À Duodo oprawy - Historia wersji

Vagnerus: /* Przypisy */

2021-10-01T19:10:26Z

‎Przypisy

Vagnerus: /* Grafika */

2021-04-24T21:28:11Z

‎Grafika

Urszula: /* Nazwy w innych językach */ uzupełnienie term. ang.

2021-04-19T21:21:27Z

‎Nazwy w innych językach: uzupełnienie term. ang.

Vagnerus: /* Zobacz też */

2020-12-29T16:08:24Z

‎Zobacz też

Vagnerus o 16:06, 29 gru 2020

2020-12-29T16:06:51Z

Cezary o 02:26, 2 gru 2020

2020-12-02T02:26:05Z

Vagnerus o 18:04, 15 lis 2020

2020-11-15T18:04:53Z

Vagnerus o 18:04, 15 lis 2020

2020-11-15T18:04:23Z

Agnieszka: Może warto byłoby zamiast ujętego w cudzysłow słowa "pastisz" użyć odpowiednika "naśladownictwo?

2020-09-02T12:15:27Z

Może warto byłoby zamiast ujętego w cudzysłow słowa "pastisz" użyć odpowiednika "naśladownictwo?

Vagnerus: Utworzono nową stronę "==à Duodo oprawy== Określenie grupy opraw francuskich z końca XVI w. należących do księgozbioru Pietro Duodo (*1554 †1611) – ambasadora Wenecji m.in. na dworze..."

2019-06-02T17:16:51Z

Utworzono nową stronę "==à Duodo oprawy== Określenie grupy opraw francuskich z końca XVI w. należących do księgozbioru Pietro Duodo (*1554 †1611) – ambasadora Wenecji m.in. na dworze..."

Nowa strona

==à Duodo oprawy==
Określenie grupy opraw francuskich z końca XVI w. należących do księgozbioru Pietro Duodo (*1554 †1611) – ambasadora Wenecji m.in. na dworze króla Francji Henryka IV, posłującego w 1592 r. do króla Polski Zygmunta III Wazy. Bibliofil ten zamówił w latach 1594-1597 w paryskiej pracowni introligatorskiej prawdopodobnie Clovis I Ève oprawy dla prywatnej biblioteki podróżnej, odznaczające się kieszonkowym formatem 12°, zróżnicowaniem kolorów skóry w zależności od tematyki ksiąg, a przede wszystkim charakterystyczną formą złoconej dekoracji: w obszernych i wydłużonych zwierciadłach widnieją regularnie rozmieszczone motywy kwiatów w owalnych wieńcach z gałązek laurowych bądź oliwnych („ovales floreaux”, zob. też →branchage), a pośrodku owalne pole z superekslibrisem herbowym (przednia okładzina) i emblematem z dewizą (tylna okładzina); ramy zwierciadeł wypełnia wić z gałązek oliwnych i palmowych; podobnie zakomponowana jest dekoracja grzbietu: pośrodku owal z napisem dot. zawartości książki, ujęty od góry i dołu przez kwiaty w wieńcach, oraz gałązki w ramce. Formuła ta zyskała popularność w końcu XVI w. wśród innych paryskich wykonawców małoformatowych opraw à la Duodo; w XIX w. podjęto ją we Francji i Anglii w szeregu „pastiszów”, m.in. technicznie doskonałych dziełach Charlesa Lewisa (*1786 †1836) i Georgesa Trautza (*1808 †1879).
----
Autor: '''A.W.'''

@@ Linia 21: / Linia 21: @@
 # von Arnim 1992, nr kat./tabl. 72;
 # Nixon, Foot 1992, s. 99;
-# Macchi F. i L. 2002, s. 148-149.
+# Macchi F. i L. 2002, s. 148-149;
 ----
 Autor: '''A.W.'''

