Aksamitne oprawy - Historia wersji

Ela: /* Grafika */

2022-05-06T10:35:11Z

‎Grafika

Ela: /* Aksamitne oprawy */

2022-04-01T06:41:44Z

‎Aksamitne oprawy

Urszula: /* Aksamitne oprawy */ uzupełn. term. ang.

2022-01-03T15:55:30Z

‎Aksamitne oprawy: uzupełn. term. ang.

Urszula: /* Aksamitne oprawy */ uzupełn. term. ang.

2022-01-03T14:54:04Z

‎Aksamitne oprawy: uzupełn. term. ang.

Vagnerus: /* Przypisy */

2021-10-01T18:25:46Z

‎Przypisy

Cezary: /* Aksamitne oprawy */

2021-09-13T22:21:10Z

‎Aksamitne oprawy

Vagnerus: /* Grafika */

2021-07-29T08:22:20Z

‎Grafika

Vagnerus: /* Grafika */

2021-07-18T11:56:43Z

‎Grafika

Vagnerus: /* Grafika */

2021-07-18T11:56:20Z

‎Grafika

Vagnerus: /* Grafika */

2021-06-06T21:04:23Z

‎Grafika

@@ Linia 30: / Linia 30: @@
 Plik:Aksamitne oprawy, Oprawa aksamitna książki dewocyjnej z superekslibrisem inicjałowym Emilii Paprockiej, Polska..., po 1841, BPP, fot. A. Wagner.jpg | Oprawa aksamitna książki dewocyjnej z superekslibrisem inicjałowym Emilii Paprockiej, prawdopodobnie Polska, po 1841, Biblioteka Polska w Paryżu, fot. A. Wagner
 Plik:Aksamitne oprawy, oprawa albumu okolicznościowego dla J. I. K.,Warszawa 1876, MNK, fot. wg Paś 2016.jpg | Oprawa aksamitna albumu okolicznościowego dla J. I. Kraszewskiego, Warszawa 1876, MNK, Kraków, fot. wg: Paś 2016
 </gallery>

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 ===Aksamitne oprawy===
-(ang. velvet bindings/covers; fr. reliure en velours)
+(ang. velvet bindings/covers; fr. reliure en velours; niem. Veloureinbände)
 Grupa tekstylnych opraw, w których drewniana lub tekturowa okładzina obleczona jest aksamitem. Używane od wczesnego średniowiecza do XIX w.; w XX-XXI w. straciły na znaczeniu. Tkaninę aksamitną rezerwowano głównie dla ksiąg liturgicznych i modlitewnych, jak również wszelkich dzieł o uroczystym lub pamiątkowym charakterze (donacyjne oprawy, pamiętniki, dyplomy, albumy itp.). Częstymi dodatkami do a. o. są okucia, zapięcia oraz innego rodzaju aplikacje z kosztownych kruszców (srebro, srebro złocone), nierzadko o artystycznym wykonaniu z użyciem szlachetnych technik (np. emalii). Na księgach liturgicznych i modlitewnikach elementy te zajmują niekiedy znaczną powierzchnię okładzin lub całkowicie ją obudowują (np. filigranowa dekoracja). W takich przypadkach trudno o jednoznaczne zakwalifikowanie dzieła do a. o. albo złotniczych opraw. Aksamit bywał też chętnie wykorzystywany jako podłoże haftowanych superekslibrisów lub innych form dekoracji. W okresie nowożytnym zamiast zapięć niekiedy wprowadzano wiązadła z jedwabiu lub innych tkanin przetykanych złotogłowiem. Oblekanie desek aksamitem, najczęściej w kolorze wiśniowym, fioletowym lub zielonym (wzbogaconego blachami z kruszców, pokrytymi bogatą dekoracją) jest typowe dla dawnych ksiąg liturgicznych obrządku rusko-bizantyńskiego. W polskich zbiorach zachowała się niewielka liczba a. o. z ery gotyckiej (zazwyczaj w niezadowalającym stanie oraz pozbawionych okuć i zapięć), chroniących księgi liturgiczne. Kilka cennych a. o. pochodzi z XVI w.: m.in. oprawa sakwowa z księgozbioru Anny Marii, żony ks. Albrechta Pruskiego (przed 1547) i trzy woluminy związane z burmistrzem Torunia, Henrykiem Strobandem (po 1590). Na późniejsze trzy stulecia przypada wyraźny wzrost liczby zabytków tego rodzaju, związanych z różnorakimi bibliotekami kościelnymi i świeckimi.

