Ażurowa dekoracja - Historia wersji

Vagnerus: /* Ażurowa dekoracja */

2021-06-02T12:53:56Z

‎Ażurowa dekoracja

Vagnerus: /* Grafika */

2021-04-24T18:42:00Z

‎Grafika

Vagnerus: /* Ażurowa dekoracja */

2021-04-24T18:40:51Z

‎Ażurowa dekoracja

Ela: /* Grafika */

2021-01-17T21:55:24Z

‎Grafika

Ela: /* Grafika */

2021-01-17T21:54:57Z

‎Grafika

Ela o 21:48, 17 sty 2021

2021-01-17T21:48:03Z

Ela o 21:46, 17 sty 2021

2021-01-17T21:46:35Z

Vagnerus: /* Grafika */

2021-01-15T22:44:57Z

‎Grafika

Vagnerus: /* Grafika */

2021-01-15T22:44:44Z

‎Grafika

Vagnerus: /* Grafika */

2021-01-15T22:44:12Z

‎Grafika

@@ Linia 2: / Linia 2: @@
 (fr. décor ajouré)
-Dekoracja składająca się z płaszczyzny bądź plastycznej struktury z otworami o ozdobnym kształcie, przez które prześwituje tło (płaszczyznowe lub przestrzenne). W przypadku →złotniczych opraw oraz wszelkich metalowych elementów opraw a. d. polega na wycinaniu z blachy (srebrnej, miedzianej itp.) niektórych elementów kompozycji. W takiej postaci blachę montuje się na tle z tkaniny (aksamitnej, jedwabnej itp.), metalu bądź innego tworzywa, o kontrastującej fakturze i barwie. W najprostszej formie – płaska blacha z grawerowaną i ażurową dekoracją – technikę tę stosowano od wczesnego średniowiecza. Plastyczną i a. d. często zaś mają gotyckie okucia ksiąg luksusowych, powszechnie zaś spotykana jest na późnogotyckich, mosiężnych okuciach. W XVII-XVIII w. a. d. była jedną z najczęściej stosowanych na oprawach złotniczych z blachami płaskimi, repusowanymi itd., których bujne struktury osadzano na tle tkaniny, skóry, masy perłowej lub blachy o innej barwie. Szczególnie finezyjna i technicznie skomplikowana okazała się →filigranowa d., której ażur tworzyły liczne srebrne druciki, poskręcane w formy ornamentalne. W XIX w. a. d. chętnie stosowano do pokaźnych, metalowych zapięć np. sztambuchów. W przypadku opraw skórzanych ażur należy do najstarszych, lecz rzadko stosowanych, form dekoracji. Pojawiły się już na →koptyjskich oprawach. Ornamenty wycinane w skórze lub pergaminie i osadzane na kontrastowym tle tkaniny znane są m.in. z nowożytnej Italii (kon. XV - pocz. XVI w.), Francji (oprawy z pracowni w Fontainebleau dla króla Henryka II, XVI w.), Niemiec (grupa opraw erfurckich z kon. XVI w.) i Anglii (pocz. XVII w.). Od XVIII w. do dziś spotyka się dekoracje z malowaną lub graficzną kompozycją w świetle wyciętej skóry, tkaniny lub papieru pośrodku okładziny (np. kartonażowe oprawy).
+Dekoracja składająca się z płaszczyzny bądź plastycznej struktury z otworami o ozdobnym kształcie, przez które prześwituje tło (płaszczyznowe lub przestrzenne). W przypadku złotniczych opraw oraz wszelkich metalowych elementów opraw a. d. polega na wycinaniu z blachy (srebrnej, miedzianej itp.) niektórych elementów kompozycji. W takiej postaci blachę montuje się na tle z tkaniny (aksamitnej, jedwabnej itp.), metalu bądź innego tworzywa, o kontrastującej fakturze i barwie. W najprostszej formie – płaska blacha z grawerowaną i ażurową dekoracją – technikę tę stosowano od wczesnego średniowiecza. Plastyczną i a. d. często zaś mają gotyckie okucia ksiąg luksusowych, powszechnie zaś spotykana jest na późnogotyckich, mosiężnych okuciach. W XVII-XVIII w. a. d. była jedną z najczęściej stosowanych na oprawach złotniczych z blachami płaskimi, repusowanymi itd., których bujne struktury osadzano na tle tkaniny, skóry, masy perłowej lub blachy o innej barwie. Szczególnie finezyjna i technicznie skomplikowana okazała się filigranowa d., której ażur tworzyły liczne srebrne druciki, poskręcane w formy ornamentalne. W XIX w. a. d. chętnie stosowano do pokaźnych, metalowych zapięć np. sztambuchów. W przypadku opraw skórzanych ażur należy do najstarszych, lecz nieczęstych, form dekoracji. Technikę wycinania zdobień w skórze lub pergaminie i osadzania jej na kontrastowym tle tkaniny znali już wczesnośredniowieczni introligatorzy koptyjscy. Do wyżyn artyzmu doprowadzono ją na oprawach z kręgu islamskiego. Od 2 poł. XV w. była stosowana we Włoszech, a od XVI w. także w innych krajach zaalpejskich, np. we Francji (oprawy z pracowni w Fontainebleau), Niemiec (grupa opraw erfurckich z kon. XVI w.) i Anglii (pocz. XVII w.). Od XVIII w. do dziś spotyka się dekoracje z malowaną lub graficzną kompozycją w świetle wyciętej skóry, tkaniny lub papieru pośrodku okładziny (np. kartonażowe oprawy).
 ===Współczesne dekoracje ażurowe===

