Łuk w ośli grzbiet - Historia wersji

Vagnerus: /* Zobacz też */

2021-01-31T13:28:18Z

‎Zobacz też

Vagnerus: /* Zobacz też */

2021-01-31T13:21:13Z

‎Zobacz też

Vagnerus o 13:20, 31 sty 2021

2021-01-31T13:20:54Z

Vagnerus o 13:20, 31 sty 2021

2021-01-31T13:20:09Z

Vagnerus: /* Łuk w ośli grzbiet */

2021-01-31T13:18:27Z

‎Łuk w ośli grzbiet

Urszula: /* Łuk w ośli grzbiet */ uzupełn. term. ang.

2021-01-15T19:43:58Z

‎Łuk w ośli grzbiet: uzupełn. term. ang.

Ela: /* Zobacz też */

2021-01-01T22:32:32Z

‎Zobacz też

Ela o 22:32, 1 sty 2021

2021-01-01T22:32:05Z

Ela o 22:31, 1 sty 2021

2021-01-01T22:31:40Z

Cezary o 20:56, 30 gru 2020

2020-12-30T20:56:12Z

@@ Linia 24: / Linia 24: @@
 [[Owocu granatu wzór]] <br>
 [[Pęd ruty]] <br>
 [[Żabka]] <br>

@@ Linia 21: / Linia 21: @@
 [[Architektoniczne oprawy]] <br>
 [[Baldachim]] <br>
 [[Owocu granatu wzór]] <br>
 [[Pęd ruty]] <br>

@@ Linia 23: / Linia 23: @@
 [[Owocu granatu wzór]] <br>
 [[Pęd ruty]] <br>
-[[Żabka (czołganka)]] <br>
+[[Żabka]] <br>
 ==Grafika==

@@ Linia 2: / Linia 2: @@
 (łuk siodłowy, łuk płomienisty) (ang. ogee arch; fr. en accolade)
-Charakterystyczny typ łuku o esowato wygiętych ramionach i ostrym szczycie; wzdłuż jego krawędzi często widnieją drobne, floralne motywy dekoracyjne, tzw. →żabki. Rozpowszechniony w gotyckiej architekturze i zdobnictwie artystycznym od ok. poł. XIV w., co wynikało głównie z jego wysokich walorów dekoracyjnych. Na oprawach gotyckich XV – 1 poł. XVI w. znany w dwóch zasadniczych formach: 1) jako plastyczny ł. w obrębie wimpergi lub jako baldachim w odlewanej i cyzelowanej dekoracji opraw złotniczych; 2) jako wyciskany z tłoka element dekoracji opraw skórzanych. Wśród nich wyodrębniają się dwa typy: a) ewidentne naśladownictwa architektonicznych ł. w o. g., w których na zewnętrznej krawędzi ł. widnieją żabki, zaś w podłuczu proste maswerki; takie tłoki wykorzystywano w kompozycjach zwierciadeł na →architektonicznych oprawach, na których imitują ostrołukowe baldachimy nisz mieszczących zazwyczaj „figury” postaci świętych  (np. krakowskie oprawy Monogramisty JL (Jana z Litwy) od końca XV w. do pocz. l. 30. XVI w.); b) ł. w o. g., których wewnętrzną i zewnętrzną stronę zdobią drobne motywy floralne (żabki o formie pączków lub listków). Ten typ ł. był powszechny w zdobnictwie opraw skórzanych od ok. poł. XV do 1 ćw. XVI w. jako motyw tworzący segment →owocu granatu wzoru, naprzemiennie wyciskany z tego samego tłoka. W zależności od pomysłowości wykonawcy narzędzia ł. mógł mieć prostą, linearną formę, jak i bujne kształty, z wyodrębniającymi się, pierzastymi listkami. Ponadto za pomocą takich tłoków chętnie ukazywano architektoniczne ł-i, stanowiące baldachimy nad niszami, arkady lub fryzy zdobiące zwierciadła okładzin.
+Charakterystyczny typ łuku o esowato wygiętych ramionach i ostrym szczycie; wzdłuż jego krawędzi często widnieją drobne, floralne motywy dekoracyjne, tzw. żabki (czołganki). Rozpowszechniony w gotyckiej architekturze i zdobnictwie artystycznym od ok. poł. XIV w., co wynikało głównie z jego wysokich walorów dekoracyjnych. Na oprawach gotyckich XV – 1 poł. XVI w. znany w dwóch zasadniczych formach:
-	W praktyce tegumentologicznej wyróżnia się też formy pokrewne ł. w o. g., za pomocą których kształtowano wzór owocu granatu: pojedyncze, esowato zagięte tłoki z żabkami, stanowiące niejako połówkę ł. (→pęd ruty).
 ==Zobacz też==
@@ Linia 11: / Linia 22: @@
 [[Baldachim]] <br>
 [[Owocu granatu wzór]] <br>
-[[pęd ruty]] <br>
+[[Pęd ruty]] <br>
 [[Żabka (czołganka)]] <br>