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 ===Aksamitne oprawy===
-(ang. velvet bindings; fr. reliure en velours)
+(ang. velvet bindings/covers; fr. reliure en velours)
 Grupa tekstylnych opraw, w których drewniana lub tekturowa okładzina obleczona jest aksamitem. Używane od wczesnego średniowiecza do XIX w.; w XX-XXI w. straciły na znaczeniu. Tkaninę aksamitną rezerwowano głównie dla ksiąg liturgicznych i modlitewnych, jak również wszelkich dzieł o uroczystym lub pamiątkowym charakterze (donacyjne oprawy, pamiętniki, dyplomy, albumy itp.). Częstymi dodatkami do a. o. są okucia, zapięcia oraz innego rodzaju aplikacje z kosztownych kruszców (srebro, srebro złocone), nierzadko o artystycznym wykonaniu z użyciem szlachetnych technik (np. emalii). Na księgach liturgicznych i modlitewnikach elementy te zajmują niekiedy znaczną powierzchnię okładzin lub całkowicie ją obudowują (np. filigranowa dekoracja). W takich przypadkach trudno o jednoznaczne zakwalifikowanie dzieła do a. o. albo złotniczych opraw. Aksamit bywał też chętnie wykorzystywany jako podłoże haftowanych superekslibrisów lub innych form dekoracji. W okresie nowożytnym zamiast zapięć niekiedy wprowadzano wiązadła z jedwabiu lub innych tkanin przetykanych złotogłowiem. Oblekanie desek aksamitem, najczęściej w kolorze wiśniowym, fioletowym lub zielonym (wzbogaconego blachami z kruszców, pokrytymi bogatą dekoracją) jest typowe dla dawnych ksiąg liturgicznych obrządku rusko-bizantyńskiego. W polskich zbiorach zachowała się niewielka liczba a. o. z ery gotyckiej (zazwyczaj w niezadowalającym stanie oraz pozbawionych okuć i zapięć), chroniących księgi liturgiczne. Kilka cennych a. o. pochodzi z XVI w.: m.in. oprawa sakwowa z księgozbioru Anny Marii, żony ks. Albrechta Pruskiego (przed 1547) i trzy woluminy związane z burmistrzem Torunia, Henrykiem Strobandem (po 1590). Na późniejsze trzy stulecia przypada wyraźny wzrost liczby zabytków tego rodzaju, związanych z różnorakimi bibliotekami kościelnymi i świeckimi.

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 ===Aksamitne oprawy===
-(fr. reliure en velours)
+(ang. velvet bindings; fr. reliure en velours)
 Grupa tekstylnych opraw, w których drewniana lub tekturowa okładzina obleczona jest aksamitem. Używane od wczesnego średniowiecza do XIX w.; w XX-XXI w. straciły na znaczeniu. Tkaninę aksamitną rezerwowano głównie dla ksiąg liturgicznych i modlitewnych, jak również wszelkich dzieł o uroczystym lub pamiątkowym charakterze (donacyjne oprawy, pamiętniki, dyplomy, albumy itp.). Częstymi dodatkami do a. o. są okucia, zapięcia oraz innego rodzaju aplikacje z kosztownych kruszców (srebro, srebro złocone), nierzadko o artystycznym wykonaniu z użyciem szlachetnych technik (np. emalii). Na księgach liturgicznych i modlitewnikach elementy te zajmują niekiedy znaczną powierzchnię okładzin lub całkowicie ją obudowują (np. filigranowa dekoracja). W takich przypadkach trudno o jednoznaczne zakwalifikowanie dzieła do a. o. albo złotniczych opraw. Aksamit bywał też chętnie wykorzystywany jako podłoże haftowanych superekslibrisów lub innych form dekoracji. W okresie nowożytnym zamiast zapięć niekiedy wprowadzano wiązadła z jedwabiu lub innych tkanin przetykanych złotogłowiem. Oblekanie desek aksamitem, najczęściej w kolorze wiśniowym, fioletowym lub zielonym (wzbogaconego blachami z kruszców, pokrytymi bogatą dekoracją) jest typowe dla dawnych ksiąg liturgicznych obrządku rusko-bizantyńskiego. W polskich zbiorach zachowała się niewielka liczba a. o. z ery gotyckiej (zazwyczaj w niezadowalającym stanie oraz pozbawionych okuć i zapięć), chroniących księgi liturgiczne. Kilka cennych a. o. pochodzi z XVI w.: m.in. oprawa sakwowa z księgozbioru Anny Marii, żony ks. Albrechta Pruskiego (przed 1547) i trzy woluminy związane z burmistrzem Torunia, Henrykiem Strobandem (po 1590). Na późniejsze trzy stulecia przypada wyraźny wzrost liczby zabytków tego rodzaju, związanych z różnorakimi bibliotekami kościelnymi i świeckimi.