@@ Linia 25: / Linia 25: @@
 Plik:Ażurowa dekoracja, Ażurowa dekoracja portugalskiej oprawy złotniczej, XVII w., Biblioteca Nazionale Braidense, Mediolan.jpg | Ażurowa dekoracja portugalskiej oprawy złotniczej, XVII w., Biblioteca Nazionale Braidense, Mediolan
 Plik:Ażurowa dekoracja 1.jpg | Ażurowe okucie narożne na oprawie barokowej, Polska, XVII w., BWSD - Włocławek, fot. P. Kurek
 Plik:Ażurowa dekoracja, Ażurowa dekoracja oprawy włoskiej z XVII w., Biblioteca Nazionale Braidense, Mediolan.jpg | Ażurowa dekoracja oprawy włoskiej z XVII w., Biblioteca Nazionale Braidense, Mediolan
 Plik:Janke.jpg|Ażurowa dekoracja w skórze, opr. Stefan Janke, 1929

@@ Linia 2: / Linia 2: @@
 (fr. décor ajouré)
-Dekoracja składająca się z płaszczyzny bądź plastycznej struktury z otworami o ozdobnym kształcie, przez które prześwituje tło (płaszczyznowe lub przestrzenne). W przypadku →złotniczych opraw oraz wszelkich metalowych elementów opraw a. d. polega na wycinaniu z blachy (srebrnej, miedzianej itp.) niektórych elementów kompozycji. W takiej postaci blachę montuje się na tle z tkaniny (aksamitnej, jedwabnej itp.), metalu bądź innego tworzywa, o kontrastującej fakturze i barwie. W najprostszej formie – płaska blacha z grawerowaną i ażurową dekoracją – technikę tę stosowano od wczesnego średniowiecza. Plastyczną i a. d. często zaś mają gotyckie okucia ksiąg luksusowych, powszechnie zaś spotykana jest na późnogotyckich, mosiężnych okuciach. W XVII-XVIII w. a. d. była jedną z najczęściej stosowanych na oprawach złotniczych z blachami płaskimi, repusowanymi itd., których bujne struktury osadzano na tle tkaniny, skóry, masy perłowej lub blachy o innej barwie. Szczególnie finezyjna i technicznie skomplikowana okazała się →filigranowa d., której ażur tworzyły liczne srebrne druciki, poskręcane w formy ornamentalne. W XIX w. a. d. chętnie stosowano do pokaźnych, metalowych zapięć np. sztambuchów. W przypadku opraw skórzanych ażur należy do najstarszych, lecz rzadko stosowanych, form dekoracji. Pojawiły się już na →koptyjskich oprawach. Ornamenty wycinane w skórze lub pergaminie i osadzane na kontrastowym tle tkaniny znane są m.in. z nowożytnej Francji (oprawy z pracowni w Fontainebleau dla króla Henryka II, XVI w.), Niemiec (grupa opraw erfurckich z kon. XVI w.) i Anglii (pocz. XVII w.). Od XVIII w. do dziś spotyka się dekoracje z malowaną lub graficzną kompozycją w świetle wyciętej skóry, tkaniny lub papieru pośrodku okładziny (np. kartonażowe oprawy).
