Ćwierćmedalion - Historia wersji

Vagnerus: /* Przypisy */

2021-10-01T19:05:22Z

‎Przypisy

Vagnerus: /* Grafika */

2021-04-24T21:40:01Z

‎Grafika

Vagnerus: /* Przypisy */

2021-01-10T14:18:05Z

‎Przypisy

Vagnerus: /* Przypisy */

2021-01-10T14:17:31Z

‎Przypisy

Vagnerus: /* Ćwierćmedalion */

2021-01-10T14:16:29Z

‎Ćwierćmedalion

Vagnerus: /* Grafika */

2021-01-10T14:14:22Z

‎Grafika

Vagnerus: /* Grafika */

2021-01-10T14:13:05Z

‎Grafika

Vagnerus: /* Grafika */

2021-01-10T14:12:43Z

‎Grafika

Vagnerus o 14:28, 29 gru 2020

2020-12-29T14:28:07Z

Vagnerus: /* Zobacz też */

2020-12-29T14:26:09Z

‎Zobacz też

@@ Linia 41: / Linia 41: @@
 # Wierzejski, Kałamajska-Saeed 1970, s. 43-45;
 # Nowak 1983, il. 2;
 # Milanesi 1999, s. 20-21, 31-33, 99-100 i in.;
 # Macchi F. i L. 2002, s. 76;
 # Rukanci, Anameriç 2012, s. 9-21;
 # Jaroszewicz-Pieresławcew 2016, s. 237-260;
-# Wagner 2016 II, s. 51-75.
+# Wagner 2016 II, s. 51-75;
 ----
 Autor: '''A.W.'''

@@ Linia 31: / Linia 31: @@
 Plik:Rollwerk 5.jpg | Ćwierćmedalion manierystyczny (rollwerkowy) na polskiej oprawie z dekoracją orientalizującą, 3-4 ćw. XVI w.
 Plik:Ćwierćmedalion, zestaw na opr. niemieckiej z lat 70. XVI w., wg Schunke, Bibliotheca Palatina..., nr kat. T.5.1.jpg | Kompozycja na okładzinie oprawy ze zwielokrotnionych wycisków ćwierćmedalionów, Niemcy, lata 70. XVI w., wg: Schunke, Bibliotheca Palatina..., nr kat. T.5.
 Plik:Ćwierćmedaliony na opr. rosyjskiej, ok. poł. XVII w., Jarosz-Pier 2016, il. 1.jpg | Ćwierćmedaliony na oprawie rosyjskiej, ok. poł. XVII w., wg: Jaroszewicz-Pieresławcew 2016, il. 1

@@ Linia 39: / Linia 39: @@
 # Schunke 1962, tabl. CIII, CXV;
 # Wierzejski, Kałamajska-Saeed 1970, s. 43-45;
 # Milanesi 1999, s. 20-21, 31-33, 99-100 i in.;
 # Macchi F. i L. 2002, s. 76;

@@ Linia 36: / Linia 36: @@
 ==Przypisy==
+# De Marinis 1960, t. 2, tabl. CCCXLV;
 # Wierzejski, Kałamajska-Saeed 1970, s. 43-45;
 # Milanesi 1999, s. 20-21, 31-33, 99-100 i in.;
 # Macchi F. i L. 2002, s. 76;
 # Rukanci, Anameriç 2012, s. 9-21;
 # Wagner 2016 II, s. 51-75.
 ----
 Autor: '''A.W.'''

