Aldyńskie oprawy - Historia wersji

Vagnerus: /* Przypisy */

2021-10-01T18:26:43Z

‎Przypisy

Vagnerus: /* Grafika */

2021-01-15T22:22:22Z

‎Grafika

Vagnerus: /* Grafika */

2021-01-10T19:46:10Z

‎Grafika

Vagnerus: /* Grafika */

2021-01-10T13:25:56Z

‎Grafika

Vagnerus: /* Grafika */

2021-01-10T13:25:29Z

‎Grafika

Urszula: /* Aldyńskie oprawy */ uzupełn. term. ang.

2021-01-07T16:43:08Z

‎Aldyńskie oprawy: uzupełn. term. ang.

Vagnerus: /* Grafika */

2020-12-28T13:57:07Z

‎Grafika

Vagnerus: /* Grafika */

2020-12-28T13:53:30Z

‎Grafika

Ela o 18:20, 19 gru 2020

2020-12-19T18:20:57Z

Cezary o 11:47, 1 gru 2020

2020-12-01T11:47:00Z

@@ Linia 28: / Linia 28: @@
 ==Przypisy==
-# De Marinis 1960, nr kat. 545, 618, 836 i in.
+# De Marinis 1960, nr kat. 545, 618, 836 i in.;
-# Bologna 1998, s. 38, 99, 101.
+# Mazzucco 1994, s. 135-179;
-# Hobson 1999, s. ….
+# Bologna 1998, s. 38, 99, 101;
-# Macchi F. i L, 2002, s. 7-8, 478-479.
+# Hobson 1999, s. …;
-# Macchi F. i L. 2007, s. 176-177, tabl. 71-74.
+# Macchi F. i L, 2002, s. 7-8, 478-479;
 # Wagner 2012, s. 23-57.
 ----
 Autor: '''A.W.'''

@@ Linia 19: / Linia 19: @@
 Plik:Aldyńskie oprawy 2.jpg | Oprawa z dekoracją w typie aldyńskim, Kraków, 1526, BUAM - Poznań, fot. M. Priebe
 Plik:Aldyńskie opr. 1.jpg | Oprawa z dekoracja w typie aldyńskim, Kraków, lata 20-30. XVI w., BJ Kraków, fot. BJ Kraków
-Plik:Aldyńskie oprawy 1.jpg | Oprawa z dekoracją w typie aldyńskim, Wilno, lata 50. XVI w., BRAN - Sankt Petersburg, fot.B RAN - Sankt Petersburg,
+Plik:Aldyńskie oprawy 1.jpg | Oprawa z dekoracją w typie aldyńskim, Wilno, lata 50. XVI w., BRAN - Sankt Petersburg, fot.B RAN - Sankt Petersburg
 Plik:Aldyńskie oprawy 1b.jpg | Oprawa z dekoracją w typie aldyńskim, Polska, ok. poł. XVI w., WBP - Książnica Kopernikańska w Toruniu, fot. A. Wagner

@@ Linia 18: / Linia 18: @@
 Plik:Aldyńskie opr. Wenecja, po 1517, wg De Marinis 1960, nr kat. 2369.jpg | Oprawa aldyńska, Wenecja, po 1517, wg: De Marinis 1960, nr kat. 2369
 Plik:Aldyńskie oprawy 2.jpg | Oprawa z dekoracją w typie aldyńskim, Kraków, 1526, BUAM - Poznań, fot. M. Priebe
 Plik:Aldyńskie oprawy 1.jpg | Oprawa z dekoracją w typie aldyńskim, Wilno, lata 50. XVI w., BRAN - Sankt Petersburg, fot.B RAN - Sankt Petersburg,
 Plik:Aldyńskie oprawy 1b.jpg | Oprawa z dekoracją w typie aldyńskim, Polska, ok. poł. XVI w., WBP - Książnica Kopernikańska w Toruniu, fot. A. Wagner