+Dekoracja składająca się z płaszczyzny bądź plastycznej struktury z otworami o ozdobnym kształcie, przez które prześwituje tło (płaszczyznowe lub przestrzenne). W przypadku →złotniczych opraw oraz wszelkich metalowych elementów opraw a. d. polega na wycinaniu z blachy (srebrnej, miedzianej itp.) niektórych elementów kompozycji. W takiej postaci blachę montuje się na tle z tkaniny (aksamitnej, jedwabnej itp.), metalu bądź innego tworzywa, o kontrastującej fakturze i barwie. W najprostszej formie – płaska blacha z grawerowaną i ażurową dekoracją – technikę tę stosowano od wczesnego średniowiecza. Plastyczną i a. d. często zaś mają gotyckie okucia ksiąg luksusowych, powszechnie zaś spotykana jest na późnogotyckich, mosiężnych okuciach. W XVII-XVIII w. a. d. była jedną z najczęściej stosowanych na oprawach złotniczych z blachami płaskimi, repusowanymi itd., których bujne struktury osadzano na tle tkaniny, skóry, masy perłowej lub blachy o innej barwie. Szczególnie finezyjna i technicznie skomplikowana okazała się →filigranowa d., której ażur tworzyły liczne srebrne druciki, poskręcane w formy ornamentalne. W XIX w. a. d. chętnie stosowano do pokaźnych, metalowych zapięć np. sztambuchów. W przypadku opraw skórzanych ażur należy do najstarszych, lecz rzadko stosowanych, form dekoracji. Pojawiły się już na →koptyjskich oprawach. Ornamenty wycinane w skórze lub pergaminie i osadzane na kontrastowym tle tkaniny znane są m.in. z nowożytnej Italii (kon. XV - pocz. XVI w.), Francji (oprawy z pracowni w Fontainebleau dla króla Henryka II, XVI w.), Niemiec (grupa opraw erfurckich z kon. XVI w.) i Anglii (pocz. XVII w.). Od XVIII w. do dziś spotyka się dekoracje z malowaną lub graficzną kompozycją w świetle wyciętej skóry, tkaniny lub papieru pośrodku okładziny (np. kartonażowe oprawy).
 ===Współczesne dekoracje ażurowe===
 We współczesnej sztuce introligatorskiej stosowane są różne modyfikacje techniczne. Jedną z nich sztancowanie lub wycinanie laserowego. Inną jest wycięcie otworów nie tylko w zewnętrznym materiale (metalu czy skórzanym obleczeniu), ale w całej okładce. W wyciętym otworze uwidaczniają się elementy umieszczone na wyklejce. W podobny sposób powstają oprawy wielowarstwowe, których wierzchnia warstwa ma wycięte otwory, przez które widać spodnią część dekoracji, także skórzaną lub z innego materiału. Jeszcze innym sposobem jest użycie na okładzinówkę plexi (szkła akrylowego). Otwór wycięty jest w obleczeniu, które jest naklejone na cienki karton, a brzegi są podwinięte. Tak przygotowane obleczenie jest sklejane z plexi, przez które uwidacznia się dekoracja. Aby widoczne były elementy znajdujące się na karcie ochronnej, otwór identyczny jak w obleczeniu musi być wykonany w wyklejce.
 ==Zobacz też==

@@ Linia 26: / Linia 26: @@
 Plik:Ażurowa dekoracja 1.jpg | Ażurowe okucie narożne na oprawie barokowej, Polska, XVII w., BWSD - Włocławek, fot. P. Kurek
 Plik:Ażurowa dekoracja, Ażurowa dekoracja oprawy włoskiej z XVII w., Biblioteca Nazionale Braidense, Mediolan.jpg | Ażurowa dekoracja oprawy włoskiej z XVII w., Biblioteca Nazionale Braidense, Mediolan
-Plik:Janke.jpg|Ażurowa dekoracja w oprawie skórzanej, opr. Stefan Janke, 1929
+Plik:Janke.jpg|Ażurowa dekoracja w skórze, opr. Stefan Janke, 1929
 </gallery>

