotyckiego. Naśladowanie form a. g. w zakresie struktury bloku i oprawy trwało przynajmniej do lat 20. XVI w. (dzieła Macieja z Przasnysza vel Mistrza Główek Anielskich). W kolejnych dekadach, mimo wciąż silnego nurtu italianizującego w krakowskim introligatorstwie, tradycja opraw a. g. zanikła.		Oprawy tworzone od schyłku średniowiecza w Grecji, a po upadku Cesarstwa Bizantyńskiego (1453 r.) w innych krajach europejskich (głównie Włochy i Francja) wedle charakterystycznej formuły materiałowo-technicznej, przesądzającej o specyficznym wyglądzie woluminów. Do podstawowych wyróżników dzieł a. g. należą: grube deski okładzin, często z wyżłobionymi rowkami wzdłuż krawędzi; krawędzie okładzin nie wystające ponad płaszczyznę brzegów bloku, naddatek skóry przy górnej i dolnej krawędzi grzbietu, wyraźnie wyodrębniający się z linii krawędzi okładzin, zwięzy szyte w głąb bloku, a w konsekwencji braku wypukłości na grzbiecie – spłaszczona (lub zaokrąglona) powierzchnia obleczenia grzbietu. Do charakterystycznych elementów a. g. zalicza się też metalowe guzy/bolce przybijane do krawędzi okładzin celem wyrównania ich linii z naddatkiem grzbietu oraz sznurowe więzadła zamiast rzemyków, tasiemek lub metalowych zapięć. Technikę tę wypracowano w bizantyńskich introligatorniach zakonnych i rozpowszechniono w klasztorach greckich. Po zajęciu Grecji przez Imperium Osmańskie, tamtejsi introligatorzy osiedlili się we Włoszech i spopularyzowali własną technikę oprawy ksiąg, czemu sprzyjała atmosfera humanistycznej fascynacji kulturą grecką. Z tego powodu nowy styl w wytwórstwie opraw szczególnie rozwinął się w Wenecji, będącej od schyłku XV w. wielkim skupiskiem społeczności greckiej a jednocześnie wiodącym centrum humanizmu i produkcji książki. Pod wyraźnym wpływem włoskim, oprawy a g. zaczęto około 1540 wykonywać we Francji (paryski warsztat Étienne Roffeta) na zlecenie króla Franciszka I. Dzieła te syntetyzowały elementy greckie (struktura oprawy) z pierwiastkiem włosko-francuskim (złocona dekoracja ornamentalna okładzin, w tym superekslibrisy królewskie). W latach 40-60 XVI w. kontynuowano tworzenie opraw a. g. w introligatorni Fontainebleau, pracującej dla kolejnych władców Francji. Charakterystycznym rozwiązaniom technicznym o genezie greckiej towarzyszyła w nich ewolucja dekoracji ornamentalnej o wyrafinowanej formie (kartuszowe oprawy). Koncepcje te przetrwały na oprawach ksiąg królewskich przynajmniej do początków XVII w. W klimacie rozkwitu humanistycznego bibliofilstwa, około 1500 r. oprawy a. g. zaczęto tworzyć w Krakowie. Grupę 23 opraw a. g., chroniących druki greckie, wykonał między 1500 a 1505 r. anonimowy introligator dla Mikołaja Czepla (Czepiela). Pod względem techniczno-materiałowym dzieła te cechuje wysoki stopień analogii do grecko-włoskich pierwowzorów: grube deski okładzin z rowkami o trójkątnym przekroju, naddatek skóry na spłaszczonym grzbiecie, zrównanie okładzin z blokiem. Dekoracja niektórych z nich znakomicie naśladuje dzieła włoskie (włącznie z greckimi napisami na okładzinach), inne kontynuują jeszcze tradycje zdobnictwa późnogotyckiego. Naśladowanie form a. g. w zakresie struktury bloku i oprawy trwało przynajmniej do lat 20. XVI w. (dzieła Macieja z Przasnysza vel Mistrza Główek Anielskich). W kolejnych dekadach, mimo wciąż silnego nurtu italianizującego w krakowskim introligatorstwie, tradycja opraw a. g. zanikła.