@@ Linia 2: / Linia 2: @@
 (łuk siodłowy, łuk płomienisty) (ang. ogee arch; fr. en accolade)
-Charakterystyczny typ łuku o esowato wygiętych ramionach i ostrym szczycie; wzdłuż jego krawędzi często widnieją drobne, floralne motywy dekoracyjne, tzw. →żabki. Rozpowszechniony w gotyckiej architekturze i zdobnictwie artystycznym od ok. poł. XIV w., co wynikało głównie z jego wysokich walorów dekoracyjnych. Na oprawach gotyckich XV – 1 poł. XVI w. znany w dwóch zasadniczych formach: '''1)''' jako plastyczny ł. w obrębie wimpergi lub jako baldachim w odlewanej i cyzelowanej dekoracji opraw złotniczych; '''2)''' jako wyciskany z tłoka element dekoracji opraw skórzanych. Wśród nich wyodrębniają się dwa typy: '''a)''' ewidentne naśladownictwa architektonicznych ł. w o. g., w których na zewnętrznej krawędzi ł. widnieją żabki, zaś w podłuczu proste maswerki; takie tłoki wykorzystywano w kompozycjach zwierciadeł na architektonicznych oprawach, na których imitują ostrołukowe baldachimy nisz mieszczących zazwyczaj „figury” postaci świętych  (np. krakowskie oprawy Monogramisty JL (Joannesa de Lithuania) od końca XV w. do pocz. l. 30. XVI w.); '''b)''' ł. w o. g., których wewnętrzną i zewnętrzną stronę zdobią drobne motywy floralne (żabki o formie pączków lub listków). Ten typ ł. był powszechny w zdobnictwie opraw skórzanych od ok. poł. XV do 1 ćw. XVI w. jako motyw tworzący segment owocu granatu wzoru, naprzemiennie wyciskany z tego samego tłoka. W zależności od pomysłowości wykonawcy narzędzia ł. mógł mieć prostą, linearną formę, jak i bujne kształty, z wyodrębniającymi się, pierzastymi listkami. Ponadto za pomocą takich tłoków chętnie ukazywano architektoniczne ł-i, stanowiące baldachimy nad niszami, arkady lub fryzy zdobiące zwierciadła okładzin.
+Charakterystyczny typ łuku o esowato wygiętych ramionach i ostrym szczycie; wzdłuż jego krawędzi często widnieją drobne, floralne motywy dekoracyjne, tzw. →żabki. Rozpowszechniony w gotyckiej architekturze i zdobnictwie artystycznym od ok. poł. XIV w., co wynikało głównie z jego wysokich walorów dekoracyjnych. Na oprawach gotyckich XV – 1 poł. XVI w. znany w dwóch zasadniczych formach: 1) jako plastyczny ł. w obrębie wimpergi lub jako baldachim w odlewanej i cyzelowanej dekoracji opraw złotniczych; 2) jako wyciskany z tłoka element dekoracji opraw skórzanych. Wśród nich wyodrębniają się dwa typy: a) ewidentne naśladownictwa architektonicznych ł. w o. g., w których na zewnętrznej krawędzi ł. widnieją żabki, zaś w podłuczu proste maswerki; takie tłoki wykorzystywano w kompozycjach zwierciadeł na →architektonicznych oprawach, na których imitują ostrołukowe baldachimy nisz mieszczących zazwyczaj „figury” postaci świętych  (np. krakowskie oprawy Monogramisty JL (Jana z Litwy) od końca XV w. do pocz. l. 30. XVI w.); b) ł. w o. g., których wewnętrzną i zewnętrzną stronę zdobią drobne motywy floralne (żabki o formie pączków lub listków). Ten typ ł. był powszechny w zdobnictwie opraw skórzanych od ok. poł. XV do 1 ćw. XVI w. jako motyw tworzący segment →owocu granatu wzoru, naprzemiennie wyciskany z tego samego tłoka. W zależności od pomysłowości wykonawcy narzędzia ł. mógł mieć prostą, linearną formę, jak i bujne kształty, z wyodrębniającymi się, pierzastymi listkami. Ponadto za pomocą takich tłoków chętnie ukazywano architektoniczne ł-i, stanowiące baldachimy nad niszami, arkady lub fryzy zdobiące zwierciadła okładzin.
+	W praktyce tegumentologicznej wyróżnia się też formy pokrewne ł. w o. g., za pomocą których kształtowano wzór owocu granatu: pojedyncze, esowato zagięte tłoki z żabkami, stanowiące niejako połówkę ł. (→pęd ruty).
-W praktyce tegumentologicznej wyróżnia się też formy pokrewne ł. w o. g., za pomocą których kształtowano wzór owocu granatu: pojedyncze, esowato zagięte tłoki z żabkami, stanowiące niejako połówkę ł. (pęd ruty).
 ==Zobacz też==