@@ Linia 17: / Linia 17: @@
 Plik:Aldyńskie opr. Wenecja, po 1503, wg Lulfing, Teigte 1981, s. 235.jpg | Oprawa aldyńska, Wenecja, po 1503, wg: Lulfing, Teigte 1981, s. 235
 Plik:Aldyńskie opr. Wenecja, po 1517, wg De Marinis 1960, nr kat. 2369.jpg | Oprawa aldyńska, Wenecja, po 1517, wg: De Marinis 1960, nr kat. 2369
 Plik:Aldyńskie oprawy 2.jpg | Oprawa z dekoracją w typie aldyńskim, Kraków, 1526, BUAM - Poznań, fot. M. Priebe
 Plik:Aldyńskie oprawy 1b.jpg | Oprawa z dekoracją w typie aldyńskim, Polska, ok. poł. XVI w., WBP - Książnica Kopernikańska w Toruniu, fot. A. Wagner

@@ Linia 13: / Linia 13: @@
 <gallery>
-Plik:Aldyńskie opr., Introligator Mendozy, ok. 1518, wg Foot 2010, nr kat. 261.jpg | Oprawa aldyńska, Introligator Mendozy, Wenecja, ok. 1518, wg Foot 2010, nr kat. 261.
+Plik:Aldyńskie opr., Introligator Mendozy, ok. 1518, wg Foot 2010, nr kat. 261.jpg | Oprawa aldyńska, Introligator Mendozy, Wenecja, ok. 1518, wg: Foot 2010, nr kat. 261.
-Plik:Aldńska opr., Wenecja, 2 ćw. XVI w., wg Macchi F. i L. 2007, nr kat. 71.jpg | Oprawa aldyńska, Wenecja, 2 ćw. XVI w., wg Macchi F. i L. 2007, nr kat. 71
+Plik:Aldńska opr., Wenecja, 2 ćw. XVI w., wg Macchi F. i L. 2007, nr kat. 71.jpg | Oprawa aldyńska, Wenecja, 2 ćw. XVI w., wg: Macchi F. i L. 2007, nr kat. 71
 Plik:Aldyńskie oprawy 1.jpg | Oprawa z dekoracją w typie aldyńskim, Wilno, lata 50. XVI w., BRAN - Sankt Petersburg, fot.B RAN - Sankt Petersburg,
 Plik:Aldyńskie oprawy 2.jpg | Oprawa z dekoracją w typie aldyńskim, Kraków, 1526, BUAM - Poznań, fot. M. Priebe

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 ==Aldyńskie oprawy==
-(fr. reliures aldines)
+(ang. Aldine bindings; fr. reliures aldines)
 Charakterystyczna grupa dzieł introligatorów weneckich od końca XV do 2 ćw. XVI w., kooperujących z oficyną aldyńską. Współpraca zainicjowana między Aldem Manucjuszem a lokalnymi introligatorami wynikała z dążności do usprawnienia każdego aspektu produkcji małoformatowych druków. W jej ramach wypracowano nowatorską formułę oprawy z ciemnej (w tym czarnej) skóry kozłowej na tekturze lub kartonie. Skutkowało to mniejszą wagą oraz względną miękkością i elastycznością woluminów, a w efekcie ich większą poręcznością niż w oprawach ze skóry i desek. Dekoracja a.o. była zazwyczaj prosta, zdominowana przez złocone lub ślepo wyciskane ramki linearne, niekiedy z półpierścieniami na osiach, które otaczają zwierciadło z przeważnie drobnym motywem centralnym i ozdobnikami narożnymi (nierzadko o formach orientalizujących). Między liniami obramienia lub w zwierciadle często pojawiają się złocone, antykwowe napisy. Spośród wykonawców a.o. paru zidentyfikowano (np. Andrea di Lorenzo zw. Mistrzem Mendozy), jednak większość pozostaje anonimowa. Masowy eksport książek aldyńskich m.in. w oryginalnych oprawach przyczynił się do zaadoptowania ich wzorca na płn. od Alp. Szczególnie ujawniło się to w Krakowie (w którym Aldo miał swoja agendę): od lat 20. XVI w. powstawały w nim małoformatowe oprawy z brązowej lub jasnej skóry na tekturze bądź deskach, z dekoracjami w typie aldyńskim na jednej lub obu okładzinach. Najprostsze z nich ograniczały się do prostokątnych, linearnych ramek (najczęściej złoconych); w bogatszych wariantach pośrodku nich widnieją niewielkie półpierścienie. Elementy linearne chętnie wzbogacano drobnymi motywami floralnymi (arabeska narożna, hedera), napisami (dot. zawartości książki lub jej właściciela), ale też – charakterystycznymi dla tradycji środkowoeuropejskiej – złoconymi, prostokątnymi plakietami. W latach 30-60 XVI w. wzorce te adaptowano również w oprawach większego formatu. Ponadto w okresie tym nastąpiło spopularyzowanie opraw w typie aldyńskim w innych ośrodkach introligatorstwa polskiego (Poznań, Toruń). W 3 ćw. XVI w. zaczęły jednak ustępować bardziej nowatorskim formom dekoracji.