@@ Linia 2: / Linia 2: @@
 (ang. corner-piece; fr. coin; niem. Eckplatte)
-Wywodzące się z kobiernictwa określenie jednego z czterech analogicznych elementów dekoracji opraw islamskich oraz europejskich opraw orientalizujących (XV-XVII w.), widniejących w wewnętrznych narożach zwierciadła. Jego kształt oraz wypełniająca go dekoracja może odpowiadać ¼ medalionu w centrum zwierciadła, mniej lub bardziej różnić się od tegoż medalionu bądź występować bez niego. Pod względem technicznym, w pierwszym przypadku ć-y wyciśnięte są z 2 tłoków lub plakiet o symetrycznym układzie dekoracji, których 4 naprzemienne i stykające się wyciski dają kształt pełnego medalionu. Dzięki temu zbędne jest użycie osobnego, „pełnego” medalionu centralnego. Udogodnienie to było niekiedy wykorzystywane przez introligatorów, choć w praktyce absolutnie dominują dekoracje oparte na wyciskach osobnych tłoków/plakiet ć-owych oraz „pełnego” medalionu centralnego. Pod względem formalo-stylowym wyróżnia się ogromną liczbę typów, odmian i wariantów ć-ów, zależnych od miejsca i czasu ich stosowania. W introligatorstwie polskim 3 ćw. XVI w. rozpowszechnieniu uległy ć-y orientalizujące z ornamentem maureskowym oraz maureskowo-wstęgowym (często wzbogacanym rollwerkiem i motywem maszkarona). Specyficzną formą ć-ów z 4 ćw. XVI w. są kompozycje manierystyczne z rollwerkiem, schweifwerkiem itp., imitujące ½ finalika drukarskiego w typie cul de lampe, spotykane głównie na oprawach krakowskich i poznańskich. Ok. 1600 r. popularność zyskały też ć-y z wizerunkami ewangelistów: mimo orientalizującego kształtu nie nadają się one do utworzenia centralnego medalionu. Termin ć. może być używany także względem narożnych dekoracji alla greca opraw, ukazujących ¼ obwodu centralnego medalion w formie centro rotondo, stylizowanego wieńca, itp.). Natomiast nie powinien być stosowany wobec narożnych elementów dekoracji o samoistnym charakterze (np. narożne medaliony maureskowo-wstęgowe z główką anielską w tondzie, rozpowszechnione w Polsce w 3 ćw. XVI – pocz. XVII w.)
+Wywodzące się z kobiernictwa określenie jednego z czterech analogicznych elementów dekoracji opraw islamskich oraz europejskich opraw orientalizujących (XV-XVII w.), widniejących w wewnętrznych narożach zwierciadła. Jego kształt oraz wypełniająca go dekoracja może odpowiadać ¼ medalionu w centrum zwierciadła, mniej lub bardziej różnić się od tegoż medalionu bądź występować bez niego. Pod względem technicznym, w pierwszym przypadku ć-y wyciśnięte są z 2 tłoków lub plakiet o symetrycznym układzie dekoracji, których 4 naprzemienne i stykające się wyciski dają kształt pełnego medalionu. Dzięki temu zbędne jest użycie osobnego, „pełnego” medalionu centralnego. Udogodnienie to było niekiedy wykorzystywane przez introligatorów, choć w praktyce absolutnie dominują dekoracje oparte na wyciskach osobnych tłoków/plakiet ć-owych oraz „pełnego” medalionu centralnego. Pod względem formalo-stylowym wyróżnia się ogromną liczbę typów, odmian i wariantów ć-ów, zależnych od miejsca i czasu ich stosowania. W introligatorstwie polskim 3 ćw. XVI w. rozpowszechnieniu uległy ć-y orientalizujące z ornamentem maureskowym oraz maureskowo-wstęgowym (często wzbogacanym rollwerkiem i motywem maszkarona). Specyficzną formą ć-ów z 4 ćw. XVI w. są kompozycje manierystyczne z rollwerkiem, schweifwerkiem itp., imitujące ½ finalika drukarskiego w typie cul de lampe, spotykane głównie na oprawach krakowskich i poznańskich. Ok. 1600 r. popularność zyskały też ć-y z wizerunkami ewangelistów: mimo orientalizującego kształtu nie nadają się one do utworzenia centralnego medalionu. W kręgu rusko-bizantyńskim ć-y z wizerunkami ewangelistów bądź ornamentami floralnymi należą do najczęstszych elementów dekoracji opraw (ros. ugołki, ukr. kosiniec). Termin ć. może być używany także względem narożnych dekoracji alla greca opraw, ukazujących ¼ obwodu centralnego medalion w formie centro rotondo, stylizowanego wieńca, itp.). Natomiast nie powinien być stosowany wobec narożnych elementów dekoracji o samoistnym charakterze (np. narożne medaliony maureskowo-wstęgowe z główką anielską w tondzie, rozpowszechnione w Polsce w 3 ćw. XVI – pocz. XVII w.)
 ==Zobacz też==

@@ Linia 30: / Linia 30: @@
 Plik:Rollwerk 8.jpg | Ćwierćmedalion maureskowo-wstęgowy z rollwerkiem i maszkaronem na polskiej oprawie z dekoracją orientalizującą, 3-4 ćw. XVI w.
 Plik:Rollwerk 5.jpg | Ćwierćmedalion manierystyczny (rollwerkowy) na polskiej oprawie z dekoracją orientalizującą, 3-4 ćw. XVI w.
-Plik:Ćwierćmedalion, zestaw na opr. niemieckiej z lat 70. XVI w., wg Schunke, Bibliotheca Palatina..., nr kat. T.5.1.jpg | Kompozycja na okładzinie oprawy utworzona ze zwielokrotnionych wycisków ćwierćmedalionów, Niemcy, lata 70. XVI w., wg: Schunke, Bibliotheca Palatina..., nr kat. T.5.
+Plik:Ćwierćmedalion, zestaw na opr. niemieckiej z lat 70. XVI w., wg Schunke, Bibliotheca Palatina..., nr kat. T.5.1.jpg | Kompozycja na okładzinie oprawy ze zwielokrotnionych wycisków ćwierćmedalionów, Niemcy, lata 70. XVI w., wg: Schunke, Bibliotheca Palatina..., nr kat. T.5.
 </gallery>