@@ Linia 38: / Linia 38: @@
 # Coron, Lefèvre 1995;
 # Tomaszewski 2013, t. 1-2;
 # Jaroszewicz-Pieresławcew 2016, s. 245-246;
 # Wyszomirska 2017, s. 175-176;

← poprzednia wersja		Wersja z 22:21, 13 wrz 2021
Linia 1:		Linia 1:
	===Aksamitne oprawy===		===Aksamitne oprawy===
		+	(fr. reliure en velours)
		+
	Grupa tekstylnych opraw, w których drewniana lub tekturowa okładzina obleczona jest aksamitem. Używane od wczesnego średniowiecza do XIX w.; w XX-XXI w. straciły na znaczeniu. Tkaninę aksamitną rezerwowano głównie dla ksiąg liturgicznych i modlitewnych, jak również wszelkich dzieł o uroczystym lub pamiątkowym charakterze (donacyjne oprawy, pamiętniki, dyplomy, albumy itp.). Częstymi dodatkami do a. o. są okucia, zapięcia oraz innego rodzaju aplikacje z kosztownych kruszców (srebro, srebro złocone), nierzadko o artystycznym wykonaniu z użyciem szlachetnych technik (np. emalii). Na księgach liturgicznych i modlitewnikach elementy te zajmują niekiedy znaczną powierzchnię okładzin lub całkowicie ją obudowują (np. filigranowa dekoracja). W takich przypadkach trudno o jednoznaczne zakwalifikowanie dzieła do a. o. albo złotniczych opraw. Aksamit bywał też chętnie wykorzystywany jako podłoże haftowanych superekslibrisów lub innych form dekoracji. W okresie nowożytnym zamiast zapięć niekiedy wprowadzano wiązadła z jedwabiu lub innych tkanin przetykanych złotogłowiem. Oblekanie desek aksamitem, najczęściej w kolorze wiśniowym, fioletowym lub zielonym (wzbogaconego blachami z kruszców, pokrytymi bogatą dekoracją) jest typowe dla dawnych ksiąg liturgicznych obrządku rusko-bizantyńskiego. W polskich zbiorach zachowała się niewielka liczba a. o. z ery gotyckiej (zazwyczaj w niezadowalającym stanie oraz pozbawionych okuć i zapięć), chroniących księgi liturgiczne. Kilka cennych a. o. pochodzi z XVI w.: m.in. oprawa sakwowa z księgozbioru Anny Marii, żony ks. Albrechta Pruskiego (przed 1547) i trzy woluminy związane z burmistrzem Torunia, Henrykiem Strobandem (po 1590). Na późniejsze trzy stulecia przypada wyraźny wzrost liczby zabytków tego rodzaju, związanych z różnorakimi bibliotekami kościelnymi i świeckimi.		Grupa tekstylnych opraw, w których drewniana lub tekturowa okładzina obleczona jest aksamitem. Używane od wczesnego średniowiecza do XIX w.; w XX-XXI w. straciły na znaczeniu. Tkaninę aksamitną rezerwowano głównie dla ksiąg liturgicznych i modlitewnych, jak również wszelkich dzieł o uroczystym lub pamiątkowym charakterze (donacyjne oprawy, pamiętniki, dyplomy, albumy itp.). Częstymi dodatkami do a. o. są okucia, zapięcia oraz innego rodzaju aplikacje z kosztownych kruszców (srebro, srebro złocone), nierzadko o artystycznym wykonaniu z użyciem szlachetnych technik (np. emalii). Na księgach liturgicznych i modlitewnikach elementy te zajmują niekiedy znaczną powierzchnię okładzin lub całkowicie ją obudowują (np. filigranowa dekoracja). W takich przypadkach trudno o jednoznaczne zakwalifikowanie dzieła do a. o. albo złotniczych opraw. Aksamit bywał też chętnie wykorzystywany jako podłoże haftowanych superekslibrisów lub innych form dekoracji. W okresie nowożytnym zamiast zapięć niekiedy wprowadzano wiązadła z jedwabiu lub innych tkanin przetykanych złotogłowiem. Oblekanie desek aksamitem, najczęściej w kolorze wiśniowym, fioletowym lub zielonym (wzbogaconego blachami z kruszców, pokrytymi bogatą dekoracją) jest typowe dla dawnych ksiąg liturgicznych obrządku rusko-bizantyńskiego. W polskich zbiorach zachowała się niewielka liczba a. o. z ery gotyckiej (zazwyczaj w niezadowalającym stanie oraz pozbawionych okuć i zapięć), chroniących księgi liturgiczne. Kilka cennych a. o. pochodzi z XVI w.: m.in. oprawa sakwowa z księgozbioru Anny Marii, żony ks. Albrechta Pruskiego (przed 1547) i trzy woluminy związane z burmistrzem Torunia, Henrykiem Strobandem (po 1590). Na późniejsze trzy stulecia przypada wyraźny wzrost liczby zabytków tego rodzaju, związanych z różnorakimi bibliotekami kościelnymi i świeckimi.