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
-==Aldyńskie oprawy== (fr. reliures aldines)
+==Aldyńskie oprawy==
 Charakterystyczna grupa dzieł introligatorów weneckich od końca XV do 2 ćw. XVI w., kooperujących z oficyną aldyńską. Współpraca zainicjowana między Aldem Manucjuszem a lokalnymi introligatorami wynikała z dążności do usprawnienia każdego aspektu produkcji małoformatowych druków. W jej ramach wypracowano nowatorską formułę oprawy z ciemnej (w tym czarnej) skóry kozłowej na tekturze lub kartonie. Skutkowało to mniejszą wagą oraz względną miękkością i elastycznością woluminów, a w efekcie ich większą poręcznością niż w oprawach ze skóry i desek. Dekoracja a.o. była zazwyczaj prosta, zdominowana przez złocone lub ślepo wyciskane ramki linearne, niekiedy z półpierścieniami na osiach, które otaczają zwierciadło z przeważnie drobnym motywem centralnym i ozdobnikami narożnymi (nierzadko o formach orientalizujących). Między liniami obramienia lub w zwierciadle często pojawiają się złocone, antykwowe napisy. Spośród wykonawców a.o. paru zidentyfikowano (np. Andrea di Lorenzo zw. Mistrzem Mendozy), jednak większość pozostaje anonimowa. Masowy eksport książek aldyńskich m.in. w oryginalnych oprawach przyczynił się do zaadoptowania ich wzorca na płn. od Alp. Szczególnie ujawniło się to w Krakowie (w którym Aldo miał swoja agendę): od lat 20. XVI w. powstawały w nim małoformatowe oprawy z brązowej lub jasnej skóry na tekturze bądź deskach, z dekoracjami w typie aldyńskim na jednej lub obu okładzinach. Najprostsze z nich ograniczały się do prostokątnych, linearnych ramek (najczęściej złoconych); w bogatszych wariantach pośrodku nich widnieją niewielkie półpierścienie. Elementy linearne chętnie wzbogacano drobnymi motywami floralnymi (arabeska narożna, hedera), napisami (dot. zawartości książki lub jej właściciela), ale też – charakterystycznymi dla tradycji środkowoeuropejskiej – złoconymi, prostokątnymi plakietami. W latach 30-60 XVI w. wzorce te adaptowano również w oprawach większego formatu. Ponadto w okresie tym nastąpiło spopularyzowanie opraw w typie aldyńskim w innych ośrodkach introligatorstwa polskiego (Poznań, Toruń). W 3 ćw. XVI w. zaczęły jednak ustępować bardziej nowatorskim formom dekoracji.
 ==Zobacz też==
-[[aldyńsko-grolierowskie oprawy ]] <br>
+[[Indeks alfabetyczny ]] <br>