@@ Linia 10: / Linia 10: @@
 <gallery>
 Plik:Duodo1, ok. 1597, von Arnim 1992, nr kat. 72.jpg | Oprawa à Duodo z księgozbioru Pietro Duodo, Francja, ok. 1597, repr. wg: von Arnim 1992, nr kat. 72
 Plik:Duodo, pastisz oprawy a Duodo, Anglia, XIX w., wg Nixon, Foot 1992, tabl. 106.jpg | Pastisz oprawy à Duodo, Anglia, XIX w., repr. wg: Nixon, Foot 1992, tabl. 106

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
-(fr. reliure à Duodo)
+(ang. Duodo bindings; fr. reliure à Duodo)
 Określenie grupy opraw francuskich z końca XVI w. należących do księgozbioru Pietro Duodo (*1554 †1611) – ambasadora Wenecji m.in. na dworze króla Francji Henryka IV, posłującego w 1592 r. do króla Polski Zygmunta III Wazy. Bibliofil ten zamówił w latach 1594-1597 w paryskiej pracowni introligatorskiej prawdopodobnie Clovis I Ève oprawy dla prywatnej biblioteki podróżnej, odznaczające się kieszonkowym formatem 12°, zróżnicowaniem kolorów skóry w zależności od tematyki ksiąg, a przede wszystkim charakterystyczną formą złoconej dekoracji: w obszernych i wydłużonych zwierciadłach widnieją regularnie rozmieszczone motywy kwiatów w owalnych wieńcach z gałązek laurowych bądź oliwnych („ovales floreaux”, zob. też branchage), a pośrodku owalne pole z superekslibrisem herbowym (przednia okładzina) i emblematem z dewizą (tylna okładzina); ramy zwierciadeł wypełnia wić z gałązek oliwnych i palmowych; podobnie zakomponowana jest dekoracja grzbietu: pośrodku owal z napisem dot. zawartości książki, ujęty od góry i dołu przez kwiaty w wieńcach, oraz gałązki w ramce. Formuła ta zyskała popularność w końcu XVI w. wśród innych paryskich wykonawców małoformatowych opraw à la Duodo; w XIX w. podjęto ją we Francji i Anglii w szeregu „pastiszy” (naśladownictw?), m.in. technicznie doskonałych dziełach Charlesa Lewisa (*1786 †1836) i Georgesa Trautza (*1808 †1879).
 ==Zobacz też==

@@ Linia 2: / Linia 2: @@
 Określenie grupy opraw francuskich z końca XVI w. należących do księgozbioru Pietro Duodo (*1554 †1611) – ambasadora Wenecji m.in. na dworze króla Francji Henryka IV, posłującego w 1592 r. do króla Polski Zygmunta III Wazy. Bibliofil ten zamówił w latach 1594-1597 w paryskiej pracowni introligatorskiej prawdopodobnie Clovis I Ève oprawy dla prywatnej biblioteki podróżnej, odznaczające się kieszonkowym formatem 12°, zróżnicowaniem kolorów skóry w zależności od tematyki ksiąg, a przede wszystkim charakterystyczną formą złoconej dekoracji: w obszernych i wydłużonych zwierciadłach widnieją regularnie rozmieszczone motywy kwiatów w owalnych wieńcach z gałązek laurowych bądź oliwnych („ovales floreaux”, zob. też branchage), a pośrodku owalne pole z superekslibrisem herbowym (przednia okładzina) i emblematem z dewizą (tylna okładzina); ramy zwierciadeł wypełnia wić z gałązek oliwnych i palmowych; podobnie zakomponowana jest dekoracja grzbietu: pośrodku owal z napisem dot. zawartości książki, ujęty od góry i dołu przez kwiaty w wieńcach, oraz gałązki w ramce. Formuła ta zyskała popularność w końcu XVI w. wśród innych paryskich wykonawców małoformatowych opraw à la Duodo; w XIX w. podjęto ją we Francji i Anglii w szeregu „pastiszy” (naśladownictw?), m.in. technicznie doskonałych dziełach Charlesa Lewisa (*1786 †1836) i Georgesa Trautza (*1808 †1879).
 ==Zobacz też==
+[[Indeks alfabetyczny]] <br>
-[[branchage ]] <br>
+[[Branchage ]] <br>
 ==Grafika==