@@ Linia 26: / Linia 26: @@
 Plik:Ażurowa dekoracja 1.jpg | Ażurowe okucie narożne na oprawie barokowej, Polska, XVII w., BWSD - Włocławek, fot. P. Kurek
 Plik:Ażurowa dekoracja, Ażurowa dekoracja oprawy włoskiej z XVII w., Biblioteca Nazionale Braidense, Mediolan.jpg | Ażurowa dekoracja oprawy włoskiej z XVII w., Biblioteca Nazionale Braidense, Mediolan
 </gallery>

← poprzednia wersja		Wersja z 21:48, 17 sty 2021
Linia 4:		Linia 4:
	Dekoracja składająca się z płaszczyzny bądź plastycznej struktury z otworami o ozdobnym kształcie, przez które prześwituje tło (płaszczyznowe lub przestrzenne). W przypadku →złotniczych opraw oraz wszelkich metalowych elementów opraw a. d. polega na wycinaniu z blachy (srebrnej, miedzianej itp.) niektórych elementów kompozycji. W takiej postaci blachę montuje się na tle z tkaniny (aksamitnej, jedwabnej itp.), metalu bądź innego tworzywa, o kontrastującej fakturze i barwie. W najprostszej formie – płaska blacha z grawerowaną i ażurową dekoracją – technikę tę stosowano od wczesnego średniowiecza. Plastyczną i a. d. często zaś mają gotyckie okucia ksiąg luksusowych, powszechnie zaś spotykana jest na późnogotyckich, mosiężnych okuciach. W XVII-XVIII w. a. d. była jedną z najczęściej stosowanych na oprawach złotniczych z blachami płaskimi, repusowanymi itd., których bujne struktury osadzano na tle tkaniny, skóry, masy perłowej lub blachy o innej barwie. Szczególnie finezyjna i technicznie skomplikowana okazała się →filigranowa d., której ażur tworzyły liczne srebrne druciki, poskręcane w formy ornamentalne. W XIX w. a. d. chętnie stosowano do pokaźnych, metalowych zapięć np. sztambuchów. W przypadku opraw skórzanych ażur należy do najstarszych, lecz rzadko stosowanych, form dekoracji. Pojawiły się już na →koptyjskich oprawach. Ornamenty wycinane w skórze lub pergaminie i osadzane na kontrastowym tle tkaniny znane są m.in. z nowożytnej Francji (oprawy z pracowni w Fontainebleau dla króla Henryka II, XVI w.), Niemiec (grupa opraw erfurckich z kon. XVI w.) i Anglii (pocz. XVII w.). Od XVIII w. do dziś spotyka się dekoracje z malowaną lub graficzną kompozycją w świetle wyciętej skóry, tkaniny lub papieru pośrodku okładziny (np. kartonażowe oprawy).		Dekoracja składająca się z płaszczyzny bądź plastycznej struktury z otworami o ozdobnym kształcie, przez które prześwituje tło (płaszczyznowe lub przestrzenne). W przypadku →złotniczych opraw oraz wszelkich metalowych elementów opraw a. d. polega na wycinaniu z blachy (srebrnej, miedzianej itp.) niektórych elementów kompozycji. W takiej postaci blachę montuje się na tle z tkaniny (aksamitnej, jedwabnej itp.), metalu bądź innego tworzywa, o kontrastującej fakturze i barwie. W najprostszej formie – płaska blacha z grawerowaną i ażurową dekoracją – technikę tę stosowano od wczesnego średniowiecza. Plastyczną i a. d. często zaś mają gotyckie okucia ksiąg luksusowych, powszechnie zaś spotykana jest na późnogotyckich, mosiężnych okuciach. W XVII-XVIII w. a. d. była jedną z najczęściej stosowanych na oprawach złotniczych z blachami płaskimi, repusowanymi itd., których bujne struktury osadzano na tle tkaniny, skóry, masy perłowej lub blachy o innej barwie. Szczególnie finezyjna i technicznie skomplikowana okazała się →filigranowa d., której ażur tworzyły liczne srebrne druciki, poskręcane w formy ornamentalne. W XIX w. a. d. chętnie stosowano do pokaźnych, metalowych zapięć np. sztambuchów. W przypadku opraw skórzanych ażur należy do najstarszych, lecz rzadko stosowanych, form dekoracji. Pojawiły się już na →koptyjskich oprawach. Ornamenty wycinane w skórze lub pergaminie i osadzane na kontrastowym tle tkaniny znane są m.in. z nowożytnej Francji (oprawy z pracowni w Fontainebleau dla króla Henryka II, XVI w.), Niemiec (grupa opraw erfurckich z kon. XVI w.) i Anglii (pocz. XVII w.). Od XVIII w. do dziś spotyka się dekoracje z malowaną lub graficzną kompozycją w świetle wyciętej skóry, tkaniny lub papieru pośrodku okładziny (np. kartonażowe oprawy).