@@ Linia 2: / Linia 2: @@
 (ang. corner-piece; fr. coin; niem. Eckplatte)
-Wywodzące się z kobiernictwa określenie jednego z czterech analogicznych elementów dekoracji opraw islamskich oraz europejskich opraw orientalizujących (XV-XVII w.), widniejących w wewnętrznych narożach zwierciadła. Jego kształt oraz wypełniająca go dekoracja może odpowiadać ¼ medalionu w centrum zwierciadła, mniej lub bardziej różnić się od tegoż medalionu bądź występować bez niego. Pod względem technicznym, w pierwszym przypadku ć-y wyciśnięte są z 2 tłoków lub plakiet o symetrycznym układzie dekoracji, których 4 naprzemienne i stykające się wyciski dają kształt pełnego medalionu. Dzięki temu zbędne jest użycie osobnego, „pełnego” medalionu centralnego. Udogodnienie to było niekiedy wykorzystywane przez introligatorów, choć w praktyce absolutnie dominują dekoracje oparte na wyciskach osobnych tłoków/plakiet ć-owych oraz „pełnego” medalionu centralnego. Pod względem formalo-stylowym wyróżnia się ogromną liczbę typów, odmian i wariantów ć-ów, zależnych od miejsca i czasu ich stosowania. W introligatorstwie polskim 3 ćw. XVI w. rozpowszechnieniu uległy ć-y orientalizujące z ornamentem →maureskowym oraz →maureskowo-wstęgowym (często wzbogacanym →rollwerkiem i motywem →maszkarona). Specyficzną formą ć-ów z 4 ćw. XVI w. są kompozycje manierystyczne z rollwerkiem, schweifwerkiem itp., imitujące ½ finalika drukarskiego w typie cul de lampe, spotykane głównie na oprawach krakowskich i poznańskich. Ok. 1600 r. popularność zyskały też ć-y z wizerunkami ewangelistów: mimo orientalizującego kształtu nie nadają się one do utworzenia centralnego medalionu. Termin ć. może być używany także względem narożnych dekoracji alla greca opraw, ukazujących ¼ obwodu centralnego medalion w formie centro rotondo, stylizowanego wieńca, itp.). Natomiast nie powinien być stosowany wobec narożnych elementów dekoracji o samoistnym charakterze (np. narożne medaliony maureskowo-wstęgowe z główką anielską w tondzie, rozpowszechnione w Polsce w 3 ćw. XVI – pocz. XVII w.)
+Wywodzące się z kobiernictwa określenie jednego z czterech analogicznych elementów dekoracji opraw islamskich oraz europejskich opraw orientalizujących (XV-XVII w.), widniejących w wewnętrznych narożach zwierciadła. Jego kształt oraz wypełniająca go dekoracja może odpowiadać ¼ medalionu w centrum zwierciadła, mniej lub bardziej różnić się od tegoż medalionu bądź występować bez niego. Pod względem technicznym, w pierwszym przypadku ć-y wyciśnięte są z 2 tłoków lub plakiet o symetrycznym układzie dekoracji, których 4 naprzemienne i stykające się wyciski dają kształt pełnego medalionu. Dzięki temu zbędne jest użycie osobnego, „pełnego” medalionu centralnego. Udogodnienie to było niekiedy wykorzystywane przez introligatorów, choć w praktyce absolutnie dominują dekoracje oparte na wyciskach osobnych tłoków/plakiet ć-owych oraz „pełnego” medalionu centralnego. Pod względem formalo-stylowym wyróżnia się ogromną liczbę typów, odmian i wariantów ć-ów, zależnych od miejsca i czasu ich stosowania. W introligatorstwie polskim 3 ćw. XVI w. rozpowszechnieniu uległy ć-y orientalizujące z ornamentem maureskowym oraz maureskowo-wstęgowym (często wzbogacanym rollwerkiem i motywem maszkarona). Specyficzną formą ć-ów z 4 ćw. XVI w. są kompozycje manierystyczne z rollwerkiem, schweifwerkiem itp., imitujące ½ finalika drukarskiego w typie cul de lampe, spotykane głównie na oprawach krakowskich i poznańskich. Ok. 1600 r. popularność zyskały też ć-y z wizerunkami ewangelistów: mimo orientalizującego kształtu nie nadają się one do utworzenia centralnego medalionu. Termin ć. może być używany także względem narożnych dekoracji alla greca opraw, ukazujących ¼ obwodu centralnego medalion w formie centro rotondo, stylizowanego wieńca, itp.). Natomiast nie powinien być stosowany wobec narożnych elementów dekoracji o samoistnym charakterze (np. narożne medaliony maureskowo-wstęgowe z główką anielską w tondzie, rozpowszechnione w Polsce w 3 ćw. XVI – pocz. XVII w.)
 ==Zobacz też==
@@ Linia 11: / Linia 11: @@
 [[Centro rotondo]] <br>
 [[Islamskie oprawy]] <br>
 [[Orientalizujące oprawy]] <br>
 [[Pellegrino]] <br>

@@ Linia 8: / Linia 8: @@
 [[Indeks alfabetyczny ]] <br>
 [[Alla greca oprawy]] <br>
-[[Center and cornerpieces]] <br>
+[[Centre and cornerpieces]] <br>
 [[Centro rotondo]] <br>
 [[Islamskie oprawy]] <br>
@@ Linia 18: / Linia 18: @@
 [[Schweifwerk]] <br>
 [[Tureckie oprawy]] <br>
 [[Wieniec]] <br>
-−
 ==Grafika==