@@ Linia 15: / Linia 15: @@
 <gallery>
 Plik:Tekstylne oprawy, opr. aksamitna bez okuć, Mszału Drzewickiego, Missale Gnesnense, Kraków 1498, fot. BN Warszawa.jpg | Oprawa aksamitna (bez okuć) tzw. Mszału Drzewickiego (''Missale Gnesnense''), Kraków 1498, fot. i zbiory: BN Warszawa
 Plik:Aksamitne oprawy,.jpg | Oprawy aksamitne z księgozbioru burmistrza Torunia, Henryka Strobanda, Toruń, po 1590 r., Książnica Kopernikańska, Toruń, fot. T. Dorawa
 Plik:Aksamitna oprawa dokumentu, Dolny Śląsk, 1610, wg szlachta na Śląsku 2014, mały plik.jpg | Aksamitna oprawa dokumentu, Dolny Śląsk, 1610, fot. wg: Szlachta na Śląsku... 2014
@@ Linia 20: / Linia 24: @@
 Plik:Aksamitne oprawy, Oprawa aksamitna druku religijnego, prawdopodobnie Warszawa lub Łowicz, poł. XVIII w., AD Łowicz, fot. A. Wagner.jpg | Oprawa aksamitna druku religijnego, prawdopodobnie Warszawa lub Łowicz, poł. XVIII w., AD Łowicz, fot. A. Wagner
 Plik:Krzyż, aksamitne oprawy, emalia, Brewiarz z kalendarzem rzymskim Breviarium franciscanum ,Brewiarz króla Zygmunta III, Brewiarz Sykstusa IV, BCZart, POLONA.jpg | Oprawa aksamitna z elementami złotniczymi, brewiarz, pocz. XVII w. i XIX w., BCzart., MNK, Kraków, fot. wg: www.polona.pl
 Plik:Aksamitne oprawy, oprawa albumu okolicznościowego dla J. I. K.,Warszawa 1876, MNK, fot. wg Paś 2016.jpg | Oprawa aksamitna albumu okolicznościowego dla J. I. Kraszewskiego, Warszawa 1876, MNK, Kraków, fot. wg: Paś 2016
 </gallery>

@@ Linia 19: / Linia 19: @@
 Plik:Aksamitne oprawy, Oprawa haftowana na aksamicie, z herbem Ludwika XIII, króla Francji, Francja, pocz. XVII w., BnF Paryż, reliures.bnf.f.jpg | Oprawa haftowana na aksamicie, z herbem Ludwika XIII, króla Francji, Francja, pocz. XVII w., BnF Paryż, fot. wg: reliures.bnf.fr
 Plik:Aksamitne oprawy, Oprawa aksamitna druku religijnego, prawdopodobnie Warszawa lub Łowicz, poł. XVIII w., AD Łowicz, fot. A. Wagner.jpg | Oprawa aksamitna druku religijnego, prawdopodobnie Warszawa lub Łowicz, poł. XVIII w., AD Łowicz, fot. A. Wagner
 Plik:Aksamitne oprawy, oprawa albumu okolicznościowego dla J. I. K.,Warszawa 1876, MNK, fot. wg Paś 2016.jpg | Oprawa aksamitna albumu okolicznościowego dla J. I. Kraszewskiego, Warszawa 1876, MNK, Kraków, repr. wg: Paś 2016
 </gallery>