		+	===Współczesne dekoracje ażurowe===
	We współczesnej sztuce introligatorskiej stosowane są różne modyfikacje techniczne. Jedną z nich sztancowanie lub wycinanie laserowego. Inną jest wycięcie otworów nie tylko w zewnętrznym materiale (metalu czy skórzanym obleczeniu), ale w całej okładce. W wyciętym otworze uwidaczniają się elementy umieszczone na wyklejce. W podobny sposób powstają oprawy wielowarstwowe, których wierzchnia warstwa ma wycięte otwory, przez które widać spodnią część dekoracji, także skórzaną lub z innego materiału. Jeszcze innym sposobem jest użycie na okładzinówkę plexi (szkła akrylowego). Otwór wycięty jest w obleczeniu, które jest naklejone na cienki karton, a brzegi są podwinięte. Tak przygotowane obleczenie jest sklejane z plexi, przez które uwidacznia się dekoracja. Aby widoczne były elementy znajdujące się na karcie ochronnej, otwór identyczny jak w obleczeniu musi być wykonany w wyklejce.		We współczesnej sztuce introligatorskiej stosowane są różne modyfikacje techniczne. Jedną z nich sztancowanie lub wycinanie laserowego. Inną jest wycięcie otworów nie tylko w zewnętrznym materiale (metalu czy skórzanym obleczeniu), ale w całej okładce. W wyciętym otworze uwidaczniają się elementy umieszczone na wyklejce. W podobny sposób powstają oprawy wielowarstwowe, których wierzchnia warstwa ma wycięte otwory, przez które widać spodnią część dekoracji, także skórzaną lub z innego materiału. Jeszcze innym sposobem jest użycie na okładzinówkę plexi (szkła akrylowego). Otwór wycięty jest w obleczeniu, które jest naklejone na cienki karton, a brzegi są podwinięte. Tak przygotowane obleczenie jest sklejane z plexi, przez które uwidacznia się dekoracja. Aby widoczne były elementy znajdujące się na karcie ochronnej, otwór identyczny jak w obleczeniu musi być wykonany w wyklejce.

@@ Linia 13: / Linia 13: @@
 <gallery>
-Plik:Ażurowa dekoracja, Fragment oprawy koptyjskiej, IX. X w., z ażurową i nacinaną dekoracją, Pierpont Morgan Library.jpg | Fragment oprawy koptyjskiej, IX-X w., z ażurową (wycinaną w skórze)i nacinaną dekoracją, Pierpont Morgan Library, Nowy Jork
+Plik:Ażurowa dekoracja, Fragment oprawy koptyjskiej, IX. X w., z ażurową i nacinaną dekoracją, Pierpont Morgan Library.jpg | Fragment oprawy koptyjskiej, IX-X w., z ażurową (wycinaną w skórze) i nacinaną dekoracją, Pierpont Morgan Library, Nowy Jork
 Plik:Ażurowa dekoracja 2.jpg | Ażurowe okucie brązowe na oprawie gotyckiej, płn. Włochy?, pocz. XV w., BUMK - Toruń, fot. A. Wagner

← poprzednia wersja		Wersja z 22:44, 15 sty 2021
Linia 12:		Linia 12:

	<gallery>		<gallery>
		+
	Plik:Ażurowa dekoracja, Fragment oprawy koptyjskiej, IX. X w., z ażurową (wycinaną w skórze) i nacinaną dekoracją, Pierpont Morgan Library.jpg \| Fragment oprawy koptyjskiej, IX-X w., z ażurową i nacinaną dekoracją, Pierpont Morgan Library, Nowy Jork		Plik:Ażurowa dekoracja, Fragment oprawy koptyjskiej, IX. X w., z ażurową (wycinaną w skórze) i nacinaną dekoracją, Pierpont Morgan Library.jpg \| Fragment oprawy koptyjskiej, IX-X w., z ażurową i nacinaną dekoracją, Pierpont Morgan Library, Nowy Jork