@@ Linia 8: / Linia 8: @@
 <gallery>
-File:Bookbinders_2.jpg|Obrazek 1
+Plik:Duodo1, ok. 1597, von Arnim 1992, nr kat. 72.jpg | Oprawa à Duodo z księgozbioru Pietro Duodo, Francja, ok. 1597, repr. wg: von Arnim 1992, nr kat. 72
+Plik:Duodo, pastisz oprawy a Duodo, Anglia, XIX w., wg Nixon, Foot 1992, tabl. 106.jpg | Pastisz oprawy à Duodo, Anglia, XIX w., repr. wg: Nixon, Foot 1992, tabl. 106
 </gallery>
@@ Linia 15: / Linia 15: @@
 ==Przypisy==
+# Bouland 1920, s. 66-80;
 ----
 Autor: '''A.W.'''

← poprzednia wersja		Wersja z 18:04, 15 lis 2020
Linia 1:		Linia 1:

−	Określenie grupy opraw francuskich z końca XVI w. należących do księgozbioru Pietro Duodo (1554 †1611) – ambasadora Wenecji m.in. na dworze króla Francji Henryka IV, posłującego w 1592 r. do króla Polski Zygmunta III Wazy. Bibliofil ten zamówił w latach 1594-1597 w paryskiej pracowni introligatorskiej prawdopodobnie Clovis I Ève oprawy dla prywatnej biblioteki podróżnej, odznaczające się kieszonkowym formatem 12°, zróżnicowaniem kolorów skóry w zależności od tematyki ksiąg, a przede wszystkim charakterystyczną formą złoconej dekoracji: w obszernych i wydłużonych zwierciadłach widnieją regularnie rozmieszczone motywy kwiatów w owalnych wieńcach z gałązek laurowych bądź oliwnych („ovales floreaux”, zob. też branchage), a pośrodku owalne pole z superekslibrisem herbowym (przednia okładzina) i emblematem z dewizą (tylna okładzina); ramy zwierciadeł wypełnia wić z gałązek oliwnych i palmowych; podobnie zakomponowana jest dekoracja grzbietu: pośrodku owal z napisem dot. zawartości książki, ujęty od góry i dołu przez kwiaty w wieńcach, oraz gałązki w ramce. Formuła ta zyskała popularność w końcu XVI w. wśród innych paryskich wykonawców małoformatowych opraw à la Duodo; w XIX w. podjęto ją we Francji i Anglii w szeregu ~~„pastiszów”~~ (naśladownictw?), m.in. technicznie doskonałych dziełach Charlesa Lewisa (1786 †1836) i Georgesa Trautza (*1808 †1879).	+	Określenie grupy opraw francuskich z końca XVI w. należących do księgozbioru Pietro Duodo (1554 †1611) – ambasadora Wenecji m.in. na dworze króla Francji Henryka IV, posłującego w 1592 r. do króla Polski Zygmunta III Wazy. Bibliofil ten zamówił w latach 1594-1597 w paryskiej pracowni introligatorskiej prawdopodobnie Clovis I Ève oprawy dla prywatnej biblioteki podróżnej, odznaczające się kieszonkowym formatem 12°, zróżnicowaniem kolorów skóry w zależności od tematyki ksiąg, a przede wszystkim charakterystyczną formą złoconej dekoracji: w obszernych i wydłużonych zwierciadłach widnieją regularnie rozmieszczone motywy kwiatów w owalnych wieńcach z gałązek laurowych bądź oliwnych („ovales floreaux”, zob. też branchage), a pośrodku owalne pole z superekslibrisem herbowym (przednia okładzina) i emblematem z dewizą (tylna okładzina); ramy zwierciadeł wypełnia wić z gałązek oliwnych i palmowych; podobnie zakomponowana jest dekoracja grzbietu: pośrodku owal z napisem dot. zawartości książki, ujęty od góry i dołu przez kwiaty w wieńcach, oraz gałązki w ramce. Formuła ta zyskała popularność w końcu XVI w. wśród innych paryskich wykonawców małoformatowych opraw à la Duodo; w XIX w. podjęto ją we Francji i Anglii w szeregu „pastiszy” (naśladownictw?), m.in. technicznie doskonałych dziełach Charlesa Lewisa (1786 †1836) i Georgesa Trautza (*1808 †1879).
	==Zobacz też==		==Zobacz też==