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 ==Łuk w ośli grzbiet==
-(łuk siodłowy, łuk płomienisty) (fr. en accolade)
+(łuk siodłowy, łuk płomienisty) (ang. ogee arch; fr. en accolade)
 Charakterystyczny typ łuku o esowato wygiętych ramionach i ostrym szczycie; wzdłuż jego krawędzi często widnieją drobne, floralne motywy dekoracyjne, tzw. →żabki. Rozpowszechniony w gotyckiej architekturze i zdobnictwie artystycznym od ok. poł. XIV w., co wynikało głównie z jego wysokich walorów dekoracyjnych. Na oprawach gotyckich XV – 1 poł. XVI w. znany w dwóch zasadniczych formach: '''1)''' jako plastyczny ł. w obrębie wimpergi lub jako baldachim w odlewanej i cyzelowanej dekoracji opraw złotniczych; '''2)''' jako wyciskany z tłoka element dekoracji opraw skórzanych. Wśród nich wyodrębniają się dwa typy: '''a)''' ewidentne naśladownictwa architektonicznych ł. w o. g., w których na zewnętrznej krawędzi ł. widnieją żabki, zaś w podłuczu proste maswerki; takie tłoki wykorzystywano w kompozycjach zwierciadeł na architektonicznych oprawach, na których imitują ostrołukowe baldachimy nisz mieszczących zazwyczaj „figury” postaci świętych  (np. krakowskie oprawy Monogramisty JL (Joannesa de Lithuania) od końca XV w. do pocz. l. 30. XVI w.); '''b)''' ł. w o. g., których wewnętrzną i zewnętrzną stronę zdobią drobne motywy floralne (żabki o formie pączków lub listków). Ten typ ł. był powszechny w zdobnictwie opraw skórzanych od ok. poł. XV do 1 ćw. XVI w. jako motyw tworzący segment owocu granatu wzoru, naprzemiennie wyciskany z tego samego tłoka. W zależności od pomysłowości wykonawcy narzędzia ł. mógł mieć prostą, linearną formę, jak i bujne kształty, z wyodrębniającymi się, pierzastymi listkami. Ponadto za pomocą takich tłoków chętnie ukazywano architektoniczne ł-i, stanowiące baldachimy nad niszami, arkady lub fryzy zdobiące zwierciadła okładzin.