← poprzednia wersja		Wersja z 11:47, 1 gru 2020
Linia 1:		Linia 1:
−	==Aldyńskie oprawy==	+	==Aldyńskie oprawy== (fr. reliures aldines)
	Charakterystyczna grupa dzieł introligatorów weneckich od końca XV do 2 ćw. XVI w., kooperujących z oficyną aldyńską. Współpraca zainicjowana między Aldem Manucjuszem a lokalnymi introligatorami wynikała z dążności do usprawnienia każdego aspektu produkcji małoformatowych druków. W jej ramach wypracowano nowatorską formułę oprawy z ciemnej (w tym czarnej) skóry kozłowej na tekturze lub kartonie. Skutkowało to mniejszą wagą oraz względną miękkością i elastycznością woluminów, a w efekcie ich większą poręcznością niż w oprawach ze skóry i desek. Dekoracja a.o. była zazwyczaj prosta, zdominowana przez złocone lub ślepo wyciskane ramki linearne, niekiedy z półpierścieniami na osiach, które otaczają zwierciadło z przeważnie drobnym motywem centralnym i ozdobnikami narożnymi (nierzadko o formach orientalizujących). Między liniami obramienia lub w zwierciadle często pojawiają się złocone, antykwowe napisy. Spośród wykonawców a.o. paru zidentyfikowano (np. Andrea di Lorenzo zw. Mistrzem Mendozy), jednak większość pozostaje anonimowa. Masowy eksport książek aldyńskich m.in. w oryginalnych oprawach przyczynił się do zaadoptowania ich wzorca na płn. od Alp. Szczególnie ujawniło się to w Krakowie (w którym Aldo miał swoja agendę): od lat 20. XVI w. powstawały w nim małoformatowe oprawy z brązowej lub jasnej skóry na tekturze bądź deskach, z dekoracjami w typie aldyńskim na jednej lub obu okładzinach. Najprostsze z nich ograniczały się do prostokątnych, linearnych ramek (najczęściej złoconych); w bogatszych wariantach pośrodku nich widnieją niewielkie półpierścienie. Elementy linearne chętnie wzbogacano drobnymi motywami floralnymi (arabeska narożna, hedera), napisami (dot. zawartości książki lub jej właściciela), ale też – charakterystycznymi dla tradycji środkowoeuropejskiej – złoconymi, prostokątnymi plakietami. W latach 30-60 XVI w. wzorce te adaptowano również w oprawach większego formatu. Ponadto w okresie tym nastąpiło spopularyzowanie opraw w typie aldyńskim w innych ośrodkach introligatorstwa polskiego (Poznań, Toruń). W 3 ćw. XVI w. zaczęły jednak ustępować bardziej nowatorskim formom dekoracji.		Charakterystyczna grupa dzieł introligatorów weneckich od końca XV do 2 ćw. XVI w., kooperujących z oficyną aldyńską. Współpraca zainicjowana między Aldem Manucjuszem a lokalnymi introligatorami wynikała z dążności do usprawnienia każdego aspektu produkcji małoformatowych druków. W jej ramach wypracowano nowatorską formułę oprawy z ciemnej (w tym czarnej) skóry kozłowej na tekturze lub kartonie. Skutkowało to mniejszą wagą oraz względną miękkością i elastycznością woluminów, a w efekcie ich większą poręcznością niż w oprawach ze skóry i desek. Dekoracja a.o. była zazwyczaj prosta, zdominowana przez złocone lub ślepo wyciskane ramki linearne, niekiedy z półpierścieniami na osiach, które otaczają zwierciadło z przeważnie drobnym motywem centralnym i ozdobnikami narożnymi (nierzadko o formach orientalizujących). Między liniami obramienia lub w zwierciadle często pojawiają się złocone, antykwowe napisy. Spośród wykonawców a.o. paru zidentyfikowano (np. Andrea di Lorenzo zw. Mistrzem Mendozy), jednak większość pozostaje anonimowa. Masowy eksport książek aldyńskich m.in. w oryginalnych oprawach przyczynił się do zaadoptowania ich wzorca na płn. od Alp. Szczególnie ujawniło się to w Krakowie (w którym Aldo miał swoja agendę): od lat 20. XVI w. powstawały w nim małoformatowe oprawy z brązowej lub jasnej skóry na tekturze bądź deskach, z dekoracjami w typie aldyńskim na jednej lub obu okładzinach. Najprostsze z nich ograniczały się do prostokątnych, linearnych ramek (najczęściej złoconych); w bogatszych wariantach pośrodku nich widnieją niewielkie półpierścienie. Elementy linearne chętnie wzbogacano drobnymi motywami floralnymi (arabeska narożna, hedera), napisami (dot. zawartości książki lub jej właściciela), ale też – charakterystycznymi dla tradycji środkowoeuropejskiej – złoconymi, prostokątnymi plakietami. W latach 30-60 XVI w. wzorce te adaptowano również w oprawach większego formatu. Ponadto w okresie tym nastąpiło spopularyzowanie opraw w typie aldyńskim w innych ośrodkach introligatorstwa polskiego (Poznań, Toruń). W 3 ćw. XVI w. zaczęły jednak ustępować bardziej nowatorskim formom dekoracji.