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
-==à Duodo oprawy==
-Określenie grupy opraw francuskich z końca XVI w. należących do księgozbioru Pietro Duodo (*1554 †1611) – ambasadora Wenecji m.in. na dworze króla Francji Henryka IV, posłującego w 1592 r. do króla Polski Zygmunta III Wazy. Bibliofil ten zamówił w latach 1594-1597 w paryskiej pracowni introligatorskiej prawdopodobnie Clovis I Ève oprawy dla prywatnej biblioteki podróżnej, odznaczające się kieszonkowym formatem 12°, zróżnicowaniem kolorów skóry w zależności od tematyki ksiąg, a przede wszystkim charakterystyczną formą złoconej dekoracji: w obszernych i wydłużonych zwierciadłach widnieją regularnie rozmieszczone motywy kwiatów w owalnych wieńcach z gałązek laurowych bądź oliwnych („ovales floreaux”, zob. też →branchage), a pośrodku owalne pole z superekslibrisem herbowym (przednia okładzina) i emblematem z dewizą (tylna okładzina); ramy zwierciadeł wypełnia wić z gałązek oliwnych i palmowych; podobnie zakomponowana jest dekoracja grzbietu: pośrodku owal z napisem dot. zawartości książki, ujęty od góry i dołu przez kwiaty w wieńcach, oraz gałązki w ramce. Formuła ta zyskała popularność w końcu XVI w. wśród innych paryskich wykonawców małoformatowych opraw à la Duodo; w XIX w. podjęto ją we Francji i Anglii w szeregu „pastiszów” (naśladownictw?), m.in. technicznie doskonałych dziełach Charlesa Lewisa (*1786 †1836) i Georgesa Trautza (*1808 †1879).
+Określenie grupy opraw francuskich z końca XVI w. należących do księgozbioru Pietro Duodo (*1554 †1611) – ambasadora Wenecji m.in. na dworze króla Francji Henryka IV, posłującego w 1592 r. do króla Polski Zygmunta III Wazy. Bibliofil ten zamówił w latach 1594-1597 w paryskiej pracowni introligatorskiej prawdopodobnie Clovis I Ève oprawy dla prywatnej biblioteki podróżnej, odznaczające się kieszonkowym formatem 12°, zróżnicowaniem kolorów skóry w zależności od tematyki ksiąg, a przede wszystkim charakterystyczną formą złoconej dekoracji: w obszernych i wydłużonych zwierciadłach widnieją regularnie rozmieszczone motywy kwiatów w owalnych wieńcach z gałązek laurowych bądź oliwnych („ovales floreaux”, zob. też branchage), a pośrodku owalne pole z superekslibrisem herbowym (przednia okładzina) i emblematem z dewizą (tylna okładzina); ramy zwierciadeł wypełnia wić z gałązek oliwnych i palmowych; podobnie zakomponowana jest dekoracja grzbietu: pośrodku owal z napisem dot. zawartości książki, ujęty od góry i dołu przez kwiaty w wieńcach, oraz gałązki w ramce. Formuła ta zyskała popularność w końcu XVI w. wśród innych paryskich wykonawców małoformatowych opraw à la Duodo; w XIX w. podjęto ją we Francji i Anglii w szeregu „pastiszów” (naśladownictw?), m.in. technicznie doskonałych dziełach Charlesa Lewisa (*1786 †1836) i Georgesa Trautza (*1808 †1879).
 ----
 Autor: '''A.W.'''